ตอนที่7 ไม่สน

1512 Words

ฟางข้าว ทำไมวันนี้ฉันรู้สึกเบื่อๆ แบบนี้นะ มันเบื่อไปหมดทุกอย่าง ฉันไม่รู้ว่าฉันจะทำยังไงให้พี่เฟสหันมาสนใจและให้ความสำคัญฉันเหมือนเมื่อก่อน เขาไม่รู้หรือไงว่าฉันน่ะโคตรเหนื่อยเลยที่ต้องเรียกร้องความสนใจจากเขา แค่คิดก็เหนื่อยแล้วอ่ะ พี่เฟสที่แสนดีของฉันเขาหายไปนะทำไมตั้งแต่วันนั้นเขาถึงได้เปลี่ยนไปขนาดนี้ แค่การที่ฉันเอาขนมไปบี้หัวเขาแค่นี้เขาต้องโกรธและเกลียดฉันจนถึงตอนนี้เลยเหรอ มันหลายปีแล้วนะ “เฮ้อ!” ฉันได้แต่ถอนหายใจกลิ้งไปกลิ้งมาอยู่บนเตียงขนาดคิงไซส์ด้วยความเบื่อ ไลน์! เสียงไลน์ที่ดังเรียกร้องความสนใจของฉัน ฉันเลยกลิ้งไปหยิบโทรศัพท์เพื่อดู แล้วก็เป็นไลน์กลุ่มของพวกฉันสามคนเองแหละ ไลน์กลุ่ม นายพัชนะ : พวกมึงวันนี้ไปผับกัน ยัยปีศาจ : แรด! อีหมวย : ร่าน! นายพัชนะ : กูแค่ชวนไปผับค่ะ กูไม่ได้ชวนไปขาย... ยัยปีศาจ : ไม่ได้ชวนไปขายแต่ชวนไปล่า นายพัชนะ : รู้ทันตลอดเลยนะคะ ยัยปีศาจ : อารมณ์ไหนล่ะ นายพัชนะ : ก็อย่างที่เพื่อนพูดแหละค่ะ พอดีอยากล่าเหยื่อ อีหมวย : เลว! นายพัชนะ : อย่าด่าเพื่อนค่ะ คิคิ ยัยปีศาจ : คิคิ บ้านมึงอ่ะ นายพัชนะ : โหดร้าย กูแค่เบื่ออ่ะก็เลยอยากออก ยัยปีศาจ : เอาดิ กูก็เหงาอยู่พอดี อีหมวย : ไปผับพี่ไมค์แม่งไม่สนุกว่ะ คุมเชี้ยๆ ยัยปีศาจ : แต่ไปที่นี่ก็ปลอดภัยสุดอ่ะ นายพัชนะ : ไปผับสามีกูนี่แหละดีแล้ว เมาได้หายห่วง ยัยปีศาจ : เออๆ ตามนี้ อีหมวย : พวกมึงสองนอไป กูก็ต้องไปสิคะ นายพัชนะ : เริ่ดค่ะ วันนี้แต่งตัวกันแบบจัดเต็มเลยนะคะ กูจะไปเอาผัว ยัยปีศาจ : หรี่! อีหมวย : ดอก! นายพัชนะ : บัยส์! จบการสนทนา งั้นขอนอนเอาแรงก่อนแล้วกัน วันนี้ฉันจะไม่ดื่มอย่างเดียวหรอก ฉันจะต้องเต้นให้ได้ด้วย ผับ... ตอนนี้พวกฉันมาถึงผับพวกพี่ๆ แล้ว โดยพากันขับรถมาเองคนล่ะคัน วันนี้ใส่เดรสรัดรูปสีเทาอ่อน เป็นเกาะอกผ่าลึกทำให้เห็นร่องหน้าอกชัด ความยาวแค่คืบนิดๆ แต่ยังผ่าหน้าอีกนิดหน่อยโชว์ขาขาวๆ ของฉัน พอเดินเข้ามาด้านในไม่ต้องบอกเลยค่ะ ผู้ชายนี่มองกันเต็มอ่ะ สายตาแต่ล่ะคนนี่พร้อมจะพุ่งมาหาเลยแหละ วันนี้พวกเราอยู่โซนด้านล่างกัน เพราะถ้าขึ้นไปที่ VIP เดี๋ยวพี่ๆ เห็นแล้วอดเต้นกันพอดี พอมาถึงโต๊ะพวกฉันก็สั่งเครื่องดื่มมาชนิดที่แบบไม่เมาไม่เลิกอ่ะ “ขอโทษครับ” ผ่านไปไม่ถึงสิบนาทีก็มีผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ายืนข้างฉันแล้วพูด แต่ฉันไม่คิดว่าจะหล่อขนาดนี้ไง แนวอปป้ามาเลยอ่ะ “มีอะไรคะสุดหล่อ” เอกกี้เป็นคนถามออกไป “ผมพอชครับ” “เอกกี้ค่ะ” เอกกี้รีบแนะนำตัวเองออกไปอย่างเร็ว “มีมี่ค่ะ” “แล้วคุณ...” แล้วพอชก็หันมาถามฉัน “ฟางข้าวค่ะ” “ยินดีที่ได้รู้จักครับ” แล้วพอชก็ยกแก้วขึ้น เคร้ง! “ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ” ฉันชนแก้วกับพอชตอบเป็นมารยาท พอดีไม่อยากปฏิเสธคนหล่อ หลังจากนั้นเราก็ดื่มกันต่อเรื่อยๆ “ผมไปห้องน้ำสักครู่นะครับ” พอชก้มมากระซิบฉัน “ค่ะ” “แรดมากค่ะ” พอพอชเดินออกไปเอกกี้ก็ด่าให้ทันที “ก็ใครล่ะที่บอกให้แต่งจัดเต็ม” ฉันตอบกลับไป “เออ กูผิดเองที่ให้มึงแย่งซีนกู” เอกกี้ตอบออกมาอย่างงอนๆ “โอ๋ๆ กูง้อด้วยการไปเต้นเป็นเพื่อน” “งั้นจัดไปสิคะ” พูดจบเอกกี้ก็ลากฉันกับมีมี่ออกมาที่ฟลอทันที วันนี้แหละจะปลดปล่อยเต็มที่เลย ฉันเต้นอย่างเมามัน ยิ่งตอนนี้กรึ่มๆ แล้วด้วยบวกกับเพลงที่ดีเจเปิดนี่ ได้ใจฉันมาก “อ๊ะ!” ระหว่างที่ฉันเต้นอยู่ก็รู้สึกถึงแรงกอดจากด้านหลัง พอหันไปมองก็เป็นพอช “ออกมาเต้นแบบนี้อันตรายรู้ไหม” พอชก้มมากระซิบบอกฉัน “นายก็เต้นเป็นเพื่อนฉันสิ” ฉันหันไปตอบพอชด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ไม่ต้องว่าฉันแรดนะเพราะฉันรู้ตัว แต่ก็นะ เขาได้มากสุดก็แค่นี้แหละ มากกว่านี้อย่าหวังเลย “ไม่ต้องห่วง ฉันจะอยู่ดูแลเธอเอง” ฉันว่าคนที่จะทำให้ฉันอันตรายก็เขานี่แหละ แต่ไม่เป็นไรหล่อหรอกนะให้อภัย ฉันก็ยืนเต้นต่อไปโดยมีพอชยืนไม่ห่าง อยู่ที่นี่ฉันไม่กังวลอะไรหรอกเพราะที่นี่เป็นที่ของพี่ฉัน พวกการ์ดก็รู้จักทั้งนั้น ไม่มีใครลากพวกฉันออกจากประตูไปไหนได้หรอก เฟส “อ้าวใบปอมาด้วยเหรอ” ผมเดินมาถึงโต๊ะไอ้ชินก็ทักขึ้น แต่ไม่ได้ทักผมหรอก มันทักใบปอที่มากับผม “อื้ม พอดีอยากลองมาที่นี่ดูบ้างน่ะ” ใบปอตอบไอ้ชิน ตั้งแต่คบกันมาปีกว่าใบปอมาที่นี่กับผมนับครั้งได้ และวันนี้ผมยังแปลกใจอยู่เลยว่าทำไมอยากมา แต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร พาเธอมาเปิดหูเปิดตาบ้าง อีกอย่างผมอยู่ด้วยเลยไม่มีอะไรต้องห่วง “ดื่มอะไรเดี๋ยวเราสั่งให้” ไอ้ไมค์ถาม “งั้นเอาน้ำผลไม้ก็แล้วกัน” เธอไม่ชอบดื่มแอลกอฮอร์ เพราะผมไม่เคยเห็นเธอแตะมันเลย “งั้นแตงโมเนอะ” ไอ้ไมค์บอกแล้วหันไปสั่งเด็กในร้าน “เบื่อไหม” ผมถามใบปอออกไป เพราะกลัวเธอจะเบื่อ “ไม่หรอก ก็ดูน่าสนุกดีนะ” ใบปอที่หันมองไปรอบๆ ตอบผมกลับมา ผมไม่รู้ว่านอกจากมากับผมปกติเธอเคยเที่ยวที่แบบนี้หรือเปล่า แต่ถึงเธอเที่ยวผมก็ไม่ได้มองว่าเป็นข้อเสียอะไร “ข้างล่างเขามุงอะไรกันวะ” นั่งดื่มกันไปสักพักเสียงไอ้ไมค์พูดออกมาเมื่อมองลงไปด้านล่าง ผมเลยมองตามลงไปก็เห็นที่หน้าเวลาคนกำลังมุงอะไรไม่รู้เต็มไปหมด “มีเรื่องหรือเปล่าวะ” ไอ้ชินพูดออกมา “ไม่น่าใช่ ไม่งั้นเด็กในร้านคงมาบอกแล้ว อีกอย่างไม่เห็นมีการ์ดสักคน” แต่ไอ้ไมค์ที่พูดจบคำไปแป๊บเดียวไอ้นัดก็วิ่งหอบมาที่โต๊ะ “เฮียไมค์ น้องเฮีย!... แฮ่กๆ” แต่สิ่งที่มันบอกไม่ใช่มีเรื่องอย่างที่พวกผมคิดครับ “อะไร!” ไอ้ไมค์ถามออกอย่างร้อนรนเมื่อได้ยินคำว่าน้อง “น้องมีมี่กับเพื่อน เต้นอยู่หน้าเวทีครับ!” “แล้วทำไมมึงพึ่งมาบอก!” “ก็น้องเฮียสั่งเด็กในร้านว่าไม่ให้บอกใครนี่ ผมพึ่งออกจาห้องสต๊อกเลยรีบมาบอกเนี่ย!” “ยัยหมวย!” ไอ้ไมค์กัดฟันพูดออกมาก่อนจะลุกเพื่อลงไปด้านล่าง มันน่ะหวงน้องมันอย่างกับอะไรดี จริงๆ มันไม่ชอบให้น้องมันมาเที่ยวแบบนี้หรอกครับ แต่พวกเด็กสามคนนี้มันดื้อพอๆ กัน “เชี้ย! ฟางโคตรเอ็กซ์เลย” เสียงไอ้ชินที่ลุกไปดูชัดๆ พูดออกมา แต่มันทำให้ผมต้องหันไปสนใจสิ่งที่ไอ้ชินพูด ไม่ได้ห่วงอะไรหรอกแต่อย่างน้อยยัยนั่นก็มีศักดิ์เป็นน้องของผม ผมเป็นห่วงพ่อพายุกับแม่รวงข้าวมากกว่าที่ต้องมาปวดหัวกับยัยเด็กปีศาจแบบนี้ “.....” ผมเลยลุกไปยืนข้างๆ ไอ้ชิน “แล้วไอ้นั่นใครวะ” ไอ้ชินพูดออกมาอย่างสงสัย ภาพที่ผมเห็นตอนนี้คือฟางข้าวกับเพื่อนกำลังเต้นกันอย่างเมามัน โดยที่ฟางข้าวมีผู้ชายยืนอยู่ใกล้ๆ ตัวนี่แทบสิงเข้าไปแล้ว แล้วดูเธอแต่งตัวสิทั้งบนทั้งล่างแทบจะปิดอะไรไม่มิดเลยสักอย่าง ล่อเสือล่อตะเข้ขนาดนั้น ไอ้พวกนั้นแม่งก็มองกันตาเป็นมันเลย เป็นผู้หญิงทำอะไรไม่ระวังตัวสักนิด นี่ถ้าเป็นสมัยเด็กเหมือนเมื่อก่อนนะ รับรองผมจับฟาดก้นลายแน่ ผมเดินไปนั่งข้างใบปอเหมือนเดิมด้วยอารมณ์ที่หงุดหงิดกับคนนิดหน่อย แล้วกระดกเหล้าเข้าปากไม่หยุดเพื่อระงับอารมณ์ “เฟสเป็นอะไรหรือเปล่า” ใบปอถามผมออกมา “เปล่า” ผมตอบสั้นแล้วกระดกเหล้าต่อแบบไม่สนโลกและไม่คิดจะสนใจเรื่องของใครอีกคน(?)

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more