เจ้าสาวชั่วคราว

"อะไรนะพ่อ นี่พ่ออยากให้ผมแต่งงานกับยัยรินเหรอครับ ผมไม่เอาอะ!"น้ำเสียงชายหนุ่มดังออกมาพร้อมสีหน้าท่าทางหัวฟัดหัวเหวี่ยง  "ก็เออนะสิ นี่แกก็จะ30อยู่แล้วนะ เอาแต่เที่ยวผู้หญิงพ่อไม่อยากให้แกคว้าเอาใครที่ไหนก็ไม่รู้มาทำเป็นเมียถึงแกจะบอกว่าไม่เคยคิด แต่ถ้านังพวกนั้นปล่อยให้ท้องมาอ้างขอรับสิทธิแบบนี้พ่อไม่เอานะ หนูรินลูกสาวท่านอุดม ทั้งสวยทั้งเก่งพ่อว่าเหมาะสมกับแกดีออก"ท่านอาคมพยายามบอกลูกชายเขาเองก็ไม่อยากได้ลูกสะใภ้ไร้หัวนอนปลายเท้า ยิ่งเจ้าลูกชายตัวแสบเล่นควงผู้หญิงไม่ซ้ำหน้าแต่ละวันเขายิ่งคิดมาก จริงอยู่ที่เมื่อก่อนเขาท่านอาคมไม่เคยด่าว่าณวัฒน์ในเรื่องนี้ เพราะชายหนุ่มไม่ทิ้งงานทิ้งการแถมดูแลธุรกิจจนขยายตัวใหญ่โตจนสร้างกำไรให้มหาศาล  "แต่ผมก็ไม่เอายัยนั้นเหมือนกัน ผมไม่ชอบเธอ" "อยู่ๆ กันไปเดี๋ยวก็ชอบกันเอง ถ้าไม่ใช่หนูรินแล้วแกจะแต่งกับใครผู้หญิงดีๆ หาไม่ได้ง่ายๆ"ณวัฒน์เงียบนิ่งไปเมื่อได้ยินอย่างนั้น "มีสิผมมีคนที่ผมรักอยู่แล้วครับพ่อ" "ใคร? ไหนบอกมาว่าแกรักใคร" "นิชาไง ผมจะแต่งงานกับนิชา" เมื่อได้ยินชื่อที่เจ้าลูกชายตัวแสบเอ่ยออกมาชายชราถึงกลับขมวดคิ้วมุ่น  "แกกับหนูนิชางั้นเหรอ? อย่ามาเล่นตลกกับพ่อนะ ที่ผ่านมาไม่เห็นว่าแกจะมีท่าทีอะไรกับหนูนิชาเลย" "กะ ก็ผมไม่กล้าสารภาพรักไปนิครับ พ่อคิดดูนะว่าผมกับนิชารู้จักกันมากี่ปี ผมมีเพื่อนเป็นผู้หญิงคนเดียวคือนิชา พ่อคิดว่ามันไม่แปลกเหรอครับ อันที่จริงผมไม่อยากเป็นเพื่อนกับเธอเลย ถ้าผมจะแต่งงานผู้หญิงคนนั้นต้องเป็นนิชา" ณวัฒน์แกล้งพูดออกไป สำหรับเขาการแต่งงานไม่เคยอยู่ในหัวสมอง เสืออย่างเขาไม่มีทางกลายเป็นหมาแน่นอน แต่ถ้าพ่อจะดันทุรังบังคับเขาให้ได้ละก็สู้ยอมแต่งงานหลอกๆ กับเพ็ญนิชาเสียดีกว่า "ก็ได้ ถ้าแกไม่แต่งกับหนูรินแกก็ต้องแต่งงานกับหนูนิชาให้เร็วที่สุด ไม่ใช่แกล้งเอาเรื่องนี้มาพูดให้พ่อตายใจล่ะ เพราะยังไงแกก็ต้องแต่งงานภายในเดือนนี้" "ห๊ะ! เดือนนี้พ่อนี่มันไม่เร็วไปเหรอครับ" "ช้าไปเสียด้วยซ้ำ ถ้าภายในเดือนนี้หนูนิชาไม่ยอมแต่งงานกับแก แกก็ต้องแต่งงานกับหนูรินอย่าหาว่าพ่อใจร้ายนะวัฒน์ ที่พ่อทำอยู่ก็เพื่อแกไม่งั้นสาวๆ ของแกคงแย่งกันจับแกไม่ปล่อยแน่ จะเที่ยวจะอะไรไม่ว่าแต่แกต้องมีคู่ชีวิตที่เหมาะสม ถึงแม้หนูนิชาจะเป็นเพียงลูกท่านนพกับภรรยารอง แต่นิสัยใจคอของเด็กคนนี้ก็ดีกว่าสาวๆ ของแกเยอะ" ณวัฒน์ถอนหายใจออกมาเมื่อได้ยินอย่างนั้น แต่งงานภายในเดือนนี้บ้าไปแล้ว ร้านนิชาเบเกอรี่ "อะไรนะวัฒน์ พูดอะไรออกมารู้ตัวรึเปล่า"เสียงหวานร้องถามตกใจเมื่อจู่ๆ เพื่อนชายที่เรียนด้วยกันมา มาขอแต่งงานกันอย่างง่ายๆ  "นี่สาระมากเลยนะนิชา แต่งงานกับฉันนะ"ชายหนุ่มทำหน้าจริงจัง คำพูดของแต่งงานของชายหนุ่มที่ออกมาจากปากเขามันช่างเรียบง่ายไร้ความรักอย่างเห็นได้ชัด "เราจะแต่งงานกันได้ยังไงในเมื่อ....วัฒน์ไม่ได้รักเรา"หญิงสาวก้มหน้าหลบสายตาชายหนุ่มเล็กน้อย  "แต่งแค่ในนามแค่นั้น ก็พ่อจะให้ฉันแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่น เธอก็รู้ว่าฉันไม่เคยคิดอยากแต่งงานมีครอบครัว น่านะนิชาเธอช่วยฉันได้ไหมฉันไม่ให้ช่วยเปล่าหรอกนะ ร้านนี้ที่เธอเช่าอยู่ฉันซื้อให้เธอได้นะเห็นว่าเจ้าของที่จะขายให้คนอื่นไม่ใช่เหรอ"นิชาหน้าเศร้าลง ใช่ที่เขาพูดก็ถูกเจ้าของที่กำลังไล่เธอออกเพราะต้องการขายที่ตรงนี้ให้กับนายทุน ณวัฒน์มองหญิงสาวผอมบางตรงหน้าอย่างมีความหวัง นิชาเป็นเพื่อนที่รู้ใจเขา ตามใจเขาทุกอย่างไม่ว่าจะสมัยเรียนจนถึงตอนนี้ ถ้าจะแต่งงานคนอย่างนิชาคงจะอยู่ด้วยได้ง่ายที่สุด  "วัฒน์เรื่องแต่งงานมันคือเรื่องใหญ่มากเลยนะ มันอาจจะไม่สำคัญสำหรับวัฒน์แต่สำหรับผู้หญิงอย่างเรามันสำคัญมากรู้ไหม?" "ฉันจะจัดงานแต่งงานใหญ่โตทำในสิ่งที่เธอต้องการ อยากได้อะไรบอกได้เลยฉันทำให้ได้ เธอคิดดูนะถ้าเธอแต่งงานกับฉันร้านตรงนี้เธอก็ไม่ต้องเสียไป เธอก็ไม่ต้องทนอยู่ที่บ้านหลังนั้น ฉันจะดูแลเธออย่างดี เราแต่งงานกันสักปีค่อยต่างคนต่างอยู่ก็ได้" "ถ้าวันนึงวัฒน์เจอคนที่อยากแต่งงานด้วยจริงๆหละ จะไม่เสียใจเหรอที่มาแต่งงานกับเรา" "ไม่มีอะ ชีวิตนี้ฉันไม่คิดจะแต่งงานอยู่แล้ว ฉันไม่อยากรักใครเธอก็รู้" ใช่เธอรู้ รู้มาตลอดว่าเขาไม่เคยคิดที่จะรักใครเลย  "เอางี้ เอาคำพูดของฉันไปคิดก่อนแล้วค่อยตกลงก็ได้ พรุ่งนี้ฉันจะมาฟังคำตอบของเธอ" "พรุ่งนี้ วัฒน์มันไม่เร็วไปหน่อยเหรอ?" "อย่าคิดนานสิ ฉันหน้าตาดีมีฐานะดูแลเธอได้สบายแน่นอน ดีกว่าที่แม่เลี้ยงเธอจะจับเธอให้ใครวันไหนก็ไม่รู้"เพ็ญนิชาตาโตจ้องมองแววตาคมเข้มอย่างตกใจ  "วัฒน์รู้เรื่องนี้ด้วยเหรอ?" แม่ใหญ่ของเธอกำลังหาผู้ชายให้เธอแต่งงานเพื่อหวังจะได้ค่าสินสอดพูดง่ายๆ ก็คือพวกนั้นกำลังจะขายเธอกินแถมผู้ชายเหล่านั้นก็มีอายุทั้งนั้น "ใช่! แล้วรู้มากกว่านี้อีกด้วยนะ ไม่เข้าใจอะจะทนอยู่ไปทำไมห๊ะ ทนให้พวกนั้นข่มเหงอยู่ได้ โง่รึเปล่าเธอทำให้พวกนั้นมามากแล้วนะนิชา"เขาพูดออกมาอย่างหัวเสีย เรื่องนี้นิชาไม่เคยคิดที่จะเล่าให้เขาฟังแต่คนอย่างณวัฒน์นั้นหรือจะไม่มีทางรู้ สีหน้าหญิงสาวพยายามเก็บซ่อนน้ำตาเอาไว้เธอไม่อยากอ่อนแอให้เขาเห็น ทว่ายิ่งพยายามอดกลั้นมากแค่ไหนในใจเธอก็ยิ่งเจ็บปวดมากเท่านั้น  "ช่วยแต่งงานกับฉันได้ไหม? นิชา"