“Anong nangyari sa mukha mo?” bungad ni Mama nang pumasok ako sa guest house. Prente siya ngayong nakaupo sa harap ng hapag at may nakahain na roong hapunan.
Tahimik kong sinara ang pinto. Saka ko siya hinarap ngunit hindi deretso sa kaniya ang tingin. Pinipilit kong ibaling kahit saang anggulo ang pansin ko ngunit sadyang nagtatama pa rin ang aming mga mata.
Hindi ko sasabihin sa kaniya kung ano ang totoong nangyari. I told this to myself recently. We’re here to unwind and relax at hindi para ma-stress nang dahil sa kung ano-anong mga nangyayari.
“Nadaplisan lang po ng usli ng alambre, Ma,” pagsisinungaling ko. Hindi ko alam kung pinaniwalaan niya ba iyon dahil umahon siya mula sa kinauupuan at walang pasubaling naglakad palapit sa akin. Ilang hakbang na lang sana at mararati
