Ninong Agathus

Chapter Five

Chapter Five

Syrin’s POV

Alas tres pa lamang ng madaling araw ay naligo at naghanda na ako para sa unang pasok ko.

Hanggang ngayon ay wala pa rin si Ninong. Simula kagabi ay hindi ito umuwi. Medyo nag-alala ako sa kaniya ngunit hindi ko siya makontak dahil nakapatay ang selpon niya.

Palabas ako ng kwarto nang bumungad sa akin si Ninong at llasing ito. Pasuray-suray itong naglakad paakyat ng hagdan habang may bitbit na alak.

“Anong nangyari kay Ninong?” bulong kong tanong sa aking sarili.

“Syrin!” napupungay na tawag nito sa akin.

Nagmano ako sa kaniya ngunit iwinaksi niya lamang ang kamay ko. “Bakit gan’yan kayong mga babae? Ang mahilig niyong manakit ng puso?!”

Kaya ba nagkakaganito si Ninong nang dahil sa isang babae. May kinalaman kaya ang fiance niyang si Arianna? “ Wag mo naman lahatin, Ninong. Hindi po lahat ng babae ang ganiyan. Talagang napunta lang ho kayo sa maling babae,“ depensa ko pa.

“Lahat kayo manloloko!”

Napataas na lamang ang kilay ko sa inasta niya. Ayokong makipagtalo sa lasing baka hindi ko makontrol ang sarili ko at masuntok ko siya.

Bali-baliktarin man ang mundo, Ninong ko pa rin siya. Inalalayan ko siya patungo sa kwarta niya.

“Be careful with your steps, Ninong. Umayos ka po ang bigat niyo po!”

Panay ito sa pagtungga ng alak na bitbit niya. “Umayos ka po, Nong!”

“Tsssss..”

Ayan na naman siya. “Gwapo ako diba? Bakit ayaw mo sa akin?” nagulat ako sa sinabi niya.

Hindi agad ako nakapagsalita. Kung gano’n ako pala ang dahilan kung bakit siya naglalasing? Sino bang nagsabi na ayaw ko sa kaniya?

Lupit rin ng imahinasyon ni Ninong eh. Nahirapan ako sa sobrang likot nito hanggang sa pareho kaming natumba sa ibabaw ng kama.

Nakadagan siya akin at nabasag iyong alak na bitbit niya dahil nahulog ito sa sahig. Titig na titig siya sa labi ko.

At bigla niya lamang akong hinalikan sa labi. “ Ugh! N-ninong b-baka may makakita sa ‘tin!” sabi ko kasabay ng pag-ungol.

Mabilis na nagresponse ang katawan ko sa ginawa niya. Hanggangg sa bumaba ang halik niya sa leeg ko na mas lalong nagpapaliyad sa akin.

Isa-isa niyang tinanggal ang saplot ko sa aking katawan. Nagh*b*d na rin siya. At hindi ko inasahan na kakainin niya ang k**fy ko.

Napasigaw ako sa s4k1t at sar4p nang ipasok niya ang kaniyang malaki at matambok na @laga sa buka ng kweba ko.

“Ugh! Ninong! Aaaargh!”

Masakit man ito ngunit kasamang sarap. Hindi ko maintindihan ang nararamdaman ko ngayon, tila ayokong matapos ito.

Kung kailan, malapit na akong malab@s4n ay saka siya nakatulog.

Pabitin din itong si Ninong eh.

Napabuntong-hininga na lamang ako. Marahan kong itinulak si Ninong dahil nakadagan siya sa akin.

“Putragis, Ninong! Ang sarap mong sapakin!” naiinis kong turan dahil sa pambibitin niya sa akin.

Handa na akong sumulong sa matinding laban ngunit naudlot pa. Naiinis akong tinakpan ang katawan niya ng kumot.

Bago ako lumabas ng kwarto ay iniligpit ko muna ang nabasag na bote ng alak na nakakalat sa sahig.

“Aaaaaaaah!” mahinang daing ko nang masugatan ang kamay ko. Medyo malalim ang sugat na nakuha ko rito at nasa sahig pa ang ibang dugo.

Sakto namang paglabas ko ay nakasalubong ko si Manang Minda. Nagtataka itong tumingin sa akin at luminga sa kwarto ni Ninong kung saan ako lumabas ngunit napansin niya ang kamay ko na patuloy na dumurugo.

“A-anong nangyari diyan sa kamay mo, Ma’am?” nagtatakang tanong nito.

“Inakay ko kasi si Ninong patungo sa kwarto niya ngunit sa sobrang likot nito ay na-out balance po kaming dalawa at nahulog po ang boteng hawak niya sa sahig. Nabasag ho ito at kumalat sa sahig. Pakiligpit na lang ho, Manang. Hindi ko naituloy ang pagliligpit dahil nasugatan ho ang kamay ko!” paliwanag ko pa.

“May first aid kit po ba kayo dito?”

“Diyos ko po, ang lalim ng sugat niyo, Ma’am. Sige po kukuhanin ko lang po iyong first aid kit.”

Dumiretso ako sa kwarto ko at hinugasan ito. Ilang sandali pa ay kumatok si Manang.

Agad ko siyang pinagbuksan ng pinto. At inabot niya sa akin first aid kit. Ginamot ko ang sugat na natamo ko sa basag na bote.

Alas sais ng umaga ay naligo ako ulit at nilinisan ang aking sarili. Mga ilang sandali pa ay lumabas na ako ng kwarto bitbit ang aking bag.

“Good morning ho, Ma’am Sy!” bati nila sa akin. Bumati rin ako sa kanila pabalik.

Kumuha ako ng malinis na plato at nagsandok ng kanin. Hindi kasi ako sanay na walang rice. I do really love rice ngunit hindi pa rin ako tumataba.

Like everyone else did. Payatot pa rin ako. May laman naman ngunit hindi iyon enough para masatisfy si Ninong. Dahil sa kalasingan ni Ninong ay nakuha niya ang pagkabirhen ko.

Maalala pa kaya ni Ninong ang ginawa niya sa akin kaninang madaling araw?

Naging lutang ako habang kumakain ng almusal. Hanggang sa pagpasok sa unibersidad ay lutang pa rin ako.

Hindi ko kasi lubos maisip na magagawa iyon ni Ninong sa akin at sa mga binitawang salita niya. Hinatid ako ng personal driver ni Ninong.

Paglabas ko ng kotse ay agad na may mga matang nakatingin sa akin. Hindi ko sila pinansin, nagpatuloy lang ako sa paglalakad hanggang sa may nabangga ako.

Nabalik ako sa huwisyo. “S-sorry!” sambit ko sabay yuko at pinulot ang libro na nagkalat sa lupa.

Saglit akong napatulala nang mapagtanto ko kung sino iyong nabangga ko at iyon ay walang iba kundi iyong lalaking nakita ko kahapon na abala sa pagbabasa ng novel. “S-sorry ulit!”

Ngumiti lamang siya sa akin. Mas lalo siyang gumwapo nang ngumiti siya sa akin. May malalim na dimple pala siya. Ngayon ko lang napansin.

“Ako nga pala si Syrin, ikaw?” buong tapang kong pakilala sa kaniya.

Kakapalan ko na ang mukha ko. “Calvin!” nahihiyang sagot niya.

“Nice meeting you, Calvin!” inabot ko sa kaniya ang kamay ko na tinanggap naman niya.

“Syrin De Jesus!” napalingon ako nang may tumawag sa pangalan ko at napalagok ako nang makita si Ninong. Nakapamulsa siyang nakatayo sa may gate at abot ang kaniyang kilay. Kumunot rin ang noo nito, sa mga sandaling ‘to. Nakakatakot ang awra niya.

“N-ninong!” nauutal kong tawag sa kaniya. Saglit akong nagpaalam kay Calvin at lumapit sa gawi ni Ninong.

“A-anong ginagawa niyo rito, Ninong?” nauutal kong tanong sa kaniya.

Nangangamoy alak pa rin ‘to. “Hindi ba’t sabi ko sa iyo, hindi ka pwede umalis ng bahay nang wala ako?” baritonong sabi niya.

“S-sorry po, Ninong!” nakayukong sambit ko.

Ngunit napako ang tingin niya sa kamay ko. “Napano iyan?” tukoy niya sa kamay ko na nasugatan.

Pilit ko itong itinago sa likod ko ngunit bahagya siyang lumapit sa akin at sinuri ang aking sugat.

“Saan mo nakuha ang sugat na iyan?!”

“Sa—-“

Hindi ako nakatapos sa pagsasalita nang kargahin niya ako patungo sa kotse niya. “S-saan mo’ko dadalhin, Ninong?”

“Pupunta tayong hospital,” sagot niya at pinaandar ang kaniyang kotse.

“Sa susunod, Syrin! Extra be careful naman!” panenermon niya pa.

Sinermunan niya ba ako dahil concern siya sa akin? Hay! Nag-ooverthink na naman ako. Hanggang sa nakarating kami sa hospital. Inakay niya ako papasok sa loob ng hospital.

Hindi naman ako napilayan at kaya ko namang maglakad ng mag-isa. Sa ipinakita niya sa akin ngayon ay nagkaro’n ako ng pag-asa.

Agad akong inasikaso ng doctor. Tinahi nila ang sugat ko sa palad. Medyo malaki kasi ito. “Aaaaaah!”

Tinurukan rin ako ng anti-tetanus. Napapikit na lamang ako nang maiturok ang karayom sa braso ko.

Hinatid ako pabalik ni Ninong sa unibersidad. “Next time, Syrin wag kang tatanga-tanga ha?!” sabi niya bago ako makalabas ng kotse niya.

Kung alam mo lang, Ninong. Ikaw ang ang dahilan kung bakit ako nagkasugat sa palad. “Susunduin kita mamaya dito. You’re not allow to leave hangga’t hindi ako makakarating, okay?” dugtong niya pa.

Wala naman akong ibang choice kundi sundin ang kagustuhan niya. Nasa puder niya ako,siya nagpapaaral sa akin at nagpapakain.

Nawala pa ako sa daming pasikot-sikot ng unibersidad. Mabuti na lamang ay nakita ko si Calvin. Malapit ng mag-alas otso. Ilang sandali ay male-late na ako sa klase.

Hindi ko pa naman alam kung saan ang BSBA- Marketing. “Alam mo ba kung saan ang building ng BSBA-Marketing?” tanong ko kay Calvin habang naglalakad.

“Oo, actually doon rin ako papunta. Magkaklase pala tayo, Sy!”

Nakahinga naman ako nang maluwag dahil hindi na ako mahirapan pa sa paghahanap.

Nang nasa tapat na kami ng room. Kumatok muna kami at naglingunan ang mga kaklase namin.

“Awwws, kasama pala ni Nerd ang bagong transfereee?!” yumuko lamang si Calvin at hindi pinansin ang babaeng nagsabi nito.

“Ang ganda niya!” kumento naman ng isang bakla.

“Nobody can defeat my beauty,”maarteng sambit ng babaeng pinagalitan ni Ninong kahapon kakamarites.

Make-up lang naman ang nagdala sa kanya, unlike sa akin na pulbo at lipbalm lang ay okay na. Walang halong kemikal ang beauty ko.

“Pero ngayon meron,” rinig ko pang sagot ng isa sa mga kaklase ko.

Umupo ako sa may bintana. Dalawang upuan lamang ang pagitan sa aming dalawa ni Calvin.

Nakasaksak ang airpods nito sa kaniyang tenga. Dahil na rin siguro ayaw niyang marinig ang mga judgmental naming mga kaklase.

Pinupuntirya kasi siya ng mga ito. Ang kikitid ng mga utak ng mga kaklase namin. At dahil nangako ako kay Ninong na umiwas sa gulo ay hindi ko na lang sila pinansin.

Hanggang sa natapos ang aming dalawang subject at lunch break na namin. Palabas ako ng classroom nang dumating ang personal driver ni Ninong. Anong ginagawa niya dito?

“Ma’am pinapasundo ka po ni Sir Aga do’n raw kayo maglunch sa opisina niya!” Sa kumpanya niya ba?

Sumama ako sa kaniya at pinagtsi-tsismisan na naman ako ng mga estudyanteng walang magawa sa buhay nila. Dinala ni Manong ang bag ko. Nakasunod lamang ako sa kaniya.

Dumiretso kami sa elevator patungo sa third floor. Ibig sabihin may opisina si Ninong dito? Yayamanin talaga ang hottie ninong ko.

“Saan tayo pupunta?”

“Sa opisina ni Sir, ma’am! ”

Ilang sandali pa ay dumating na kami sa tapat ng opisina ni Ninong. Kumatok si Manong at ilang sandali pa ay pinagbuksan niya kami ng pinto.

“Iwan mo na kami dito, Manong! Maglunch ka na rin!”

Ibinalik ni Manong ang backpack ko at umalis na rin siya. Nagdadalawang-isip pa akong pumasok sa loob ng opisina niya. Baka kasi may makakita at magkaro’n pa ako ng issue.

“Are you planning to escape?!” ay hala si Ninong, mind-reader ba siya. Nahulaan niya ang nasa isip ko. Ayoko kasi magkaro’n ng eskandalo dito.

“Pumasok kana!” nakayuko akong pumasok. Nakadekwatrong upo siya sa sopa.

“Have a seat!” offer niya at may mga pagkain na nakalapag sa center table. Pagkaupo ko ay nilagyan niya ng pagkain ang plato ko.

Mga japanese food ang nakahain sa harap ko. Natatakam akong matikman kung ano ang lasa ng sushi. Hindi pa kasi ako nakakain ng sushi sa tanang buhay ko.

“Wala ka bang planong kumain?”

“S-sorry po, Ninong ngunit di ko ata kayang ubusin ang lahat ng ito?” tukoy ko sa pagkain na sa harapan ko.

Napangiwi siya. “Tsss, kumain ka na nga, Sy! at t’saka kana muna problemahin kapag may natira.”

At dahil hindi ako marunong gumamit ng chopsticks ay kinamay ko na lang ‘to. Naghugas naman ako ng kaninang umaga.

“Really? Magkakamay ka talaga instead of using chopsticks?” kunot-noong sabi niya. Nagpapatawa ba si Ninong? Alam naman niyang lumaki ako sa probinsiya. Ano pa bang aasahan niya sa probinsyanang katulad ko?

“H-hindi kasi ako marunong gumamit ng chopsticks, Ninong kaya magkakamay na lang ako.”

Bahagya siyang tumawa at napapailing. “Okay fine!” Ang lakas talaga mang-trip ni Ninong.