Ninong Agathus

Chapter Seven

Syrin's POV

Walangya! I felt betrayed right now kahit wala akong karapatan kay Ninong. Hindi ko alam kung bakit ako nagkakaganito, pero ang sakit lang. Hindi ko na kayang pigilan ang nararamdaman ko. Hindi ko alam kung anong nangyari sa akin, pero feeling ko, tinulungan ko lang siya at tinanggap ko ang lahat ng ginagawa niya para sa akin.

Nagmumukmok ako ngayon sa loob ng aking kwarto. Di ko nga alam kung paano ako nakauwi dito sa mansyon niya. Lahat ng mga plano ko, parang bigla na lang naglaho.

“Hoy!” Bigla kong narinig ang boses na pamilyar sa akin. Tumungo ako at nakita ko si Caden, ang isa sa mga matagal ko nang kaibigan.

“Huh?” sabi ko, sabay punas sa mata ko. Ayoko nang ipakita na nalulumbay ako, pero hindi ko na kayang itago pa.

“Anong nangyari sayo?” tanong niya. Iba ang tingin niya sa akin ngayon, parang may malalim na ibig sabihin.

“Wala… wala lang,” sagot ko, at nagmukha akong matigas. Pero kahit gaano ko pa itago, ang sakit ay nandiyan pa rin.

Syrin's POV

Di ko rin alam kung paano siya nakapasok sa kwarto ko. Napatingin ako kay Caden, medyo naiilang, pero hindi ko na rin kayang itago ang nararamdaman ko. Kung may isang tao akong hindi kayang tanggihan, iyon ay siya—kahit na minsan, nakakainis.

“Pumasok ka lang dito ng walang paalam?” tanong ko, habang nag-aalangan pa ring tinitingnan siya.

"May susi ako, remember?" sagot niya, tila walang pakialam sa inis na nararamdaman ko. “Hindi mo na kailangan pang magtampo. Gusto ko lang malaman kung anong nangyari. Mukha kang sira-sira ngayon.”

Hindi ko na kayang magsinungaling pa. Iyak lang ako nang iyak at hindi ko alam kung paano ipapaliwanag sa kanya ang lahat ng ito—lahat ng kalituhan sa puso ko, at kung paano ko nahulog sa isang sitwasyong hindi ko kayang kontrolin.

“Caden…” naiinis na sagot ko, “Hindi ko kayang harapin ito lahat mag-isa. Ang sakit… Hindi ko alam kung paano magsimula.”

Nanatiling tahimik siya sandali, parang iniintindi ang mga saloobin ko. Alam ko na may mga tanong siya, pero hindi ko kayang sagutin pa ang lahat.

Syrin's POV

“Oh bakit ganiyan hitsura mo? Para ka namang pinagsakluban ng langit at lupa! O di kaya hindi nabigyan ng ayuda!” tumawa siya nang malakas, pero hindi ko kayang pagtawanan ang sarili ko sa mga sandaling iyon.

“Tama ka nga, Caden. Pinagsakluban nga ako ng langit at lupa. Hindi ko na alam kung anong nangyayari sa buhay ko!” napahagulgol ako, hindi ko na kayang pigilan ang nararamdaman ko.

Nakita kong nag-alala siya, pero hindi ko na kayang magpigil. “Kasi, lahat ng plano ko… lahat ng mga pangarap ko, parang gumuho lang. Lahat ng sinasabi ni Ninong, mga bagay na ayaw ko marinig. I thought I was special to him, but I was wrong. Wala pala akong saysay sa kanya.”

Habang nagsasalita ako, naramdaman ko ang init ng mga luha ko. Hindi ko kayang ipaliwanag ang bigat na nararamdaman ko.

Caden, na may seryosong mukha, ay hindi nagsalita agad. Parang may naiisip siya, at alam kong may mga tanong siya na hindi pa niya sinasabi.

Syrin's POV

“Broken hearted ka ba? Oh my! May boyfriend ka na pala, Sy?” pangungulit nito sa akin. Nahampas ko naman siya sa braso niya, hindi ko na kayang itago pa ang pagkairita sa banat niyang iyon.

“Hindi!” sagot ko, halos sumigaw na, “Wala akong boyfriend! Hindi ko nga alam kung ano ang nangyayari sa buhay ko ngayon!”

Hindi ko na kayang pigilan ang galit na nararamdaman ko. “Hindi ko na kaya, Caden! Lahat ng ito—lahat ng nararamdaman ko—walang sense! Pakiramdam ko na ang lahat ng ginagawa ko ay mali. Hindi ko alam kung anong nangyari sa'kin, kung bakit ako nandiyan sa sitwasyon na 'yon!”

Tahimik siyang nanatili, at naramdaman ko na tila nag-iisip siya. “Okay, okay… sorry na. Hindi ko naman sinasadyang magpatawa, Sy,” sabi niya, medyo seryoso na ngayon.

Humugot ako ng malalim na hininga, at napansin ko na kahit na pinagtawanan niya ako kanina, nandiyan siya para makinig sa akin. Sa kabila ng lahat ng nararamdaman ko, masaya akong nandiyan siya.

“Di raw, pero halata naman!” giit niya pa, at ang nakakainis, parang hindi siya tinatablan sa lahat ng galit ko. Masasapak ko na talaga ang lalaking ito!

“Kailangang mamatok?” reklamo niya habang hinimas-himas ang kaniyang ulo. Binatukan ko kasi siya, at hayun, nagreklamo siya.

"Tangina, Caden! Huwag mong gawing biro 'to!" sabi ko, sabay sabunot sa buhok niya. Hindi ko na kayang pigilan ang frustration ko. “Alam mo bang hindi ko na kayang magpatawa ngayon?”

Tahimik lang siya, pero nakikita ko sa mata niya na hindi siya galit. May halong pagka-bothered, pero alam kong naiintindihan naman niya ako, kahit pa tinutukso-tukso niya ako.

“Huwag mong gawing biro ‘to, Caden,” sabi ko ulit, mas mababa na ang tono ko ngayon. “Hindi ko kaya kung ikaw pa ang magpapatawa sa'kin.”

“Okay, okay, sorry na," sagot niya, tumigil sa kakatawa. "I’m just trying to lighten the mood. Pero gets ko na, Sy."

Nakaramdam ako ng konting ginhawa, kahit na hindi ko pa rin matanggap lahat ng nangyayari. Ngunit sa mga sandaling ito, tanggap ko na na may mga taong nakakasama sa mga ganitong pagkakataon—kahit pa sila yung tipo ng tao na gusto mong sapakin paminsan-minsan.

Syrin's POV

Bestfriend ko si Caden, at honestly, di ko inakala na susundan niya pala ako rito. Hindi ko nga alam kung bakit, pero alam ko na kahit na hindi ko sinasabi, naiintindihan niya ako.

Di alam ni Ninong na pumupunta rito si Caden. Wala akong balak na ipaalam sa kaniya. Hindi ko na lang gustong dagdagan pa ang mga alalahanin ni Ninong. Kung tutuusin, hindi rin naman siya nagmamalasakit sa akin sa mga ganitong oras, kaya wala akong pakialam kung hindi niya alam.

Napasinghap na lamang ako. Kung paano ako nakarating dito, kung ano ang mga nangyari, parang nakakagulo lang lahat. Wala akong ibang maisip kundi ang kalituhan at hindi pagkakaintindihan na bumabalot sa akin. At least, may Caden na nandiyan. Hindi ko alam kung paano ko masusukat ang lahat ng nangyari kung wala siya.

Si Ninong na lang ang mayroon ako maliban sa bestfriend kong si Caden. Parang hindi ko na kayang mag-isa, at kahit papaano, si Caden na lang ang natitirang tao na hindi ako tinatalikuran.

“Amusement park tayo!” Aya nito sa akin, parang bata na nagmamadaling magpakita ng saya.

Napakunot ang noo ko sa sinabi niya. “Amusement park? Ano ‘yan, field trip?” tanong ko, medyo nalilito. Alam ko naman na hindi ito ang tamang panahon para magsaya, pero sa huling sandali, baka nga kailangan ko ng konting kaligayahan.

Ngumiti siya ng maluwang at tumango. “Oo, Sy! Alam ko na medyo hindi ka okay ngayon, pero siguro naman makakatulong na malibang ka muna. Hindi laging puro seryoso.”

Hindi ko alam kung anong nangyayari sa utak niya, pero para sa akin, baka nga may point siya. Kaya tumango na lang ako at umayag, “Fine. Fine na nga, basta’t wala na tayong pag-uusapan tungkol sa lahat ng nangyari.”

Kahit papaano, baka nga kailangan ko lang din ng break mula sa lahat ng gulo at bigat ng nararamdaman ko. Baka nga may silbi ang simpleng saya ng amusement park para makalimutan ko saglit ang mga problemang bumabalot sa buhay ko.

Syrin's POV

Bumili ako ng dalawang ticket, at hindi ko akalain na makakapagsaya pa kami ni Caden. Pagkatapos kong magbayad, sabay kaming tumungo sa roller coaster. "Mukhang masaya 'to!" sabi ni Caden habang tinitingnan ang malaking rides.

Habang papalapit kami sa pila, para akong nabuhayan ng konti. Tila ba isang simpleng bagay lang, pero ang saya ng makitang may kasama kang magpapatawa at magbibigay ng lakas. Kahit na may mga alalahanin ako sa isip ko, sa mga sandaling ‘to, nakakalimutan ko ang mga iyon.

“Gusto mo ba 'to, Sy?” tanong ni Caden habang binabaybay namin ang landas papunta sa roller coaster.

“Hindi ko alam,” sagot ko, nagbibiro. “Pero sure, itry na lang natin.”

Si Caden na lang yata ang nagiging pampatanggal stress ko sa mga panahong ito. Kung hindi siya nandiyan, baka mas malala na ang pakiramdam ko. Kaya kahit na para akong bata na mag-aalalang baka matakot, nagdesisyon akong magpaka-adult at tanggapin na lang ang mga ganitong sandali.

“Ready ka na?” tanong niya, habang nagsimula na kaming sumakay sa roller coaster.

Huminga ako ng malalim at ngumiti. “Ready na.”

Syrin's POV

Habang umaakyat ang roller coaster, naramdaman ko ang kaba sa aking dibdib. Hindi ko alam kung dahil ba sa excitement o dahil sa takot. Pero sa bawat pag-akyat ng rides, parang unti-unti ring nawawala ang bigat ng mga iniisip ko. Siguro, may mga sandaling kailangan mo lang talagang magpatawa at mag-enjoy para makalimutan ang lahat ng problema.

"Sigurado ka ba na okay ka lang?" tanong ni Caden, napansin niya yata ang pag-angat ng kilay ko.

Napatawa ako kahit pa kinakalabit ako ng takot sa mga patagilid na twists ng roller coaster. "Wala kang pakialam! Hayaan mo na ako!" sagot ko, halos sumigaw.

Hindi na ako makapagsalita ng buo nang magsimula na ang mabilis na pagbaba ng coaster. Ang hangin na tumama sa mukha ko, ang tunog ng mga nakakatuwang hiyawan ng mga tao, lahat ng iyon ay nakalimutan ko. Kung may mga problema man sa isip ko, ang hirap mag-isip kapag sumasabay sa roller coaster.

Ngumiti lang si Caden habang tumitingin siya sa akin, parang wala siyang pake. "Basta, enjoy lang!" sigaw niya.

Hanggang sa matapos ang ride, tawa kami ng tawa. Wala akong naisip kundi kung paano ang saya ng mga simpleng sandali na ganito. Pagkababa namin, parang hindi ko na rin naaalala kung bakit ako nag-mumukmok kanina. Sabi nga nila, kailangan lang ng konting break sa mga seryosong bagay.

"Haha! Ayos lang pala!" sabi ko, hindi na makapaniwala sa kagalakan.

“Sy, minsan kasi, kailangan mo lang magpahinga sa lahat ng kabigatan. Walang masama kung mag-enjoy ka paminsan-minsan,” sabi ni Caden, medyo seryoso naman, pero may kasamang biro.

Tumingin lang ako sa kanya at ngumiti. "Salamat, Caden. Salamat at andiyan ka."

"Anytime," sagot niya, at tumawa kami ulit.

Hindi pa kami nakababa ni Caden mula sa roller coaster nang marinig ko ang matinding sigaw na hindi ko inasahan. "Syrin De Jesus, uwi!" Napalakas pa ang boses na iyon. Si Ninong.

Napairap na lang ako sa inis. Hindi ko alam kung paano ko siya haharapin. Alam kong hindi siya papayag na mag-enjoy ako ng ganito, lalo na't wala siya sa kontrol. Sa totoo lang, wala akong gana makipag-away sa kanya ngayon.

“Bakit ganun siya?” tanong ni Caden, na medyo nagulat sa sigaw ng Ninong ko. "Teka, umalis tayo dito."

"Huwag na," sagot ko. “Puwede ba, Caden, magpaka-bata naman ako kahit sandali? Wala namang masama ‘di ba?”

Hindi ko alam kung bakit bigla akong tinamaan ng ganoong kalasakit. Bakit ba parang pakiramdam ko laging may nagmamasid sa bawat galaw ko? Bakit parang hindi ko na kayang maging malaya nang walang dumating na sagabal mula sa pamilya ko?

Tiningnan ko si Caden, nag-aalalang nagmamasid sa akin.

Tumawa siya, pero hindi ko matiyak kung nakikita ba niyang lumalala na ang sitwasyon o hindi. “Okay lang yan, Sy. Magiging okay lang lahat. Pero siguro, mas maganda kung makipag-usap ka kay Ninong. Hindi siguro siya masaya na walang kausap.”

Napabuntong-hininga na lang ako. Hindi ko alam kung anong gagawin. Ayaw ko na kasing maging dahilan ng away. Ngunit parang palaging ako ang pinapagalitan, hindi ba’t nakakainis?