White Flag (R18) (COMPLETED)

12

Ang ganda! Ito na siguro ang pinakamalayong napuntahan ko. Kung hindi pa ako inaya ni Sato, siguro aabutin ng ilang taon bago man lang ako makaapak sa ganitong kagandang lugar.

Honestly, magkakahawig lang ng probinsya ni Nanay at itong Baguio... agaw pansin lang kasi ito dahil sadyang malamig at dinadayo talaga.

Natigilan ako sa pagkukutkot ng biniling rolls sa isang tabi at tiningala si Sato. Naitikom ko kaagad itong nakaawang kong labi at hindi makapaniwalang may kasama akong lalaki na ganito kagwapo at ang lakas pa ng dating.

Kanina pa nga niya sinasabi na nasisilaw siya sa sikat ng araw kaya nang napadaan doon sa isang store e napabili ng sunglasses, worth 5 digit... nalaglag naman ang panga ko sa presyo.

Minsan, iniisip ko... kung naging mayaman ba kami ni Nanay hindi ba ako nalagay sa ganitong sitwasyon?

Kaya lang naisip ko rin, ito na nga yata ang kapalaran ko. Ang magagawa ko na lang ay baguhin ito sa hinaharap.

Pinasyal talaga namin ang ibang tourist spot dito sa Baguio... inienjoy ko dahil for sure kinabukasan balik na ako sa dating gawi. Si Sato halatang nag-eenjoy din at panay ang tanong sa akin kung nagugustuhan ko ba ang mga nakikita.

Pagkahapon ay dumaan na lang kami sa mall at doon na nagdinner, pagkatapos ay bumili pa kami ng makakain para sa byahe. Binilhin din ni Sato si Nanay ng pasalubong. Umayaw ako noong una kaso mapilit at sinabing pasasalamat daw nito kay Nanay dahil pinayagan akong sumama.

Pansin ko kapag natatahimik ako ay si Sato itong tanong ng tanong tungkol sa mga hilig ko. Pakiramdam ko ay para bang interesado ito gayong alam ko naman kung bakit ganoon. Iniisip ko nga kung pwede lang mahulog baka hinayaan ko na lang ang sarili.

Kaso... iniisip ko pa lang ay parang nasasaktan na ako. Kung sana ay pareho lang kami ng estado sa buhay. Ganoon lang din sana kadali. Ayaw ko namang umabot sa puntong baka hindi ko kayanin. Si Sato pa naman yong taong mahirap kalimutan.

Napapansin ko kapag ako itong napapadalas na ang pagiging tahimik ko ay siya na ang nagsasalita at nagtatanong-tanong ng mga hilig ko. Parang hindi pa siya natatapos doon at gusto pang ungkatin lahat-lahat ng pwedeng malaman tungkol sa akin.

"I'm planning to go in Batangas this weekend. Are you free again?"

Napatitig ako sa malapad nitong pagkakangiti. Ninenerbyos naman ako kaya grabi ang tahip ng puso ko na parang bubulwak na palabas sa dibdib ko. Kaya lang kinalma ko rin kaagad ang sarili.

"I can't, may trabaho ako next weekend. Mawawalan ako ng raket kapag hinindian ko yon."

Parang nakakaintindi itong tumango at nagtanong na lang ng ibang bagay. Tinitigan ko nga siyang nakaside view at talagang walang kapintasan, maliban na lang sa pagiging mahilig nito. Gwapo kasi talaga si Sato, iyong gwapo na malakas ang dating. Siguro dahil sa malaki talaga siyang tao. Iyon bang ang braso nito lang ay leeg ko na sobrang laki. Putok na putok lahat ng muscles nito sa sout na polo. XL nga yata iyan, nagkasya na lamang siguro dahil ang laking mama niya.

"Uuwi ako ng Alaska by December... I want you to come with me."

"H-ha?!" Nagulat ako sa anyaya nito. Parang sa Cubao lang ang uuwian ah?

Palibhasa kasi ay mayaman kaya parang wala lang dito kung gumastos man ng malaki. Basta't mapagbigyan lang ang sarili, okay na yon.

"If you're worrying about your expenses, I can provide... do you have passport?" Diretsong tanong nito na hindi na yata interesado pa sa isasagot ko.

Napailing ko. Ngumiti lang ito pagkatapos naming naipit sa traffice. Malayo pa ang lalakbayin, marami pa kaming mapag-uusapan ni Sato. At hindi ko alam kung hanggang saan iyon.

Tumigil siya sa paghawak ng manubela at yumuko ng bahagya para sumilip sa hawak na cellphone. Napasilip din ako ng kaunti at tinitingnan kung ano ang ginagawa nito. Parang may tiningnan lang sa isang site pagkatapos ay pinasilip niya sa akin iyon. Nagulat ako at nanlalaki ang mga matang napatitig sa kanya.

"Tapos naman na ang exam niyo, hindi naman siguro makakaapekto sa grado iyang isang araw mong pagliban? You need to get your passport ASAP."

"H-ha? H-hindi pa ako pumapayag!" Nagulantang ang pagkatao ko sa ginagawa ng isang 'to. Ano kaya ang nakain nito at ganoon na lang kaatat? If that's just easy.

"Do you have to?" Ngisi nito, parang natatawa.

Ngumuso na lang ako at itinikom din naman kaagad ang bibig. Syempre, ano naman ang sasabihin ko? Matagal pa naman iyon, pwede pang magbago ang isip niya... o magbago ang gusto nitong makasama.

Napalunok na lang ako sa iniisip at inilingan kaagad ang namumuong selos. Wala akong karapatan sa kung anuman ang mga magiging desisyon ni Sato, maliban pag tungkol na sa akin.

Hindi ko alam kung anong iniisip niya o kung ano ang iniisip nito tungkol sa akin... ilang oras kasi at nawalan na ako ng ganang makipag-usap. Nakatulog ako nang hindi napapansin. At sa sobrang kahihiyan ay nagising ako na namumula ang pisngi nang silipin sa rearview mirror. Sinilip ko nga kaagad si Sato na napalingon din sa akin. Iyong ngiti niya hindi naman nakikitaan ng parang naiinsulto. Sukat ba naman tinulugan ito habang nagdadrive.

"How was your sleep?" Bungad nito nang lumiko. Tinitigan ko ang labas at mukhang papunta na ito sa bahay.

Medyo inayos ko lang ang sarili at napatitig sa ibaba. Umangat pa nang kaunti ang sout kong skirt. Nang tingalain ko siya ay nahuli ko pang napadila sa labi bago tumitig sa labas.

Kinilabutan naman ako at mabilis na itinikom ang mga hita.

"S-sorry, tinulugan kita."

Natawa lang ito, iyong tawa na hindi tulad ng iba na parang natawa lang kahit walang nakakatawa. Itong tawa niya parang may kahulugan.

"You were tired, sorry... I should be the one asking for your understanding."

Nag-init na naman ang pisngi ko! Parang ngayon ko lang naiintindihan iyong ibig sabihin ng tawa niya kanina. Hindi ko alam kung anong irereact. Oo nga naman? Mula pagdating hanggang sa pag-uwi, sino ba ang patong ng patong?

"Dito na lang," pigil ko sa kanya nang mukhang ipapasok pa nito ang sasakyan sa eskinita.

Sumunod naman siya ngunit napansin ko rin na bumuntot na ito at siya na ang nagkusa na kumuha ng mga dala kong gamit at binitbit. Ayaw ko nga sana kaso para akong napapasong napalayo sa kanya.

Sukat ba namang binulungan ako nang; "Let me, matataktak iyang bata sa tiyan mo."

Di ko alam kung nagbibiro lang ba ito o ano. Pero halos panawan ako ng ulirat at namumutlang napatitig sa kanya. Di ko alam kung anong mukha iyong naiharap ko sa kanya basta ang alam ko tawa ito ng tawa habang nakatitig din sa akin.

"I was just kidding, Sahr. I made sure that you'll not get pregnant."

"Magandang joke ba yon?" Hindi ko na napigilan ang pagsama ng loob ko.

Tumigil din siya ng tawa ngunit nakangisi. Inakbayan pa ako ng damuho! Inis na iwinaksi ko iyon at nagmamadaling naglakad.

"Hey, I was just kidding."

Kita mo 'to! Di ko alam kung nanunukso lang ba ito o ano. Nakangisi pa rin nang lingunan ko at dahil mas lalo akong nabadtrip at nagdadabog akong naglakad palayo sa kanya. Napatitig nga ako sa mga tambay at mukhang nahintakutan sa mukhang pinapakita ko. Natigilan pa sa pagtungga ang huling sumalo ng baso at nagtataka sa inaasal ko.

Kinagat ko na lang ang labi at hinanap na ang daan pauwi. Halos hindi ko maintindihan itong nararamdaman ko at para akong nahahighblood.

No'ng malapit na nga kami ay doon na naubos ang pasensya ko. Ora mismo pagkaakbay sa akin ni Sato ay hinampas ko ito ng dalang cellophane. Nagulat ito nang lingunin ko ngunit siguro dahil nakita niya kung paanong sumama ang loob ko sa sinabi nito kanina, bigla niya namang pinalitan ng pag-aaalala ang gulat.

"Hey, Sahr... I was just really kidding, I swear."

Mas lalong nalukot ang mukha ko at mas lalong nagsituluan iyong mga luha ko. Parang nanunukso rin tong mga luha ko at gustong mag-unahan.

"I'm sorry," siguro dahil sa sobrang konsensya ay niyakap na ako nito. Naramdaman ko kaagad ang malakas na t***k ng puso nito. Parang pati siya ay kinabahan sa nangyayari sa akin. Hindi kasi talaga maganda sa pandinig ang biro nito kanina, lalo na sa isang katulad ko na marami pang pangarap sa buhay. Kung sana lang ganoon lang kadali, sa mga naranasan ko at sa nasaksihan ko kay Nanay... mas importante sa'kin ngayon ang umahon kesa sa mabuntis ng isang mayaman.

"I won't do that again, please? Stop crying Sahr."

Para naman siyang sincere, kaya sige... tama na siguro na intindihin ko iyong biro. Biro lang naman daw eh.

"P-please lang, ayaw ko pang mabuntis." Nanginginig ang boses na sabi ko rito.

Tumango naman ito at humiwalay sa akin. Kinintilan pa ako ng halik sa noo. Akala ko okay na eh...

"Pwede na siguro after your 18th birthday?" Halakhak nito.

Umusok na naman ang tenga ko at hinampas siya ng isang beses. Naiintindihan ba nito ang sinasabi nito?

"You're so cute, Sahr. I couldn't even resist you. Stop playing cute." Tawa nito. May gigil pa ang pagyakap sa akin.

Nanginginig na nga ako sa inis, pero heto at nanunukso naman. Parang pinaglalaruan lang ako nito eh. Siguro nga hindi naman totoo na bubuntisin ako nito. Syempre, bata pa... masyadong walang alam sa kamunduhan. Kaya tuwang-tuwa itong balikan ako. At siguradong wala talagang balak na buntisin ako kasi sino lang ba ako?

Inirapan ko nga ito at hindi masyadong pinansin. Sumunod pa sa akin papasok sa bahay. Gabi na rin kasi kaya siguradong tulog na si Nanay. Tama nga ako at ang sarap ng tulog ni Nanay. Kinabahan pa ako pagkasilip sa pintuan at parang hindi sinigurado ni Nanay na nakasara talaga iyon.

"Thank you Sahr, matulog ka na. May pasok ka pa bukas." Ngisi nito.

Nguso at kaunting irap lang ang naging sagot ko rito. Mas lalong lumawak ang pagkakangisi ng isang yon at nagpaalam na nang tuluyan.

Ilang oras lang ang itinulog ko at laking pasasalamat ko na lang na hindi masyadong maaga ang klasi. Nagmamadali na ako habang naglalakad sa eskinita. Nakita ko pang nandoon ang anak ni Kapitana at nakatitig sa akin. Parang masama pa yata ang loob. Hindi ko na lang pinansin masyado kaso nagulat ako noong sumunod ito, mukhang nakainom na at amoy na amoy ko hanggang dito ang nilaklak ngayong umaga.

"N-napapadalas yata ang pagbisita noong mayaman mong boyfriend, Sahara? Baka iwan ka noon kapag nagsawa na sa'yo." Sabi nito, sa tonong may pag-aalala.

Kung nang-iinis lang sana ang boses nito hindi ko sana papansinin. Pero mukhang nag-aalala talaga kaya napalingon ako at kita namang ganoon talaga ang nararamdaman nito.

"Hindi ko naman boyfriend iyon, kaibigan lang." paliwanag ko.

"Kaibigan? Araw-araw hatid-sundo ka? Chinichismis ka na nga ng mga kapitbahay mo doon at minsan nahuli pang nakikitulog daw sa inyo."

"Kaibigan lang talaga..." busangot ko.

"Ito Sahr, hindi naman sa sinisiraan ko ang pagkakaibigan niyo... at hindi dahil may gusto ako sa'yo. Payong kaibigan lang din Sahr, mahirap iyang pinasok mo. Lalaki ako Sahr, alam ko rin kung kailan nakikipaglaro ang isang lalaki. Ngayon pa lang, iligtas mo na ang sarili."

Walang emosyon na tinitigan ko lang ito. Iyang sinasabi niya alam ko na iyan. Klaro naman sa'min ni Sato na pagkakaibigan lang talaga ang meron kami. Maliban sa pinaggagawa naming dalawa... sadyang bata pa ako, mainit sa kama at sadyang lalaki si Sato... gusto noon magtampisaw sa mas bata. Sino ba naman ang lalaki na ayaw noon?

"Alam ko ang ginagawa ko. But salamat sa concern. Kaya ko na ang sarili ko." Tinalikuran ko na ito at nag-abang ng jeep sa kanto.

Alam ko naman talaga ang pinasok ko at alam ko rin kung kailan titigil. Hindi na ito tungkol sa pera o kung ano... sarili ko na lang ang iniisip ko. Siguro nga mali na mas lalo kong nilulubog ang sarili sa apoy, kaya lang...