The Universe Traveler (Taglish)

Chapter 6: Panimula

DALAWANG LINGGO na ang nakalipas simula nung mawala ang nag-iisa kong matalik na kaibigan. 

It's truly hard to lose someone you truly love.

And 'cause of what happened, I feel traumatized trouble times.

Kung hindi lang nawala si Cax, edi sana may one week travel pa kami sa Batanes. But, everything turns into a dark illusion.

"What's up, Dree! Long time no see, huh. How's your life? I heard that you're now a famous vlogger, aren't you?" bati sa 'kin ng lalaking 'di ko naman maanino kung sino.

Hindi ko siya pinansin at nagpatuloy na lang muli ako sa paglalakad habang dala-dala ko pa rin ang makakapal na law books.

Nagulantang ako nang bigla niyang hinawakan ang braso ko na nagdulot sa 'kin nang mas lalong pagkairita.

"Ano ba?! Wala ka bang respeto?" anggil ko at kumunot noo.

Napailing iling siya at unti unting ibinaba ang tingin.

Ang libro!

Aabutin ko na sana 'yung libro nang bigla niya namang hinigit iyon sa akin. "Wow! Your adventure guide? And, the book cover seems that you'll be going to travel outside the world? Weird, huh," aniya at ngumisi.

"Akin na nga 'yan! Hindi iyan sa'yo. Wala kang pakialam." huli kong sabi at saka dumiretso na muli sa paglalakad.

BAHAGYA kong binuksan ang twitter account ko para mag-post ng video update. Nakakaramdam na 'ko ng pagkainip sa kadahilanang kanina pa 'ko naghihintay dito sa waiting shed.

This is really what they called boredom strikes.

Rest in peace, Cax.

I tweeted.

Matapos n'yon, sinuri ko naman 'yung mga dm's sa akin. And as usual, I can't count them all. Hindi ko sila lahat masasagot. Hindi ko alam pero parang may naghuhudyat sa 'king hanapin ang username na devtalex. Lumingon ako sa paligid kahit hindi ko alam kung bakit. So for a while, I looked to see if he had left a message, but ...

He doesn't leave any messages, okay fine.

'Di ko alam pero nakaramdam ako ng kawalan nang gana. As if I have right to feel it, tsk.

Stop that bullsh*t mindset, Andree!

"Andree," rinig kong tinig ng isang pamilyar na lalaki. I look on my surroundings pero wala naman akong nakitang may tumatawag sa 'kin.

Isinawalang bahala ko na lang 'yung narinig ko at nagpatuloy na lamang ulit sa paggamit ng aplikasyon.

"Don't look, Andree, it's just nothing," ramdam kong may tumabi sa 'kin ngayon, kaya bigla na naman akong nakaramdam ng matinding kaba. 

"Look at me, it's your man," dinig kong sabi niya. Napakunot noo ako at mas yumuko.

Kaya upang makatakas na sa kalokohan na 'to, tumayo ako para mag abang na ng tuluyan. Nang biglang 'di ko namalayan na  mapatingin sa kaliwa.

D-Devon?

Si Devon ba talaga 'tong nakikita ko? P-pero paano siya nakapunta dito sa Manila? Sa pagkakaalam ko'y sa Batanes siya nakatira 'di ba? At pa'no niya ko nahagilap? Or perhaps it's just coincidence?

"I know that you're asking your mind right now. And yes, it is really me, Devon Talex," malamig na tono niyang sambit.

"A-and what? What you are doing here?" tanong ko ng 'di mapakali at palingon-lingon.

"Let me invite you first to the near coffee shop here. Doon ko ipapaliwanag ang lahat,"

"Huh? Ba't naman ako sasama sa 'yo?" napaiwas ako ng tingin.

"Don't you scared, love. Just be with me and you will be surely safe." Dagdag niya pa.

But wait... love?! B*tch.

Napakunot noo ko siyang tinignan habang hawak hawak ko pa rin ang libro. "Make it sure," maikli kong tugon.

Sabay kaming naglakad at naghanap ng isang coffee shop.

"Come," paanyaya niya sa 'kin.

Hindi naman talaga 'ko sumasama sa mga 'di ko gaanong kilala. But, my hunch for him is different. Why I got this kind of feeling?!

"Are you serious about this?"

"Do you think I'm joking?"

"That's why I'm asking, duh,"

Minutes passed and we finally found a table.

Itinaas ni Devon 'yung isang kamay niya at ilang segundo lang ay may lumapit na sa 'min na sa tingin ko'y isang crew.

"Two order of your best coffee, thank," utos niya.

"We have much best coffee here sir. Tell it specifically po,"

"Just give it!" taas boses niyang utos na ikinabahala ng lalaki.

Ilang segundo lang matapos niyang sabihin iyon, inilapag niya na nang agaran ang libro.

"Hmm... 'wag mo sanang isipin na sumama 'ko sa 'yo ngayon ay dahil madaling kunin ang loob ko. Instead, sumama 'ko dahil may tiwala 'ko sa 'yo. Please don't you break it. This is just for book and travel purposes, are we clear with it?"

"Can you see this?" ipinatingin niya sa 'kin ang libro.

"Do you think I'm blind?" I sarcastically asked.

"That's not the point here. I showed you this para maintindihan mo na rito iikot ang pag uusapin natin ngayon." he shuttered.

Para 'di magmukhang wirdo, ipinatong ko na rin ang libro ko. "Don't we lengthen it, let's start now, I gonna go home after this," I said.

"I know that it also shows you a luster, right?"

"Yeah, right. But, why? Do you also know it? Nagtataka rin kasi ako, nakakakilabot."

He sighed. "Ipinahihiwatig sa'tin nito na kailangan na nating maghanda... na malapit na."

In fact, para 'kong nabubuhay sa fantasy story. At kung totoo man 'to, I'm sure that it will be fun. I'm sure.

"Simulan na natin Andree. Kunin mo 'yung libro mo. Basahin na natin hanggang page five. But, are you ready to do it? Are you really sure about this?"

Napagtanto ko na wala naman ng saysay 'tong buhay ko ngayon. Wala na 'kong kasama sa buhay; walang pamilya at kaibigan. Maybe it's the perfect time para naman sa sarili ko. Alam kong walang kasiguraduhan, pero susugal ako.

"Yes, I already decided. So, let's do it now?"

Tumango tango siya. Sabay naming binuksan ang pangatlong pahina.

Living in this universe is like you're just living in the normal world.

Gaya ng mga naunang pahina, may pagkamalaki ang mga letra nito at tunay na nakakabighani.

Umiling ako. "Wow!"

Napangiwi siya. "I think it is really amazing as we think. So, let's continue then..." saad niya.

Napatango tango ako at sabay naming binuksan ang susunod na pahina.

There's no time travel here in the universe. The time on the earth is also the same in all. So, you can come back to earth without worrying. But,...

"Interesting," Devon said.

"Pa-intense naman 'to. Ano kaya 'yung pero?"

Bumuntong hininga kaming dalawa. "Are you ready to know what's on the fifth page?" tanong niya.

"Yes, of course."

Unti unti naming binuksan ang pinaka sinasabing intense part.

The replacement for you to come back alive is by offering another life or living here permanently.

"Huh!?" sabay naming tanong.

"May kapalit na buhay? Sakripisyo? Ano?!" tanong ko.

Ilang segundo lang ay nakaramdam kami ng kakaibang hangin. Pakiramdam ko rin ay para akong nahuhulog at hinihigop. Pinipilit kong buksan ang mga mata ko ngunit ayaw nito.

Nagulat ako nang kusang bumukas ang aking dalawang mata. Napapangiti na lang ako sa nakikita ko ngayon. Madilim ngunit may nagbibigay liwanag, iyon ay ang mga bituin. 

Malalaking planeta, bituin, mga bato? Pakiramdam ko'y wala na ako sa mundong kinalakihan ko. Kakaiba ngunit napakaganda.

Nakalutang ako pero nakakahinga pa rin. 'Di ko maintindihan, kakaibang kalawakan ata ito. Walang gravity kaya siguro lumulutang ako. Pero bakit hindi ako na a-out of balance? Literal lang ako ngayong nakatayo.

I cannot understand it.

Hinawakan ko ang ulo ko, may takip ito na gawa sa glass? Nakapaikot ito ngayon sa buong ulo ko. Para akong scientist na ipinadala sa kalawakan at nakakalakad din ako kahit nakalutang.

Lumingon ako at nakita ko si Devon. Lumapit siya sa'kin at nakakapaglakad din siya tulad ko at mayroon ding takip ang kanyang ulo.

"Andree, ito na... nararanasan na natin," sambit niya at bigla akong niyakap.

"Hindi ako makapaniwala, totoo pala ang lahat ng sinabi mo. Pero marami lang unusual things na 'di mapaliwanag. Tulad ng pagsasalita natin ngayon, nakakahinga tayo, at n-nakapaglalakad habang lumulutang? This weird, huh?" wirdong sabi ko.

"Sabi nga sa libro 'di ba? We don't need to have to be worried. Let's go. Ito na siguro ang simula ng ating paglalakbay... Andree." saad niya at kinindatan ako.