Chapter 101: Walang Alam
“Hindi kita tinitigan,” pagsisinungaling kong sagot.
Kahit nahuli na ako ay ayaw ko pa ring aminin nakakahiya naman kasi kong aamin ako sa kanya mas lalo lamang akong maiilang sa kanya pag ganun.
“Sandali lang muna Anna ihahanda ko muna ang ating pagkain,” sabi nito.
“Oo.”
Hinayaan ko siya dahil wala naman akong maitutulong sa kanya. Kahit gustuhin ko mang tumulong dahil nakakabagot kaya lagi ka na lang pinagsisilbihan ni Anton hindi ako sanay nun kaya talagang na stress ako nitong binti ko sa dami pa naman na mapinsala ang mga binti ko pa talaga.
“Siya nga pala Anna bibisita sila mama at papa dito bukas,” wika ni Anton.
“Bukas?” balik kong tanong sa kanya.
“Oo Anna bukas nakalimutan kong sabihin sayo kahapon nung tumawag sila kagabi,” paliwang pa nito.
“A
