Chapter 17

1773 Words

Nahihiya ako sa inasal ko kagabi. Pero kahit magsisi pa ako, wala na akong magagawa. Nangyari na. Kakapalan ko na lang ang aking mukha sa muli naming paghaharap ni Sean. Wala naman pala akong dapat ikabahala sapagkat sabay nang pagsikat ni haring araw ay ang pag-alis niya sa bahay. Sisiguraduhin ko na lang na nasa loob ako ng k'warto pagbalik niya. Hindi ko alam na ito na pala ang magiging routine namin. Maaga siyang umaalis at gabing-gabi na kung umuwi, kapag nakakulong na ako sa aking silid. Naging madalang ang pagkikita namin kahit nakatira kami sa iisang bubong. We're at a standoff kung patungkol sa utos niya ang pag-uusapan. Parehong matigas ang ulo namin at ayaw naming sumunod sa idinidikta ng bawat isa. Nagngingitngit ang kalooban ko dahil alam ko kung saan siya nagpapalipas ng o

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD