KARANLIĞIN KOLLARINDA (Mafya)

Tehlikeli Oyun

Kaçış Yok

Elif’in zihni yankılanıyordu. "Merak, her zaman tehlikeye sürükler."

Demir haklı mıydı?

Kapıya bakarken içinden bir ses ona gitmesini söylüyordu. Buradan çıkmalı, bu adamdan uzaklaşmalıydı. Ama bedeni onu dinlemiyordu.

Ve sonra…

Demir aniden hareket etti.

Elif daha ne olduğunu anlamadan, bileğine sert ama nazik bir dokunuş hissetti. Birkaç saniye içinde, Demir onu kendine doğru çekmişti.

Elif’in sırtı duvara çarptı. Bir anda nefesi kesildi.

Demir’in yüzü, ona tehlikeli bir yakınlıktaydı. Parmakları çenesine hafifçe dokundu, onu kendisine bakmaya zorladı.

"Gitmek istiyor musun, Elif?" diye fısıldadı.

Elif yutkundu. Kalbi göğüs kafesinden çıkacak gibi atıyordu. "Ben… bilmiyorum."

Demir’in dudakları, hafifçe yukarı kıvrıldı. "İşte bu, Elif. Gerçekten tehlikeli olan şey bu. Kararsızlık."

Elif, zihnini toparlamaya çalıştı. "Beni bırak."

Demir başını yana eğdi. "Öyle mi istiyorsun?"

Elif’in içi titredi. Çünkü gerçeği bilmiyordu. Bedeninin her bir hücresi, gitmesi gerektiğini fısıldıyordu ama kalbinin derinlerinde, onu burada tutan başka bir şey vardı.

Demir, Elif’in yüzüne biraz daha yaklaştı. "Gitmek istiyorsan, söyle ve gidebilirsin."

Elif ağzını açtı, ama kelimeler boğazında düğümlendi.

Demir’in gözleri gözlerinin içine kilitlenmişti. "Söyle, Elif. Söyle ki seni serbest bırakayım."

Ama Elif söylemedi.

Bunu fark ettiği an, içinden bir ürperti geçti. Neden susuyordu?

Demir hafifçe gülümsedi. "İşte böyle."

Elif nefes nefese kaldı.

Kapının açık olduğunu fark etti. Eğer gerçekten gitmek isteseydi, şimdiye kadar çıkıp gidebilirdi. Ama kapıdan adım atmadı.

Demir, ona meydan okuyan gözlerle baktı.

"Artık kaçışın yok, Elif."

Elif’in tüm dünyası, işte bu iki kelimeyle sonsuza kadar değişti.

Elif’in nefesi düzensizdi. "Artık kaçışın yok."

Bu söz, zihninde yankılanıyor, içinde tarifi imkânsız bir korku ve heyecan dalgası yaratıyordu. Kaçmadığı gerçeği, ona ait olmayan bir teslimiyet hissi veriyordu.

Demir birkaç adım geri çekildi, ama gözlerini ondan ayırmadı. "Sana zorla bir şey yaptırmayacağımı biliyorsun, değil mi?"

Elif başını salladı, ama içinde hâlâ bir huzursuzluk vardı. "O zaman neden buradayım?"

Demir omuzlarını silkerek, bir köşedeki deri koltuğa oturdu. "Çünkü buradan gitmek istemiyorsun."

Elif’in içi ürperdi. Bu kadar net konuşması onu hem rahatsız ediyor hem de tuhaf bir şekilde büyülüyordu.

"Oyun oynuyorsun," dedi Elif, gözlerini kısıp ona bakarak.

Demir hafifçe gülümsedi. "Belki de. Ama sen de artık oyunun içindesin, Elif. Ve bilmen gereken bir şey var..."

Elif’in kaşları çatıldı. "Ne?"

Demir ileri doğru eğildi, gözleri tehditkâr bir şekilde kararmıştı. "Bu oyunda kuralları ben koyarım. Ama senin nasıl oynayacağını merak ediyorum."

Elif irkildi ama bakışlarını kaçırmadı. Demir’le arasındaki bu gerilim, onu hem korkutuyor hem de içine çekiyordu.

Demir başını yana eğdi. "Sence kazanan kim olacak?"

Elif’in elleri yumruk oldu. "Ben oyun oynamıyorum, Demir."

Demir hafifçe gülümsedi, sonra ayağa kalkıp tekrar ona doğru yaklaştı. Elif’in kalbi küt küt atıyordu.

"Öyleyse neden hâlâ buradasın?" diye fısıldadı Demir, gözleri Elif’in gözlerine kilitlenmişti.

Elif cevap veremedi. Çünkü bu sorunun cevabını kendisi de bilmiyordu.

Ama bildiği bir şey vardı…

Bu oyunun sonunda, ya her şey bitecekti ya da sonsuza kadar bu girdabın içine çekilecekti.

Elif’in içi karmakarışıktı. Demir’in söyledikleri beyninde yankılanıyordu.

"Öyleyse neden hâlâ buradasın?"

Gerçekten neden gitmiyordu? Bir adım atsa, kapıdan çıkıp bu oyunu bitirebilirdi. Ama… yapmadı.

Demir’in gözlerindeki gölge gibi karanlık ifade, Elif’in nefesini kesiyordu. Onun dünyası tehlikeliydi, ama bir şekilde bu tehlikenin içinde kaybolmak istiyordu.

"Beni çözmeye çalışıyorsun."

Demir’in sesi, odada yankılandı.

Elif başını kaldırıp ona baktı. "Senin ne olduğunu bilmiyorum."

Demir alaycı bir gülümsemeyle başını yana eğdi. "Bunu öğrenmek istiyorsun, değil mi?"

Elif’in nefesi düzensizleşti. Onunla oyun oynuyordu. Onu kendine çekip sonra geri itiyordu.

"Sen ne istiyorsun, Demir?" diye sordu Elif, sesi hafifçe titreyerek.

Demir bir adım daha yaklaştı. "Senin korkularını."

Elif’in gözleri büyüdü. "Ne?"

Demir, başını hafifçe eğip onun kulağına fısıldadı. "Benden korktuğunu biliyorum. Ama korkularınla yüzleşmeden buradan çıkamazsın."

Elif geri çekildi, ama duvara dayanmıştı. Kaçacak yeri yoktu.

Demir’in gözleri ona kilitlenmişti. "Şimdi, Elif… kendine sor. Gerçekten gitmek istiyor musun?"

Elif’in kalbi hızlandı. Ellerini yumruk yaptı. Ve…

Kapıya doğru bir adım attı.

Demir durduğu yerde kaldı. Onu durdurmadı.

Elif’in eli kapının tokmağına gitti. Dokundu. Ama… kıpırdamadı.

Zihninde bir fırtına koptu. Gitmeliydi. Buradan çıkmalıydı. Ama kalmak istiyordu.

Gözlerini kapadı. Derin bir nefes aldı.

Sonra, gözlerini açtı ve kararını verdi.

Kapıyı açtı mı, yoksa geri mi döndü?

Elif’in eli kapı tokmağında duraksadı. Gitmeli miydi? Yoksa dönüp Demir’in dünyasına adım mı atmalıydı?

Ama gitse bile, gerçekten kaçabilecek miydi?

Demir’in sesi onu olduğu yere çiviledi.

"Eğer şimdi gidersen, seni kimse koruyamaz."

Elif yavaşça arkasına döndü. Demir’in yüzündeki ifade değişmemişti, ama gözleri… gözleri çok şey söylüyordu.

"Ne demek istiyorsun?" diye sordu Elif, sesi normal çıkmaya çalışsa da içinde yükselen korkuyu bastıramamıştı.

Demir ağır adımlarla ona yaklaştı. "Ne demek mi istiyorum? Burada olmaman gereken bir yere girdin, Elif. Ve artık bu işin içinde adın geçiyor."

Elif’in kalbi sıkıştı. "Bunu bana bilerek mi yaptın?"

Demir omuz silkti. "Kendi kararlarını kendin verdin. Ben seni buraya zorla getirmedim."

Elif yumruklarını sıktı. "Ama beni bırakmıyorsun!"

Demir’in ifadesi sertleşti. "Bırakmıyorum çünkü bırakmamam gerekiyor."

Bu sözler havada asılı kaldı.

Elif’in zihni hızla çalışıyordu. Demir, tehlikeli bir adamdı. Sıradan biri değildi, bunu ilk anladığında gitmeliydi. Ama artık çok geçti.

"Sen kimsin?" diye sordu Elif, sesinde bir meydan okuma vardı.

Demir’in gözleri kısıldı. Birkaç saniye sessizce ona baktıktan sonra başını yana eğdi. "Ben mi? Ben bu şehrin en tehlikeli adamlarından biriyim, Elif. Ve şu an, istemeden de olsa, benim dünyamın içine girdin."

Elif’in nefesi kesildi.

Demir yaklaşıp fısıldadı: "Artık burada kuralları ben koyarım. Ve birinci kural… Benden asla kaçamazsın."

Elif’in kanı çekildi.

Bu, bir kapanın içine düştüğünü fark ettiği andı.

Elif’in içini derin bir ürperti sardı. Demir’in sözleri kulaklarında yankılanıyordu:

"Benden asla kaçamazsın."

Kaçmalıydı. Şimdi. Hemen.

Ama ayakları yere çivilenmiş gibiydi.

Demir’in bakışları üzerinde bir kilit gibi duruyordu. Adamın gözleri, içinde bir girdap gibi karanlık ve dipsizdi. Elif bu girdaba düşmek istemediğini biliyordu. Ama bir şekilde içine çekiliyordu.

"Ne istiyorsun benden?" diye sordu Elif, sesi titremeden çıkmıştı.

Demir hafifçe gülümsedi. "Bu tamamen sana bağlı, güzelim."

Elif irkildi. Oyun oynuyordu. Onun sinirleriyle, korkularıyla, belirsizliğiyle oynuyordu.

"Benim buradan çıkmam gerekiyor," dedi Elif, kapıya doğru bir adım attı.

Demir anında önüne geçti.

"Kapı açık," dedi adam, başıyla kapıyı işaret ederek. "Ama eğer çıkarsan, kimse seni koruyamaz. Dışarıda neyle karşılaşacağını bilmiyorsun, Elif. Buradaysan, benim kurallarıma uymak zorundasın. Dışarıdaysan… kendi başınasın."

Elif’in elleri yumruk oldu. "Beni korkutmaya mı çalışıyorsun?"

Demir hafifçe gülümsedi. "Hayır. Sadece gerçeği söylüyorum. Benimle kalırsan, hayatın değişir. Ama gidersen… senin için hiçbir şey eskisi gibi olmaz."

Elif derin bir nefes aldı. Gerçekten ne yapması gerekiyordu?

Kaçmak mı? Kalmak mı?

Ama içten içe biliyordu… ne kaçışı mümkündü ne de eski hayatına dönebilirdi.

Artık bu oyunun içindeydi. Ve kurallar değişmişti.

Elif, kapının önünde durdu. Parmakları, soğuk metal tokmağa hafifçe dokundu ama bastırmadı.

İçinde iki farklı ses çarpışıyordu.

"Kaç, Elif! Burada işin yok!"

Ama diğer ses daha baskındı.

"Kaçacak bir yerin yok. O artık seni bırakmaz."

Demir’in gözleri, adeta zihninin içini okuyormuş gibi onu izliyordu.

"Zorunda değilsin," dedi adam, sesi sakin ama tehditkârdı. "Ama bir kez seçimini yaptığında, geri dönüşün olmayacak."

Elif yutkundu. Kaçarsa özgür mü olacaktı? Yoksa daha büyük bir tehlikenin içine mi düşecekti?

Bir adım geri attı. Sonra bir tane daha.

Demir’in yüzünde hafif bir gülümseme belirdi. "Doğru karar verdin."

Elif, içini kaplayan korku ve merakın arasında sıkışıp kalmıştı. Ama bir şeyden emindi:

Bu adamın dünyasına girdiği an, artık geri dönüşü olmayacaktı.

---

Demir, masasının başına geçti. Elif’i süzdü. "Sana birkaç kuralı anlatmam lazım."

Elif, kollarını kavuşturup başını dik tuttu. "Ben senin mahkûmun değilim."

Demir hafifçe güldü. "Bunu zamanla anlayacağız."

Sonra ciddileşti. "Burada, benim yanımdayken üç kural var. Birincisi; asla bana yalan söyleme. İkincisi; emirlerime karşı gelme. Üçüncüsü…"

Bir an duraksadı ve gözlerini Elif’e kilitledi.

"Beni asla sırtımdan bıçaklama."

Elif’in içi ürperdi. "Bu tehdit mi?"

Demir başını iki yana salladı. "Hayır, bu bir uyarı."

Sessizlik birkaç saniye sürdü.

Sonra Demir masanın çekmecesini açıp içinden siyah bir zarf çıkardı ve Elif’e uzattı.

"Bu ne?" diye sordu Elif, zarfı almadan önce ona şüpheyle bakarak.

Demir, koltuğuna yaslandı. "Bundan sonra senin kaderin."

Elif, tereddütle zarfı aldı ve açtı. İçinde ne olduğunu gördüğünde nefesi kesildi.

Bu, ona düşen ilk görevdi.

Ve artık ne kaçabilir ne de inkâr edebilirdi.

Bu dünyaya adım atmıştı. Şimdi tek yapması gereken hayatta kalmaktı.

Elif, zarfın içindeki kağıda göz gezdirdi. Yazı, keskin ve netti. Bir ad, bir adres ve bir tarih.

Kağıdı sıktı.

"Bu da ne?" diye sordu, sesi şaşkın ama aynı zamanda öfkeliydi.

Demir, masasının başında sakince oturuyordu. "Sana dedim. Artık bu dünyanın içindesin. Kurallara uyman lazım."

Elif derin bir nefes aldı. "Ben senin adamlarından biri değilim, Demir. Beni neyin içine çekmeye çalışıyorsun?"

Demir sandalyesinde hafifçe geriye yaslandı, bakışları keskinleşti. "Sana bir fırsat veriyorum. Ya bu adresi ziyaret edip neyle karşı karşıya olduğunu görürsün ya da kapıdan çıkıp gidersin. Ama giderken şunu bilmelisin…"

Elif gözlerini kısmıştı.

demir:"Sen benim adımı ve dünyamı biliyorsun artık. Eğer gidersen, sokaktaki herkes için tehlikeli bir bilgiye sahip olacaksın."

Elif kağıdı sıktı. "Yani beni tehdit mi ediyorsun?"

Demir hafifçe gülümsedi. "Ben tehdit etmem, Elif. Gerçekleri söylerim."

Sessizlik birkaç saniye boyunca odada yankılandı.

Elif, içindeki korkuyla mücadele ederek derin bir nefes aldı. Buradan çıkamazdı. Artık çok geçti.

"Bu adres nereye ait?" diye sordu, sesi daha kontrollüydü.

Demir gözlerini ondan ayırmadan cevap verdi. "Bunu ancak gidince öğreneceksin."