Elif bir adım geri çekildi, sırtını rutubetli duvara dayadı. Aras’ın gözleri öyle soğuk, öyle tanıdık bakıyordu ki, içinden gelen sesi susturmak imkânsızdı. Bu adamı daha önce bir yerlerde görmüştü. Yüzünde geçmişin yankısı, kalbinde cevapsız kalan sorular vardı.
Kuzey sessizce ileriye atıldı, Elif’le arasına girdi. “Sana bir soru sormama izin ver,” dedi, sesi tehditkâr ama kontrollüydü. “Elif’in babasıyla ne işin vardı?”
Aras başını hafif yana eğdi, dudaklarında belli belirsiz bir gülümseme belirdi. “Ona yardım ediyordum. Ya da o öyle sanıyordu.”
Lara’nın kalbi daha da hızlandı. Hemen duvar kenarındaki tahta bir paravanın arkasına sığındı, içeride ikinci bir çıkış var mı diye göz gezdiriyordu. Bu adamın burada olması tesadüf değildi. Bu bir tuzaktı.
Elif’in sesi titreyerek çıktı: “Sen
