Chapter LII

2174 Words

Gunner!” “D’yan ka lang, sir! Sa oras na lumabas ka tatamaan ka rin!” Masama ang tama niya. Matataas na kalibre ng baril ang hawak ng mga tauhan ng Syndrome. Kailangang may magawa ako para mapigilan sila. Kung hindi mamamatay kaming tatlo rito. At hindi ko ‘yon mapapayagan. Hindi uubra dito ang hand to hand combat ko. At kung lalabas naman ako, hindi ko sigurado kung tatamaan ko ang mga kalaban. Pero kailangan kong magbakasakali. Nasa kamay ko ngayon ang buhay naming tatlo. Patuloy ang putukan sa labas. Siguradong napalaban rin ang mga kasama namin pero bago ko sila isipin, kailangan makaisip muna ako ng paraan para makatakas kami rito. Gustuhin ko man, hindi ako matawag sa headquarters. Kailangang mag-focus ako ng husto rito at ayaw kong masalisihan kami. Hindi tumigil si Gunner sa p

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD