รักเปลี่ยนโหมด

สิ่งที่ไม่เคยรู้

นาที...

ฝนหยุดได้ก็เป็นเวลาค่ำมืด ดีหน่อยที่บริเวณรอบๆมีแสงไฟเรียงรายตั้งแต่รั้วรอบสวนเป็นทางไปจนถึงเขตรีสอร์ตและทางเข้าบ้าน พอผมหันไปมองคนข้างๆก็เห็นว่าเธอนั่งพิงเสาหลับไปแล้ว ใบหน้าขาวเนียนไร้เครื่องสำอางค์ที่สมัยนี้เห็นได้น้อยมากจากเด็กนักเรียนมอปลาย ริมฝีปากเรียวชมพูที่ดูยังไงก็ธรรมชาติสร้างมาล้วนๆ เฮ้ย!! แล้วผมจะมองหน้าเธอเพื่อ...

" นี่ นี่ "

ผมเรียกเธอก็ไม่มีทีท่าว่าจะตื่น

" กอหญ้า ตื่นได้แล้ว "

เป็นครั้งแรกที่ผมเรียกชื่อเธอและก็เป็นครั้งแรกอีกเช่นกันที่ผมโดนตัวเธอ ถึงแม้จะเป็นการใช้นิ้วชี้เขี่ยแขนเธอเบาๆก็เหอะ เรียกแตะตัวได้ใช่มั้ย

" อื้อ "

เสียงงัวเงียของเธอพร้อมกับเปลือกตาที่ค่อยๆเปิดขึ้น

" ฝนหยุดแล้วกลับบ้านกัน "

" กรี๊ด!! "

" เฮ้ย!! เป็นบ้าอะไรของเธอ "

ผมตะโกนใส่คนตรงหน้าที่ถอยหลังเบียดกับระเบียงกระท่อมนั่งกอดเข่าตัวเองด้วยท่าทีหวาดกลัว เธอเหมือนคนเสียสติ ทั้งกรีดร้องไม่ยอมหยุด

" อึก ฮือๆ คุณนาทีอย่าเข้ามานะ ออกไปฮือๆ กอหญ้ากลัวแล้ว "

ภาพคนตรงหน้าที่แสดงออกอย่างชัดเจนว่าเธอกลัวผมยิ่งกว่าโดนผีหลอก สายตาหวาดระแวง เนื้อตัวสั่นเทา ดวงตาทั้งสองข้างมีน้ำตาไหลออกมาไม่ยอมหยุด

" กอ...หญ้า "

ผมเรียกเธอเบาๆพลางเดินเข้าไปใกล้ๆ

" คุณนาทีอย่าเข้ามานะ กอหญ้ากลัวแล้ว กรี๊ด!! "

" .......... "

" คุณนาทีเอามันออกไป เอามันออกไป!! ฮือๆ กลัวแล้วกอหญ้ากลัวแล้ว "

ภาพในวัยเด็กของผมกับเธอทับซ้อนขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆคนหนึ่งกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว ตามเนื้อตามตัวของเธอมีเจ้าหนอนสีเขียวไต่ยั้วเยี๊ยะไปหมด ตรงหน้าเด็กผู้หญิงคนนั้นมีเด็กผู้ชายตัวเล็กๆคนหนึ่งยืนหัวเราะชอบใจพร้อมกับเอ่ยปากไล่เด็กผู้หญิงคนนั้นซ้ำๆ

" กอหญ้า...ไม่มีอะไร ฉันไม่ทำอะไรเธอ เรากลับบ้านกันนะ "

ผมย่อตัวนั่งลงตรงหน้าเธอก่อนจะเอ่ยคำพูดที่คิดว่าคนฟังน่าจะหายกลัวขึ้นมา

" อึก ฮือๆ "

เธอค่อยๆเงยหน้าที่มีแต่คราบน้ำตามองผมด้วยท่าทีหวาดกลัวและเนื้อตัวยังสั่นไม่หยุด

" ป่ะ กลับบ้านเรากันเถอะฝนหยุดตกแล้ว "

เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ผมส่งยิ้มให้คนตรงหน้าพร้อมกับยื่นมือให้เธอ

ผลั่ก!!

" มะ ไม่!! กอหญ้าสะอาดแล้ว กอหญ้าไม่สกปกรกแล้ว ไม่ ไม่ ไม่สกปรกแล้ว "

ผมถูกผลักให้ล้มลงก่อนที่เธอจะวิ่งออกไปพร้อมกับเอ่ยประโยคเดิมซ้ำๆ ใบหน้าที่แสดงชัดเจนว่าเธอกำลังหวาดกลัว แววตาหวาดระแวงที่ผมได้เห็น มันทำให้ผม...รู้สึกผิด

.

.

.

ปัง!! ปัง!! ปัง!!

" กอหญ้าเปิดประตูก่อน!! กอหญ้า!! "

ผมเคาะประตูห้องนอนของเธอที่อยู่ตรงข้ามห้องผมรัวๆ เมื่อวิ่งตามเธอมาไม่ทัน เธอเข้าไปในห้องแล้วก็จริงแต่ผมรู้สึกว่าไม่ควรปล่อยเธอไว้คนเดียว พังแมร่ง!!

ซ่า!!

เสียงน้ำจากฝักบัวในห้องน้ำพร้อมทั้งเสียงพรึมพรำของคนที่อยู่ด้านในทำให้ผมต้องค่อยๆย่องเข้าไปเพราะกลัวว่าเธอจะตกใจ และภาพที่ผมเห็นคือชุดนักเรียนมอปลายที่เปียกชื้น เสื้อรุ่นของผมและ...ชุดชั้นในผู้หญิงกองอยู่ประตูหน้าห้องน้ำที่ไม่ได้ปิดนี่ไง

" กอหญ้าอาบน้ำแล้ว อึก กอหญ้าสะอาดแล้ว กอหญ้าสะอาดแล้วฮือๆ "

แผ่นหลังขาวเนียนเปลือยเปล่าของเด็กสาวแรกรุ่นกลางสายน้ำจากฝักบัวที่เปิดลงมารดตัวเองทำให้ผมยืนตาค้างได้ไม่นาน และไม่มีเวลาคิดเรื่องใต้สะดือเพราะสิ่งที่ทำให้ผมตกใจและตาค้างมันมีมากกว่านั้น

แคว่ก แคว่ก

" ฮือๆ กอหญ้าสะอาดแล้ว อย่าเข้ามานะ กอหญ้าสะอาดแล้ว "

เสียงสะอื้นปนเสียงพรึมพรำประโยคเดิมซ้ำๆพร้อมกับมือเล็กเรียวกำลังใช้บางอย่างที่เรียกว่าแปรงซักผ้าแปรงแขนแปรงขาตัวเองแรงๆจนเนื้อตัวแดงระเรื่อไปหมด เธอต้องได้รับการรักษา...

" กอหญ้า!! หยุด!! หยุด!! "

ผมวิ่งไปคว้าแปรงซักผ้าออกจากมือเธอก่อนจะเขย่าตัวเธอเพื่อเรียกสติท่ามกลางสายน้ำจากฝักบัวที่ไหลลงมาเรื่อยๆ

" กอหญ้าสะอาดแล้ว กอหญ้าสะอาดแล้ว ฮือๆ คุณนาทีกอหญ้าสะอาดแล้ว "

" ใช่กอหญ้า เธอสะอาดแล้ว "

ผมเกลี่ยเส้นผมที่ปิดหน้าให้คนตรงหน้าที่ตอนนี้กำลังส่งยิ้มให้ผมทั้งน้ำตาพร้อมกับขยับเข้ามาหาผมใกล้ๆ ชี้ให้ผมดูเนื้อตัวเธอที่แดงช้ำว่าสะอาดแล้ว

" อึก กอหญ้าสะอาด ฮือๆ "

" ใช่กอหญ้าเธอสะอาดแล้ว ทีหลังอย่าทำแบบนี้อีกนะ "

ผมกอดร่างบางไว้พลางพูดปลอบประโลมเธอก่อนที่จะอุ้มร่างเปลือยเปล่าของเธอไปวางไว้บนเตียงเมื่อเธอนั้นหลับในอ้อมกอดผม

เป็นครั้งแรกที่ผมคิดว่าผมอ่อนโยนกับเธอและเป็นครั้งแรกที่ผมคิดว่าผมต้องรีบไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด

" แล้วเราจะกลับมาพบกันอีกครั้งนะกอหญ้า ในวันที่ฉันและเธอโตกว่านี้ ฉัน...พี่นาทีจะกลับมาเป็นพี่ชายที่แสนดีของน้องกอหญ้านะ "

ผมบอกเด็กสาวที่นอนหลับตาอยู่บนเตียงเมื่อห่มผ้าให้เธอเรียบร้อยแล้วก่อนจะเดินออกมา

หลังจากวันนั้นผมก็เก็บเสื้อผ้าไปนอนกับนักรบและพบรักที่บ้านสวน สองคนนั้นเป็นลูกพี่ลูกน้องผมเองเราโตมาด้วยกันและเล่นด้วยกันมาตั้งแต่เด็กๆ ผมคิดว่าการที่ผมอยู่ห่างจากกอหญ้ามันจะทำให้เธออาการดีขึ้น

ผมปรึกษาเรื่องนี้กับอาหมอโดยอ้างว่าเป็นเพื่อนผมเองที่มีอาการแบบนั้น อาหมอท่านบอกแค่ว่ามันก็เป็นอาการกลัวปกติเหมือนที่เรากลัวหนูกลัวแมลงสาบ แต่ถ้าหากอยากจะหายก็ต้องเข้ารับการรักษา ซึ่งโดยส่วนมากก็จะกลับมาเป็นอีกต้องอาศัยจิตใจที่เข้มแข็งและสิ่งกระตุ้นบางอย่างหรือต้องปลุกจิตสำนึกจากคนป่วยที่ลึกๆนั้นซ่อนวิธีแก้เอาไว้ แต่มันก็ยากถ้าจะทำแบบนั้น หรือผมต้องถามเธอตรงๆว่าต้องให้ผมทำยังไงเธอถึงจะหายกลัว