"Dito ka na lang muna. Dadalhan kita ng pagkain dito," ika ko kay Lorenzo nang makaupo na siya sa kanyang katre. Kauuwi lamang namin galing hospital. Buti na lamang at naroon si Mang Delfin na gamit ang kanyang motor ay sinakay niya si Lorenzo para makarating sa bahay.
"Luna..."
Napatingin ako sa kanya bago bumaba ang mga mata ko sa kanyang kamay na pumigil sa pag-alis ko. Hawak niya ang aking palapulsuan at ewan ko, tila may kung anong boltaheng dumaan mula sa himaymay ng daliri ko papunta sa buo kong katawan.
"B-bakit?" utal kong tanong. Mula sa salamin na suot niya ay nakikita ko ang tunay na siya. Simula nang makita ko siya na hindi suot iyon ay bumabagabag na sa akin ang katauhan niya. Ang Lorenzo na pinagpapantasyahan ng iba. Wala man akong access sa social media at malimit maki
