BALETE

Pakikibagay sa Bagong Kapaligiran

Ang araw ay sumikat ng dahan-dahan, at ang mansyon ng Altamirano ay muling nagising mula sa madilim na gabi. Isang bagong simula para kay Althea. Bilang bagong tagapaglingkod, maraming bagay ang kailangang matutunan. Ang mansyon ay malaki, at ang bawat sulok nito ay puno ng kasaysayan. Bawat silid, bawat hagdang-hagdang palapag, at bawat larawan ay may mga kwento ng mga naunang nanirahan dito. Hindi lang ang mga pader ang may mga sikreto—maging ang mga tao rito ay may mga tinatagong misteryo.

Sa kanyang unang umaga, ipinakilala siya kay Donya Clara Altamirano. Isang babaeng mayaman sa karisma, ang mapagkalingang ngiti ni Donya Clara ay puno ng yaman at misteryo. Siya ay may malasakit na pagtingin kay Althea, ngunit may mga mata rin itong tila may alam na mga bagay na hindi kayang ipaliwanag. Hindi na bago ang ganitong uri ng pakiramdam kay Althea, ngunit hindi pa rin niya maiwasang magtaka. Bakit tila may mga tinatagong lihim sa bawat galak at ngiti ng Donya?

“Althea, magiliw ang ating pamilya,” sabi ni Donya Clara habang tinuturo ang mga malalawak na silid. “Huwag mong kalimutan na ang mansyon na ito ay magiging iyong tahanan, kung saan ka aalagaan at ituturing na bahagi ng aming pamilya.”

Nagpasalamat si Althea at nagpatuloy sa paglalakad sa tabi ni Donya Clara. Sa bawat hakbang na kanilang tinatahak, may nararamdaman siyang kakaibang presensya sa paligid. Sa kabila ng magagandang ngiti ni Donya Clara, may bigat na nakatago sa mga mata nito, at hindi pa siya handa para tuklasin ang mga ito.

Habang ang araw ay tuluyang sumikat, dumating si Leon. Kung ang kanyang ina ay may ngiti ng maginhawa, si Leon naman ay may hitsurang masungit, at ang kanyang mga mata ay puno ng galit at pagdududa. Hindi siya nagtagal sa paligid ng bahay. Ang kanyang presensya ay tila nagdudulot ng tensyon, lalo na sa pagitan ng mga tagapaglingkod at ng pamilya Altamirano.

“Bakit nandiyan ka?” tanong ni Leon kay Althea habang binabaybay ang pasilyo. Hindi man siya sumigaw, ang boses niya ay puno ng galit at hindi pagkakaunawaan. Hindi makatingin si Althea sa mga mata ni Leon. Ang kanyang aura ay tila may pader na naglalayo sa kanila.

“Magandang araw po,” sagot ni Althea, pilit pinipigilan ang kaba. Wala siyang alam na dahilan kung bakit ang binata ay tila may galit sa kanya. Hindi pa siya nagtatagal sa mansyon at hindi niya pa lubos na nauunawaan ang mga pader ng relasyon dito.

“Mas mabuti pang wag ka nang magtagal,” dugtong ni Leon, tumalikod at iniwasan si Althea. Ang mga salitang iyon ay tumagos sa kanyang puso, ngunit hindi siya nagpatalo. Kung may galit man siya sa kanya, hindi niya ito dapat ipakita.

Habang si Leon ay abala sa pagpunta at pag-alis, si Althea ay nagsimula nang magmasid sa paligid. Ang mansyon ay hindi lang isang lugar na puno ng yaman. Ang bawat kanto, bawat kwarto, ay naglalaman ng mga lihim na hindi pa niya natutuklasan. Sa tuwing tinitingnan niya si Leon, nararamdaman niyang may malalim na dahilan kung bakit siya galit. Marahil ay may hindi pagkakaunawaan sa kanilang pamilya, o may mga lihim na kailangang mapag-usapan.

Isang araw, habang naglalakad si Althea sa hardin, nakita niyang muli si Leon. Ang araw ay malapit nang lumubog, at ang malamlam na liwanag ng hapon ay nagbigay ng ibang itsura sa mansyon. Si Leon ay nakatayo malapit sa puno ng balete, ang kanyang mukha ay puno ng kalungkutan. Walang galit, ngunit may kabigatan sa kanyang mga mata.

Si Althea ay hindi nakapagpigil at nilapitan siya. “Sir Leon, kung may nais po kayong pag-usapan…” nagsimula siya, ngunit hindi siya tinulungan ni Leon na magpatuloy.

“Hindi ko alam kung bakit ka nandiyan, Althea,” sabi ni Leon nang hindi tinitingnan ang dalaga. “Bakit ka kailangan maging parte ng mundong ito?”

“Tama po kayo, hindi ko rin alam,” sagot ni Althea, ngunit ngayon, ang puso niya ay mas malinaw. Nakita niya ang sakit sa mata ni Leon, ang kanyang mga saloobin ay magulo at naguguluhan. “Ngunit, siguro po, may dahilan kung bakit tayo narito.”

Tahimik na nagdaan ang ilang sandali. Ang hangin ay malamig at tahimik, parang ang buong hardin ay nagmamasid sa kanila. At sa kabila ng lahat ng ito, si Althea ay nakaramdam ng koneksyon sa binata. May nararamdaman siyang hindi kayang ipaliwanag, ngunit tila nagbigay-liwanag ang mga salita ni Leon sa isang bagay na naguguluhan siya.

Ang sagot ni Leon ay hindi inaasahan:

“Baka nga… may dahilan,” sabi ni Leon. “Pero ang tanong ko, Althea… handa ka ba?”

Habang lumulubog ang araw, nagpasya si Althea na muling tanungin si Leon tungkol sa kanyang mga nararamdaman. Sa kabila ng galit, may nakita siyang maliit na pahiwatig ng pagnanais—ang pagnanais na magbago, maghilom. Si Leon ay isang tao na naglalakbay sa dilim ng kanyang mga emosyon, at si Althea ay isang ilaw na hindi niya kayang ipaliwanag.

“Sir Leon, wala naman pong masama kung subukan nating magkaintindihan,” nagsimula si Althea. “Hindi po ba?”

Tumahimik si Leon at muling tumingin sa kanya. “Baka nga,” sagot niya, mas malambing kaysa dati. “Baka nga, Althea.”

Hindi nila alam, ngunit sa simpleng pag-uusap na iyon, nagsimula silang magbukas ng pinto ng mas maraming tanong—hindi lang tungkol sa kanilang sarili, kundi pati na rin sa kanilang nakaraan at kung paano nila haharapin ang mga misteryo sa mansyon. Ang mga lingid na pakiramdam ni Althea ay nagsimulang magbukas, at si Leon ay tila nagsisimulang magtiwala.

Sa paglipas ng mga araw, mas nagiging malapit sila. Ang mansyon ng Altamirano ay hindi na ngayon isang lugar ng mga lihim—unti-unti na rin itong naging isang lugar kung saan nagsisimula ang isang bagong kwento, isang kwento ng pagmamahal, sakit, at pagpapatawad.