Velvet Nights Ms. Arielle

Pumaarami nang malakas ang ulan sa Maynila nang lumabas si Arielle Cruz mula sa staff entrance ng Astoria Grand Hotel. Suot ang kanyang punit na payong at pagod na ngiti, huminga siya nang malalim habang pinagmamasdan ang karangyaan ng harapan ng hotel isang lugar na araw-araw niyang nililinis, ngunit kailanma'y hindi naging kanya. "Tapos na ang shift, bakasyon muna ng tatlong oras," wisecracks Clara, the front desk supervisor friend, while following her out. "May naiwan sa penthouse. Sosyal ang gown. Pasukat tayo!" "Clara naman…" kunot-noo na response nito. "Alam mong bawal 'yan." "Halika na. Wala namang makakaalam. For fun lang," whispered bulong nito, along with a grab of his arm. Pag-akyat nila sa penthouse, natulala si Arielle sa loob ang chandeliers, ang malalambot na sofa, ang amoy ng mamahaling pabango. Sa kama, nakapatong ang isang champagne-colored silk gown, tila inaanyayahan siyang isukat ito. Napalunok siya. "Tara. Try mo. Limang minuto lang," udyok ni Clara. Sa huli, pinabayaan niya. Samantalang sinuot ang gown, naramdaman niyang parang iba siyang babae—hindi ang tagalinis na simple, kundi isang babae sa sarili niyang pelikula. Umikot siya sa salamin, at sa una niyang pagkakataon, nakita niya ang sarili niyang magandang… pampang-akit… makapangyarihan. Aming sa likod ng pinto ay may iba pang matang nakamasid. Sa taning na panig ng hotel, katatapos lamang ay isang private business dinner ni Damien Vale, Vale International Holdings CEO. Ayaw niyang mga ganito kasing event na puro formality, puro plastic. Kaya naisip niyang umakyat muna sa penthouse na temporary na ibinigay sa kanya while she was in the Philippines. Quietly she rode the elevator, holding a bowl of bourbon. Opening of the door, she was not prepared for what welcomed her. Isang babae. Nakatayo sa gitna ng kwarto. Suot ang gown ng isa sa mga bisitang umalis. Ang liwanag ng chandelier ay lumalaro sa balat nito. Malamig ang kanyang ngiti, ngunit mainit ang pagnanasa sa mga mata. Sandaling nagkatitigan. "Pasensya na po. Akala ko po wala na" nanginginig ang boses ni Arielle, nagmamadaling tatanggalin ang gown. Ngunit tinig ni Damien ang pumigil sa kanya. "Don't. You look… breathtaking." Hindi siya makakilos. Para siyang nahipnotismo. Lumapit si Damien, mabagal, may pahiwatig. Hindi bastos siya, pero may awra ng kapangyarihan na hindi mapipigil. Nagpahinga siya sa harap ni Arielle, halos magdikit ang kanilang katawan. "Anong pangalan mo?" katanungan niya, mababa ang tinig. Nag-aalangan, sagot ni Arielle, "Aria." Hindi niya alam kung bakit 'yon ang nasabi. Siguro'y dahil ayaw niyang makilala bilang 'yung babaeng naglilinis ng sahig. Gusto niyang kahit minsan makitang espesyal. Nagtagpo ang kanilang mga mata, at parang huminto ang oras. Si Damien, sa kabila ng malamig na panlabas, ay unti-unting natatangay sa init ng presensya ng babaeng ito. May misteryo. May tahimik na lakas. May lambing na hindi niya makuha sa mundo ng board meetings at press conferences. Pinitawan niya ito ayaw-agad. Kumontra, bigla niyang sinipa ang baywang ni Arielle, at saklaw ng unti-unting ng kanyang labi ang leeg nito. "Pwede ba?" whispered niya. Hindi sinagot si Arielle, pero hindi din siya umiwas. At doon, sa mala Yam lamang kalumaan ng penthouse, nagsimulang isang gabi ng kasalanan at pagnanasa. Ang kanilang halikan ay hindi padalus-dalos. Nagsimulang sa dulo ng mga labi, papunta sa leeg, hanggang sa pabalik sa bibig. Nang hinaplos ni Damien ang kanyang likod pababa, napasinghap si Arielle. Ang bawat dampi ay parang elektrisidad. Ang gown ay dahan-dahang bumulusok sa sahig. Sa ilalim ng silk at ilaw ng Maynila, tumambad ang katawan ni Arielle mahinhin ngunit mapang-akit, ang balat ay parang sining. Hinagkan niyang bawat bahagi ng kanyang balat, parang paggalang at pag-angkin sa iisang kilos. "Ang ganda mo…" bulong niya habang tinutuklas ang katawan ng babaeng akala niya'y kabilang sa ibang mundo. Pumatong siya, maingat ngunit may pwersa, at nagtama ang kanilang katawan hubad, tapat, walang pangalang dala. Habang nagsasanib, parang nalusaw ang lahat ng kasinungalingan. Sa loob ng silid na ‘yon, sila lang ang umiiral. Walang CEO. Walang maid. Walang Tondo. Walang Makati. Isang lalaking nauuhaw sa tunay na koneksyon, at isang babaeng matagal nang di naramdaman ang pagmamahal. Ang pag-uusap ay napalitan ng mga ungol. Ang hininga ni Damien ay bumibilis habang hinahaplos si Arielle, ang katawan nitong sumasabay sa bawat ulos. Nakapikit si Arielle, ngunit sa likod ng saradong mata’y ang takot na matapos ang gabing ito, babalik siya sa reyalidad. At ang lalaking ito? Tiyak, mawawala rin. Ngunit sa sandaling iyon, pinili niyang limutin ang lahat. Kinaumagahan, naalimpungatan si Arielle, nakabalot pa rin sa kumot ng penthouse. Wala na si Damien. Isang sulat lang ang iniwan. “Aria, I’m meeting the investors early. Dinner soon?” Walang numero. Walang pangalan. Para bang isang panaginip na hindi niya matandaan kung totoo. Mabilis siyang bumalik sa staff quarters, tinanggal ang gown, at ibinalik ito sa orihinal na lalagyan. Walang dapat makaalam. Ngunit ang puso niya, hindi na maibabalik sa dati. Ilang araw ang lumipas, at sa isang conference sa hotel, muling dumating si Damien. Nasa VIP lounge siya, nakaupo, abalang-abala sa mga papeles. "Sir Damien, your schedule for the boardroom" bati ng staff. Paglingon niya, tumama ang kanyang mata kay Arielle naka-uniporme, may dalang tray ng refreshments. Parang hindi siya nakita ng lalaki. Parang hindi sila nagkausap. Hindi naghalikan. Hindi nagtalik. Walang nangyari. Muntik nang mabitawan ni Arielle ang tray. Umatras siya, tahimik, nanlalambot ang tuhod. Sa hallway, sinalubong siya ni Clara. "Ano'ng problema mo?" "Tama ka," bulong ni Arielle. "Dapat hindi na ako sumubok lumipad." Kinagabihan, habang nagsusulat si Damien sa kwarto niya, isang litratong napulot mula sa isang old guest profile file ang bumagsak sa mesa. Nasa litrato si Arielle nakasuot ng uniform ng housekeeping, may dalang bulaklak para sa isang event. At doon niya natuklasan hindi "Aria" ang korral nito. "s**t," sabi niya, hold ang litrato. "Niloko mo ako…" But sa eyes ni Arielle sa litrato, may sakit at paggalang. And sa heart ni Damien, nagsimulang bumuo ang tanong: "O ako ba ang tunay na nanloko?" Dalawang araw na ang nakalipas mula nang muling makita ni Arielle si Damien sa Astoria Grand lounge. At sa dalawang araw na iyon, hindi siya pinansin. Parang estranghero. Parang wala silang pinagsamahan. Sa tuwing makikita niya ito sa lobby o sa conference room, parang sinasaksak ang kanyang dibdib. Ang lalaking minsang humawak sa kanya na parang siya lang ang babae sa mundo ngayon ay tila hindi na siya kilala. Nasa Nasa break room siya noon, tahimik na sinusubo ang malamig na kape, nang pumasok si Clara. "Hoy, may sulat ka sa locker mo," sabi nito, sabay abot ng maliit na sobre. Kinabahan si Arielle. Binuksan niya iyon, at ang laman ay simpleng papel na may maikling mensahe: "Rooftop. 10 PM. D" Napasinghap siya. Damhin o iwasan? At point of midnight, ang mga paa niya'y pareho na binibigyan ng sariling isip. Nagtambay siya sa rooftop, kasabay ng malamig na hangin ng gabi. Sa sulok, nakatayo si Damien, hawak ang isang basong may yelo. Matahimik ito. Malalim ang titig. Wala ang tikas ng isang CEO naroon ang lalaking naguguluhan. "Arielle ba talaga ang pangalan mo?" tanong nito. Tumango niya. "Pasensiya na. Hindi ko intensyong lokohin ka. Gusto ko lang… maramdaman kung paano maging ibang tao. Kahit isang gabi." Natatawa si Damien, masamang tuwa. "At ako? Anong papel ko sa pantasya mo?" "Hindi kita ginamit," sagot niya, napakadali pero buo. "Hindi ko rin inakalang mahuhulog ako." Tumahimik ulit. Hanggang sa lumapit siya mabagal, parang sinusukat kung may karapatang humawak muli. "Ako rin," claimed Damien. "Hindi ko rin inaasahan na ikaw ang sira sa mga plano ko." At bago pa niya mapigilan, lumapat ang labi niya sa mga labi ni Arielle. Mainit. Masuyo. Puno ng pagsisisi. Gumanti si Arielle at sa muling pagdikit ng kanilang mga katawan, nawala ang mga tanong, galit, at takot. Pinalitan ito ng mga halik, hagod, at bulong ng pagnanais. Dito, sa ilalim ng bituin at tunog ng lungsod, wala silang iba kundi ang katotohanan ng damdamin nila.