Velvet Nights Ms. Arielle

Chapter 2: Sa Likod ng Gabi

Hindi mapakali si Arielle buong araw.

Mula nang magkrus muli ang kanilang landas sa lobby ng Astoria Grand, parang binuksan ang isang pintuan ng alaala na pilit niyang isinara. Ngunit ang mas masakit ang lalaking minsang humaplos sa kanyang balat at bumulong ng init sa kanyang tenga, ngayon ay hindi man lang siya tinitingnan.

Tila binura ni Damien Vale ang gabing iyon.

Sa kanyang katahimikang 'yon, mas lalo pang naging malakas ang t***k ng kanyang puso.

While the marble floor of the hallway was being dusted, passed by Damien's assistant and quietly laid down on it a small envelope.

No words.

No explanation.

Inside the envelope, a simple letter had been placed:

"Rooftop. 10 PM. —D"

Alas-diyes.

Hawak ang patak ng kaba sa dibdib, umakyat si Arielle sa rooftop. Suot niya pa rin ang uniporme—hindi siya handa, pero hindi rin siya makatanggi. Ang langit ay itim na itim, parang salamin ng puso niyang magulo.

Sa may gilid ng terrace, nakita niya si Damien. Hindi na siya ang CEO. Nakasuot lang ito ng simpleng puting polo, bahagyang bukas ang unang butones. Hawak nito ang isang baso ng bourbon, pero ang mata nito'y hindi lasing. Malinaw. Matalim. Nakatingin sa kanya.

"Akala ko hindi ka darating," bungad nito.

"Dapat hindi," sagot niya, mahinang tinig.

Lumapit si Damien, hindi mapilit, hindi marahas. Pero nakaramdam si Arielle ng bigat ng presensya nito—sa katulad-tulad ng hangin sa gabi na malamig pero bumabalot.

"Arielle pala ang tunay mong pangalan," sabi ni Damien, nakatitig sa kanya.

Tumango siya, kulang-loob na nanginginig. "Pasensiya na kung nagsinungaling ako. Hindi ko ginusto. Isang gabi lang. Gusto ko lang maramdaman kung paano maging… 'di pangkaraniwan."

"Hindi kita kinondena sa pagiging maid," sagot niya. "Pero bakit kailangang magsinungaling?"

Huminga nang malalim si Arielle. "Kasi alam kong hindi mo ako mapapansin kung sino talaga ako."

Tahimik. Matalim. Ramdam ang sakit.

Lumapit si Damien, ngayon mas malapit pa. "Pero napansin kita. Hindi dahil sa suot mo. Dahil sa paraan mong tumingin, sa katahimikan mong may bigat."

Nag-init ang mata ni Arielle. Sa kabila ng lahat, naroon pa rin ang damdamin. Damdaming pilit niyang nilabanan.

"Hindi ko alam kung ano pa ang totoo sa pagitan natin," bulong niya.

"'To," sagot ni Damien.

At lumapat ang labi niya sa labi ni Arielle.

Hindi ito halik ng pagnanasa. Hindi ito halik ng paglaro.

Ito'y halik ng pag-amin—na kahit magkaiba ang kanilang mundo, pareho silang sugatan. Pareho silang may kinakatakutan.

Gumanti si Arielle. Maingat, marahan. Pero sa bawat segundo, lumalalim ang halik. Ang mga kamay ni Damien ay lumapat sa kanyang pisngi, pababa sa kanyang baywang, hanggang sa igapos siya ng init na dati’y tinanggihan.

At sa rooftop ng isang gusaling hindi niya pagmamay-ari, hinayaan ni Arielle na muling buksan ang pintuang minsan na niyang isinara.

Ngunit sa puso niya, may babala: Sa likod ng halik na ito, may kasunod na sakit… o muling pag-asa.

Dalawang araw na ang lumipas mula noong muling makita ni Arielle si Damien sa lounge ng Astoria Grand.

At sa dalawang araw na iyon, hindi siya pinansin.

Parang isang anino lang siya sa paligid isang simpleng tauhan sa mundo na pinagalaw ng mga tao na nakasuot ng Armani suits at high-end pabango. Sa bawat pagtama ng kanyang paningin kay Damien sa lobby, sa hallway, sa conference lounge, parang may kutsilyong dahan-dahang bumabaon sa kanyang dibdib.

Ang lalaking minsang yumakap sa kanyang kahubdan, ngayong parang hindi siya kilala.

Nasa break room siya, na-refresh ng malamig na kape sa baso ng papel. Sa kanyang unipormeng kupas, pakiramdam niya'y muli siyang nilamon ng reyalidad ang reyalidad na siya ay isa lamang housekeeping staff, na walang karapatang mangarap ng kahit isang gabi ng pantasya.

Pumasok si Clara, may dala-dalang ngiti at tsismis sa mata.

"Hoy," sabi nito, "may sulat ka sa locker mo."

"Ano na namang biro 'yan?" ay tugon ni Arielle, tinatamad sa drama.

Pero inabot ni Clara ang isang maliit na sobre. Mamahaling papel. Matigas. Pino ang pagkakatiklop.

Walang pangalan sa labas.

Nang binuksan niya ito, halos malaglag ang hawak niyang kape.

"Rooftop. 10 PM. D"

Alas-diyes ng gabi.

Ang kanyang katawan ay tila may sariling isip habang inaakyat ang hagdan patungong rooftop ng hotel. Ang bawat yapak ay mabigat may kaba, may lungkot, may galit na hindi maipaliwanag. Ngunit higit sa lahat, may pagsubok ng loob.

Pagbukas niya ng pinto, sumalubong ang hangin ng lungsod—maalinsangan, pero malamig sa pakiramdam.

Nandoon si Damien. Nakatalikod. Nakasuot ng simpleng puting polo, bahagyang gusot. Walang security, walang assistant, walang yaman. Siya lang. At ang katahimikan.

"Akala ko hindi ka darating," aniya, hindi lumilingon.

"Dapat hindi ako dumating," sagot ni Arielle, mahina pero malinaw.

Huminga ng malalim si Damien at saka humarap.

"Gusto kong marinig mula sa'yo. Arielle ba talaga ang pangalan mo?"

Tumango siya, pinipigilan ang pag-iyak. "Oo."

"Kaya mo akong harapin ngayon.

"Kasi alam kong hindi mo na ako tititigan kagaya noon. At kung ito man ang huli nating pag-uusap… gusto kong totoo na."

Sila'y lumapit si Damien, mabagal, parang may tinutimbang sa bawat hakbang. Ang kanyang mga mata hindi galit, kundi puno ng tanong.

"Bakit mo ako niloko?"

"Hindi kita niloko." Ayaw niya agad matugunan, nanginginig ang tinig. "Sinabi ko lang ang maling pangalan. Dahil… kahit minsan lang, gusto kong maramdaman kung paano maging isang babaeng kaya mong mahalin."

"Akala mo ba hindi kita kayang mahalin kung sino ka talaga?"

Hindi siya makasagot.

Sa halip, bumulwak ang luha sa kanyang mata. Gusto niyang sumigaw, pero sa harap ng lalaking ito, wala siyang armas kundi ang sarili.

Dumampi ang kamay ni Damien sa kanyang pisngi. Maingat. Parang sinusubukan kung may pahintulot.

"Hindi mo na kailangang magsinungaling," bulong niya.

At sa pagitan ng katahimikan, lumapat ang kanyang labi sa kay Arielle. Isang halik na hindi mapilit, kundi may bigat ng pagsisisi, at panibagong tanong.

Gumanti si Arielle. Maingat. Unti-unti. Ngunit sa bawat sandali, lumalalim ang halik, lumalakas ang t***k ng kanyang puso.

Ang puno ng hininga ay bumaba ng Damien sa kanyang leeg. Hindi sila nagmamadali. Ang bawat kilos ay parang paghingi ng tawad, at muling pag-angkin sa damdaming sinubukang itago.

"Hindi kita makalimutan," bulong ni Damien sa pagitan ng kanyang mga halik. "Kahit anong gawin ko."

At sa ilalim ng ilaw ng billboard ng Makati, habang ang mundo sa ibaba ay abala sa negosyo, sila’y dalawang kaluluwang muling nagtagpo sa katahimikan ng gabi.

Ngunit sa puso ni Arielle, may aral na nakaukit:

Ang lihim, kahit isara mo sa pinto, laging may matang nakatingin.

Ang halik na iyon—mainit, mabagal, puno ng kasalanan—ay tila nagpabura sa lahat ng tanong.

Hindi na sila nag-usap.

Ang katawan ang nagsimulang magsalita.

Hawak ni Damien ang kanyang baywang habang banayad na inilalapit niya si Arielle sa pader ng rooftop terrace. Ang malamig na semento ay kumapit sa likod nito habang ang mga labi ni Damien ay gumapang mula sa kanyang labi patungo sa kanyang leeg dinudutdot, hinihimod, parang nagugutom sa balat nito.

"Na-miss kita…" bulong nito sa pagliligtas sa bawat hibla ng kanyang leeg.

Napasinghap si Arielle. Ang kanyang mga daliri ay kumapit sa buhok ni Damien, hinahatak ito nang bahagya nang ang init sa pagitan ng kanyang mga hita ay nagsimulang kumulo.

Isang tinanggal ni Damien ang mga butones ng uniporme niya. Hindi magaspang, pero may pwersa tila ginagawa niyang dayang-anyo ang bawat piraso ng tela habang binubuksan ito. Nang tuluyan na niyang buksan, tumambad ang simpleng itim na bra ni Arielle. Huminto si Damien, tinitigan ito na parang likhang sining.

"Putang ina… ang ganda mo," bulong niya.

Hinalikan niya si Arielle sa balikat, pababa sa gitna ng kanyang dibdib. Samantala ay tumambad ang u***g ni Arielle matigas, naninigas sa hangin at pagnanasa.

Dinilaan ito ni Damien, paikot, bago sinupsop. Napapikit si Arielle, napakapit sa balikat ng lalaki, at napakagat sa labi upang hindi mapasigaw.

"Damien…" hingal niyang bulong.

Ngayon, ang kanyang kamay ay bumaba pasingit sa tiyan, patungo sa ilalim ng palda ng kanyang uniporma. Walang pasabi, sinoks niya ang kamay sa loob ng kanyang panloob.

Basang-basa na siya.

"Hindi ka ba nagsasabi ng totoo…" ang sabi ni Damien, ngumingiti habang nararamdaman ang init at dulas ng kanyang p********e.

Dahil hindi na siya makapigil, hinila ni Arielle ang sinturon ni Damien, tinanggal ang butones, at hinatak pababa ang slacks nito. Sa ilalim ng city lights, lumaya ang matigas at galit na galit na alaga ng lalaki—mainit, matikas, handang sumalakay.

Nagkasalubong ang kanilang mga mata.

“Sigurado ka ba?” tanong ni Damien.

Hindi na siya sumagot. Ang halik niya ang sagot.

Dahan-dahan siyang pinaram at ni Damien, na pinuwesto sa railing ng daanang tilyapo.

Binuwelt nito ang kanyang panloob, binuksan ang kanyang mga hita, at pumuwesto.

Ang unang ulos ay mabagal ngunit malalim.

"Ahhh!" Pinighati ni Arielle ang leeg ni Damien as she felt na siniyasat pa rin siya ng unti-unting pagpuno sa kanya.

Nagtagpo sila sa galaw. Bawat salpukan ng kanilang katawan ay tunog ng laman sa laman. Ang malamig na hangin ay tila di sapat para sa apoy na bumabalot sa kanilang balat.

Natutulungan niyang pasinghap si Arielle sa bawat ulos. Minsan mabagal. Minsan marahas. Ang mga ungol ni Damien ay lumalalim, sumasabay sa pagkatas ni Arielle na kumakapit sa bawat kilos.

"Tingnan mo ako," bulong ni Damien.

Idinilat ni Arielle ang kanyang mga mata. At doon, sa gitna ng kilig, hiya, at libog nakita niya ang lalaking ito. Hindi bilang CEO. Kundi bilang isang lalaking naguguluhan, nauuhaw, at bumibigay.

Habang pinapasok siya nang mas mabilis, sumabog ang init sa loob niya—isang matinding orgasmong gumulat sa kanyang katawan. Napakapit siya, nanginig, at napahinga nang malalim.

Hindi nagtagal, sumagana si Damien, bumulong ng mura, at idiniin ang sarili nang buong pwersa.

Mainit. Malapot. Malalim.

Nilabasan siya sa loob ni Arielle, walang alinlangan. At sa kabila ng sarap, naramdaman niyang binabaha ang kanyang sinapupunan ng init na totoo hindi pantasya.

Bagsak si Damien sa dibdib ni Arielle, pareho silang hinihingal. Wala nang salita. Tanging tunog ng mga sasakyan sa ibaba at t***k ng kanilang mga puso.

Hindi niya alam kung ano ang susunod. Ngunit sa gabing ito, isa lang ang totoo:

Hindi na siya “Aria.”

Siya si Arielle. At ngayon, isa na siyang lihim na kailangang itago sa ilalim ng mga bituin.

…at sa muling pagsabog ng init sa pagitan ng kanilang mga katawan, lumapat si Damien sa balikat ni Arielle, hingal, lasing sa sarap. Pareho silang tahimik—basâ ng pawis, balat sa balat, lumulutang sa ligaya at kasalanan.

But before even pa man niya sibatang madama ang katahimikan ng sandali, isang naiyakpung tunog ang pumunit sa gabi.

Click.

Ang sukod mula sa sulok ng rooftop isang maliit na pag-click. Ang shutter ng camera. Mabilis, pino, pero enough para marinig sa gitna ng katahimikan.

Napalingon si Arielle, nanginginig ang katawan.

Si Damien, nagsiyahan nang mabangong itinayo, nakahawak ng pantalon, lalo't nakatilinginan ang mga mata, biglang bumalik ang pagiging predator.

Wala silang nakita.

But alam nila may iba't ibang nakakita.

O nagre-record.

Natumba ang mundo sa pagitan nila.

"Putang ina," expletive ni Damien, malamig na muli ang boses. "May tao rito."

Nagtama ang kanilang mga mata ngayon hindi dahil sa pagnanasa, kundi sa takot.

Takot na may makaalam. Takot sa kung anong puwedeng sumunod.

At sa katahimikan ng rooftop, iniwan sila ng gabing iyon na may tanong na mabigat kaysa sa kahit anong halik:

Sino na ba nakakita? At ano man ang kapalit ng gabing ito?