Breaking Boundaries: My Student's Obsession

Volume 1: Chapter 5

Ibinalik niya ang kanyang tingin sa harap at tumawa. Kita sa mga mukha ng mga babae ang pagkadismaya.

Tumingin ako sa ibaba dahil nararamdaman ko na namumula ang mukha ko.

This feeling is also new to me. Like I said, I haven't experienced liking someone.

When I looked up again, my eyes landed on Ran. Nakatingin siya saakin. Madilim ang kanyang mukha at tila galit na galit.

Ano nanaman ang problema ng batang 'to?

Kinakausap siya ng kanyang girlfriend pero hindi man niya ito tinapunan ng pansin. Nakatingin lang siya nang deretso saakin. Nawala ang atensiyon ko sakanya nang magsalita ang emcee.

"Ako ba 'yan, Sir Caesar." Pabebe pa ang boses nito. Natawa naman kaming lahat.

"Maybe?" Biro naman ni Kalisto. Napailing nalang ako dahil sa kakulitan ng mga 'to.

"Anyway, continue your speech, Sir Caesar." Tumango naman ito at nagsimula ulit magsalita.

"And aside from my name, I am already 21 years old. I'm a photographer. I like to capture beautiful moments. Who knows, baka makita ko na ang muse ko. Uhmm my forever subject haha." Nagsimula ulit umingay dahil sa sinabi ni Kalisto.

"I CAN BE YOUR MUSE, SIR!"

"LET ME BE THE ONE AGHH!"

"KYAHH THAT'S LITERALLY ME NA"

"SIR KALISTO, KUNG SINO SINO PANG HINAHANAP MO NANDITO LANG NAMAN AKO!"

Dang, so many fan girls.

Hindi ko alam na isa pala siyang photographer. Dahil diyan, plus points siya saakin.

Napailing nalang ako sa aking naiisip. Nagiging fan girl naba ako ni Kalisto? hahahaha.

"Chill, girls. Thank you Mr. Caesar. You may take your seat now." Tumango ito at bumalik sa tabi ko. Nakangiti akong sinalubong siya.

"Hi, Mr. Popular." Biro ko. Tumawa naman ito at pinagkrus ang kamay.

"Stop teasing me hahahaha. Damn, I was so nervous." Hinawakan nito ang kanyang dibdib. Dinaramdam kung gaano kabilis ang t***k ng kaniyang puso.

"Nervous? Parang hindi naman. You looked relax kanina while delivering your speech." Puri ko. Nag thumbs up pa ako sakanya.

Totoo naman kasi. Parang hindi man siya kinabahan. In fact, it looks like he was used to that kind of moment.

"Really? I don't think so." Nagkamot pa ito ng batok.

Tumango ako sakanya at ngumiti.

"I'm not kidding. Sana ako rin later. Huwag sana ako magstutter. I'm so nervous. What if mahimatay ako sa stage? No! I can't." Ang boses ko ay parang maiiyak na. Humalagpak naman ng tawa ang katabi ko. Tinignan ko siya ng masama.

"Hey why you laughing." Hinawakan nito ang kanyang tiyan at pinilit na itigil ang kaniyang pag-tawa. Ngunit maririnig parin ang mumuntik hagikgik.

I pouted.

"Okay. I'll stop now hahaha. I just find your tone funny."

Hindi ko siya pinansin at naggalit-galitan.

"Hey! I'm sorry." Nagkunwari parin ako na walang naririnig. Ilang segundo na ang lumipas pero hindi ko pa rin naririnig ang pags-sorry niya.

Hindi ko na napigilan ang aking sarili ko at lumingon sa pwesto niya. When my gaze landed on his location, he was holding his phone while taking a picture of me!

Kaagad na nanlaki ang mata ko at tinakpan ang aking mukha. Naramdaman ko rin ang pag-iinit ng aking mga pisngi.

"Hey!"

"Hahahaha you're so cute, Akira." Nang ibinaba niya ang kaniyang cellphone ay kaagad ko siyang hinampas.

"Delete them!" Asik ko.

"Ouch hahaha. I won't." Hahampasin ko sana ulit siya pero narinig ko na ulit ang boses ng emcee.

"And now, let's welcome our second guest, Ms. Akira Yuki! Please give her an around of applause." My heart started racing when I heard my name.

"You can do it, Akira-chan! がんばってね." 'Goodluck.'

I was shocked when I heard him. He can speak Japanese? Wow!

"ありがとうございます!" 'Thank you so much.' I answered. I stood up and walk slowly towards the center of the stage.

Naririnig ko ang mga palakpakan ng mga tao. Kung kanina ay hiyaw ng mga babae ang maririnig, ngayon ay hiyawan ng mga lalaki naman.

Mas lalo akong nahiya.

"Hi Ms. Akira. You are so beautiful! How are you?" Bati ng emcee saakin habang inaabot ang mic. Tinanggap ko ito bago sumagot.

"I'm good po." I answered shyly.

"AKIRA, DO YOU HAVE A BF?" Kung kanina ay si Kalisto ang tinatanong ng ganyang bagay, ngayon ay ako na!

"Did you hear that, Ms. Akira? Do you have a partner right now?" Segunda pa ng emcee.

Kahit nahihiya ay sumagot parin ako.

"I've never had a boyfriend before." I answered awkwardly. My face is burning due to embarrassment!

"YOWN!"

"YASSSSS!"

"MAY PAG-ASA PA!"

Hiyawan ulit ng mga estudyante. Ang iba ay sumipol pa tila tuwang-tuwa sakanilang narinig.

"Again, guys, chill hahaha. So, Akira, are you a pure Filipino?" Pagi-interview saakin. Pinilig ko ang aking ulo.

"No po. I am a pure Japanese." Napa-'o' naman siya at tumango-tango.

"So thats explained your accent!" Namamanghang ani nito. "Can you speak Japanese right now? Do you agree guys?"

"YESSS!"

"AGREEE!!"

Dahil sa sigawan at hiyawan nila, wala na akong nagawa kundi ang magsalita ng aking lenggwahe.

"わかりました。*さん、こんにちは。*は「アキラ」です。*は****ですが、**ここフィリピンに*んでいます。これは***を*している*です!" 'Okay. Hi, everyone. I am Akira. I am from Japan, but I currently live here in the Philippines. This is me speaking my mother tongue language!'

Pagkatapos kong magsalita ay bakas sa mukha nila ang pagkamangha.

"Wow! You, speaking Japanese, is really beautiful! How come you speak Filipino fluently?" The emcee asked again.

"Because I studied Filipino for about a year, before moving here in the country. Take note that I am really a fast learner." Sagot ko.

"I agree! You are one of Hangzhou's pride and glory! You won us multiple awards. That's really amazing!" Nagsipalakpakan ang mga manonood. Kasama na roon si Kalisto at ang principal.

Ilang minuto rin akong tinanong ng emcee bago pinahintulutan na sabihin ang aking speech.

Because I practiced it a lot of times, I delivered it smoothly and perfectly.

After my speech, I bow and return to my seat.

Pabagsak kong iniupo ang aking sarili.

"You nailed it." Bungad saakin ni Kalisto. Napangiti naman ako sa narinig.

"Yeah. I thought I was gonna pass out there."

"Silly. Dahil dyan, let's eat. My treat." Pero bago paman ako makatanggi, hinawakan na niya ang pulso ko at hinila.

Napatayo ako mula sa aking upuan at tatawa-tawang sumunod sakanya. Pero bago pa man kami makababa ng stage, isang boses ang nagpahinto saamin.

"Ahem!" Pagkalingon ko ay mukha ni tita Rose at nakasibangot na Ran ang bumungad saakin

"Where are you going, my Akira? Is there something between you two?"

Oh no.. Lagot!!