Breaking Boundaries: My Student's Obsession

Volume 1: Chapter 4

Kinabukasan ay maaga akong nagising para maghanda at mag-ayos.

Kinakabahan ako.

Habang nag-aayos nga ay nirerecite ko ang speech ko. Kahit na ilang beses ko na itong inulit-ulit kagabi ay hindi parin ako mapakali.

This is my first time being a distinguished guest kaya I'm really nervous. Paano nalang kung magkamali ako? Nah, I don't want that.

Umaga magsisimula ang program kaya naman napakaaga kong gumising para makapag-ayos at hindi ako mataranta mamaya.

Nakasuot ako ngayon ng isang dress. Yinayakap nito ang kurba ng katawan ko. This is also my first time wearing this kind of dress.

Pagkatapos mag-ayos ay kaagad akong pumunta sa school. Pagkarating doon ay wala pang masyadong mga tao kaya naglakad-lakad muna ako.

Wala paring nagbago rito. Napakaganda parin at napakalinis. Habang naglalakad-lakad ay nakita ko sina Ran at ang gilfriend niya.

Nagtama pa ang mata naming dalawa pero kaagad akong umiwas at umalis. I don't want to see him. I don't want to ruin my mood.

Kaya naman naglakad ako sa kabilang direksyon kung saan sila naglalakad. Nagpunta ako sa garden ng school.

Ito ang paborito kong lugar noon. Bihira lang ang mga estudyanteng nagpupunta rito kaya napakatahimik. Dito ako lagi pumupunta.

Ang paborito kong spot ay doon sa napakalaking puno. Napakahangin doon at napakalilim.

Nang malapit na ako roon ay mayroon akong naaninag na isang lalaki na nagbabasa ng libro.

Quantum Physics.

Oh, Lord. Kaya ba pinapunta mo ako ngayon dito para makita ko ang isang napakagandang tanawin?

He's a 10 for me already. Like I said, bihira lang ang ganitong mga lalaki. Well, he's the first man I saw reading this kind of book.

I want him to be my friend.

Hindi ko namalayan na nakalapit na pala ako sakanya at naupo sa tabi niya.

"Hi!" Bati niya saakin. Nakangiti ito ngayon kaya nakita ko ang mapuputi niyang mga ngipin.

May brace siya. It suits him really well.

"Hello. Kakasimula mo palang basahin yan?" I asked while pointing at the book.

"Yeah, bakit? Have you read this?" Siya naman ngayon ang nagtatanong.

Tumango ako at nginitian siya. Napa-'o' naman ang bibig nito.

"Really? Ikaw ang unang babaeng nakilala kong nagbabasa ng ganitong libro." Napatawa naman ako sa sinabi niya.

"And you're the only boy I know that reads science books. It's really amazing." Napakamot naman ito sakanyang batok na tila biglang nahiya.

"What's your name?" He suddenly asked.

"I'm Akira, nice to meet you! And you?" Inabot ko ang kamay ko, nanghihingi ng handshake.

"I'm Kalisto, I am 21. Nice meeting you Akira. You're so beautiful." Napakagat naman ako ng labi dahil naramdaman kong nagiinit ang mukha ko.

"We're on the same age!" I said. So far I am liking him more!

Gorgeous? Yes!

Loves books? Yes!

Older than me? No, but he's not younger than me!

Napatawa naman ako dahil sa aking naisip. As if naman magkakagusto 'to sakin hahahaha.

"You're much beautiful when you're laughing." He said again. Sasagot na sana ako nang magring ang aking cellphone. Tinignan ko ito at nakitang alarm pala.

The program will start soon. I quickly stood up and look at him.

"I'm sorry, Kalisto. I need to go. Magsisimula na kasi 'yung program."

"Oh, alright. No worries! Nice meeting you, Akira!" Sagot nito habang nakangiti.

Tinanguan ko ito at dali-daling naglakad. Habang palapit ako nang palapit sa venue, I was starting to feel really nervous.

Heck! 'Wag sana akong mautal mamaya huhu. When I arrived, I saw the school principal glancing at his wrist watch.

Late na yata ako.

Nilibot nito ang kanyang tingin hanggang sa mahanap niya ako. He started to walk towards me.

"Ms. Akira! Good thing you're here. The event will start soon. Please follow me." He said as soon as he reached my location.

"I'm sorry, Sir. I didn't notice the time." Paghingi ko ng tawad.

Napasarap kasi ang kwentuhan namin ni Kalisto.

Tumango lang siya at nagpatuloy sa paglalakad. I followed him until we reached the stage. May dalawa pang bakanteng upuan.

Dalawa?

"Please sit here, Ms. Akira. I'm going to find someone." Kaagad itong tumalikod at patakbong bumaba ulit sa stage.

Naupo ako sa upuan na itinuro niya. Nakahiwalay ang upuan ko sa ibang tao sa stage.

Pero bakit dalawa 'to?

I glanced at the empty chair beside me.

Meron pa bang ibang guest?

While thinking, I suddenly remembered what the principal said. 'He's going to find someone. '

Baka 'yon ang isa pang guest? Pero who is it? My mom never mentioned na dalawa ang magg-guest today.

Minutes had past pero hindi parin nagsisimula ang event. Hindi pa bumabalik ang principal.

I'm getting bored!

Ilang minuto pa ang lumipas bago ko marinig ang boses ng principal. May kausap ito. Hindi ko masyadong makita ang nasa likod dahil nahaharangan siya ng principal.

Hindi ko iniwas ang aking paningin sakanila hanggang makalapit sila sa aking pwesto.

Kung kanina ay pagkabored ang nararamdaman ko, ngayon naman ay pagkasabik.

I'm excited to meet the other guest! I'm really happy because I am not alone now. I feel less nervous.

"Please sit here, Kalisto. Join Ms. Akira. The event will start soon." The principal said to the other guest.

Wait! Kalisto?

I was surprised when I heard his name. Is he the Quantum Physics guy?

Nang tuluyan nang tumabi ang principal, doon ko na-confirm na si Kalisto nga ang isa pang guest.

When our eyes met, a surprise look was written all over his face.

He looks really handsome!

Nang makabawi sa gulat ay kaagad niya akong nginitian.

"We meet again, Lady Akira." He said while sitting on the chair beside me. The principal already left to start the program.

"Yeah. I didn't expect to see you this soon hahaha." I joked. Napatawa rin ito sa aking sinabi.

"I agree. I am so happy." Natigil ang aming pag-uusap nang marinig namin na nagsalita ang mc ng event. Inayos ko ang aking upo at nakinig na sa nagsasalita.

"Good morning, ladies and gentlemen. Welcome to the celebration of our beloved school, Hangzhou! Today, we are going to celebrate the school's 40th anniversary. Are you guys ready?"

"YESSSS WOOHHH!" Sigawan ng mga estudyante. Sobrang saya tignan ng paligid ngayon. Excitement was evident in everyone's faces.

"That's right! Before we start the event, let's all welcome Mr. Kalisto Caesar! Please give him an around of applause!" The man beside me stood up. Pagkatayo niya palang ay kaagad na naghiyawan ang mga babae.

"Good day, everyone. It is my pleasure to stand in front of you. Hangzhou never changed. Still the best school! If I could turn back the time, I would go back here and spend my teenage years admiring the school again. So, how's your stay in Hangzhou?"

Nag-aaral siya noon dito? Bakit hindi ko siya nakikita?

"Awesome experience!"

"I love Hangzhou!"

"The bestest!"

Hiyawan ulit ng mga estudyante. Nagulat kami nang biglang may sumigaw.

"KALISTO, DO YOU HAVE JOWA NA BA?" Grupo ito ng mga babae. Napatingin ako kay Kalisto na ngayon ay umiiling habang nakangiti.

"No, I don't have a girlfriend." Sagot niya. Kaagad namang nagtilian ang mga babae. "But, I just met someone really beautiful." Ang kaninag tilian ay napalitan ng angal dahil sa dagdag ni Kalisto. "In fact, she's here on the stage."

My heartbeat started to race because of what he said. Lalo lang itong bumilis nang dahan-dahan niyang ipinilig ang kanyang ulo patungo sa aking direksyon. Nagtama rin ang aming paningin.

Oh, Lord. Is this real?