Chapter 5 — The Son
731 Words
Tahimik ang umaga sa villa.
Matapos ang gabing puno ng luha at rebelasyon, magkaharap ngayon sina Alexander at Serena sa mahabang mesa.
Walang salita, tanging tik-tak ng orasan at lamig ng hangin lang ang maririnig.
Sa gitna ng lahat, paulit-ulit sa isip ni Alexander ang mga salitang hindi niya makalimutan:
> “May anak tayo.”
Ang bawat segundo ay parang tinik sa dibdib niya.
Limang taon.
Limang taon na pinalipas niyang puno ng galit, habang may batang lumalaki na hindi niya man lang nakita.
---
💬 The Conversation
“Where is he?” tanong ni Alexander, diretsong tono pero halata ang panginginig sa boses.
“Safe,” sagot ni Serena, mahinahon.
“Sa probinsya… kay Tita Marites. Hindi niya alam ang totoo tungkol sa’yo.
Ang alam niya, patay na ang tatay niya.”
Napasinghap si Alex, nanlaki ang mga mata.
“Patay? That’s what you told him?”
“Wala akong choice!” sigaw niya, luhaan.
“Alex, you were in danger that time! If Marcus found out I was pregnant with your child, baka pareho kaming pinag-initan!”
Tahimik si Alexander.
Hinawakan niya ang gilid ng mesa, pinipigilan ang galit, pero sa ilalim ng lahat ng iyon — naroon ang guilt.
---
🕯️ The Decision
“I want to see him,” mahinang sabi ni Alex.
“Now.”
Tumingin si Serena, halatang kinakabahan.
“Alex… hindi pa siya handa.
Baka matakot siya. Baka maguluhan.”
“I don’t care,” putol nito.
“Five years, Serena. You took that time from me.
Hindi ko hahayaang mawala pa ang isa pang araw na hindi ko siya nakikita.”
---
🚗 The Trip
Kinabukasan, umalis silang dalawa patungong Batangas.
Tahimik ang biyahe.
Walang usapan, pero ramdam ang bigat ng bawat hininga.
Habang tinitingnan ni Serena si Alex sa gilid ng mata, nakikita niya ang ibang anyo nito —
hindi na ang malamig na billionaire na puno ng galit,
kundi isang lalaking sugatan, desperado, at sabik na makita ang anak na hindi niya nakilala.
Pagdating nila sa maliit na bahay na gawa sa kahoy, tumigil si Serena.
“Diyan siya,” mahina niyang sabi, sabay turo sa bakuran kung saan may batang naglalaro.
---
👦 The First Meeting
Isang batang lalaki, mga limang taong gulang, maamo ang mukha, at may mga matang…
kapareho ni Alexander.
Matangos ang ilong, at may bahid ng tikas kahit bata pa.
“Liam!” tawag ni Serena.
Napalingon ang bata, ngumiti at tumakbo papunta sa kanya.
“Mommy!” yakap niya, sabik.
Ngunit nang makita niya si Alex sa likod ni Serena, tumigil siya.
“Mommy… who’s that man?”
Hindi agad nakasagot si Serena.
Ngunit bago pa siya makapaliwanag, lumuhod si Alexander sa harap ng bata.
“Hi,” sabi niya, mahinahon.
“I’m… a friend of your mom.”
Tumingin si Liam, inusisa siya.
“Why are your eyes like mine?” inosenteng tanong ng bata.
Napangiti si Alex, pero may luha na sa sulok ng mata niya.
“Maybe because… we’re both special.”
---
💔 The Bond
Habang naglalaro si Liam sa harap nila, tahimik na pinagmamasdan siya ni Alexander.
Lahat ng galit, lahat ng pride — unti-unting natutunaw.
Sa bawat tawa ng bata, pakiramdam niya ay nabubuhay ulit siya.
Lumapit si Serena, mahina ang boses.
“Now you see why I couldn’t let him live in your world, Alex.
He deserves peace… a normal life.”
Tumingin si Alex sa kanya, marahang tumango.
“But he also deserves the truth.
And I deserve to be his father.”
---
⚡ The Shadow Returns
Habang naglalaro si Liam, may isang sasakyang huminto sa malayo —
itim, tinted, walang plaka.
Sa loob, nakaupo si Marcus De Vega, may hawak na cellphone.
Ngumiti ito nang mapanlinlang.
“So this is the famous Liam Cruz…
Looks like I’ve finally found the billionaire’s weakness.”
---
🌙 Ending Scene
Habang papalubog ang araw, yakap ni Alexander si Liam sa unang pagkakataon.
“Someday, I’ll tell you everything,” bulong niya.
“I’ll make up for every year I wasn’t there.”
At sa malayo, habang pinagmamasdan ni Serena ang dalawa,
isang pangako ang binitawan niya sa sarili:
> “No one will ever take him away from us again… not even Marcus.”
Pero sa dilim, may unos na paparating —
at sa susunod na yugto, masusubok kung hanggang saan ang kaya nilang ipaglaban bilang pamilya.
- Writer
- chap_listContents
- likeADD