33. Bölüm: Meclisin Gölgesi
Dağ yolunda ilerlerken sessizlik, üç kişinin omuzlarına çökmüş bir yük gibiydi. Atların taşlara vuran nalları yankılandıkça Devran’ın içindeki çatlaklar biraz daha derinleşiyordu. Önde o vardı… arkada Sahra ve Elif. Elif, annesinin atını mahmuzlamadan, doğuştan geliyormuş gibi bir ustalıkla sürüyordu. Devran bunu her fark edişinde kalbinden sessiz bir iğne geçiyor, kendine soruyordu:
Ne zaman bu kadar büyüdü?
Meclis yeri, dağın güney yamacına oyulmuş eski bir kaya boşluğuydu. Doğa, insanı yutacak bir ağız gibi açılmıştı sanki. Taş banklar yarım ay şeklinde sıralanmış, ortada ateş yakılan çukur kül tutmuştu. En yüksekteki kaya ise yıllardır sözün ağırının söylendiği kürsüydü. Devran, ilk kez genç bir delikanlıyken çıkmıştı oraya. Babasının sessiz gölgesi arka
