Change of Heart

Kabanata 16

Hurt

“Huh?” Nagugulat na sambit ko. Nakagat naman niya ang kanyang labi at napailing. Nangunot ang noo niya saka muling humilig sa lamesa at inabot ang libro.

Nanatili naman akong nakatitig sa kanya habang ginagawa iyon. Napakurap ako ng ilang beses at hinintay ang sagot niya pero ngumisi lang siya at muling umiling bago nag-angat ng tingin sa akin at tinitigan ako.

“He shouldn’t let you fall for him if he’s going to cheat on you in the end. That kind of act should only apply to playboys not to someone who’s serious in a relationship.” Aniya.

My lips parted. Does he mean that if a man cheats, they should not enter into a serious relationship, instead they should only play if they just going to hurt the feelings of someone?

“But he’s not a playboy.” Nakakunot na sambit ko. Dahil hindi naman ganun si Red ng nakilala ko siya.

His jaw tightened. "But he cheats on you." He pointed out.

“He just fell out of love.” Nanginig ang boses ko duon.

Tumigil siya at tinitigan ako ng mabuti. Matagal bago siya sumagot. “But he’s with someone else when you two are still in a relationship, kung hindi naman, his heart is already in someone else’s, either the two. It's still called cheating.”

Umiwas ako ng tingin ng makuha ang punto niya. Nakagat ko ang labi at tuluyan ng natigil sa ginagawa.

“I’m sorry.” Aniya. “I’m sorry for being too nosy.”

My forehead furrowed, I closed my eyes tightly then sighed and shook my head. “It’s okay… you’ve got a point anyway.” Mahinang sambit ko. Sinulyapan ko ang mga bakanteng lamesa sa likod namin. “Umupo kana muna dun.” Sambit ko saka muling hinarap ang mga libro para tapusin ang pag-aayos. Baka kaylangan din ako sa counter.

Nakita ko sa gilid ng mga mata ko ang paglapit niya sa akin. “Are you mad at me?” Mahinang sambit niya. Nakayuko ako habang hawak ang libro, samantalang nasa gilid ko naman siya at nakayuko sa akin.

Napalunok ako duon, kumalabog ang dibdib ko sa presensya niya. “No.” Mahinang sambit ko din pabalik. “U-umupo kana dun. May ginagawa ako.” Pagdadahilan ko.

Matagal bago siya sumagot. “Alright.” He said and finally step back. When I felt him walk away, I closed my eyes tightly.

Kumalabog ng malakas ang dibdib ko at pakiramdam ko ay aatakihin ako duon. My grip on the book loosened. I didn’t realize that I’m holding it tightly. I turned to him from behind and saw that he was on his desk looking at me intently while holding the book he got from me earlier. I blinked and averted my eyes.

Pagkatapos ng nangyari ay medyo naging mailap ako kay Ali. Every time we were inside the café, he always looked at me or steal glanced from me, I reciprocated it with a small smile but he did not smile back. Tila binabasa niya lang kung anong nasa isipan ko. Si Nate naman ay lagi akong sinusundo at inihahatid pauwi pero lagi ko din na pinapaalala sa kanya na pinapayagan ko lang siya dahil magkaibigan kami at walang ibang kahulugan iyon para sa akin. He nods but always frowns and doesn't seem to agree with me kaya naman sa tuwing pauwi ako ay gumagawa ako ng paraan para hindi na kami mapang-abot. Sometimes when the bell rang, I would leave the school immediately, I didn't spend much time inside the classroom so he couldn’t catch up with me.

“Belle, labas naman tayo kahit ngayon lang oh?”

Nangunot ang noo ko sa sinabi ni Alisha lalo pa ng makita ang itsura niya. She looks so terrible; her eyes are swollen and she seems to have a lacked of sleep.

“Anong nangyari sa’yo?” Nakakunot na tanong ko.

“Wala ‘to. Sige na Belle huwag na muna tayong pumasok sa trabaho, mamaya nalang na alas singko. I want to unwind.” Pamimilit niya.

Nanatili parin na nakakunot ang noo ko habang titig na titig sa kanya.

“Please.” Pakiusap niya pa.

Napabuntong hininga ako at hinayaan siya sa gusto niya. “Sige.”

Iyon nga ang nangyari. We didn't go in class in the afternoon, besides our classroom president said we didn't have a teacher this afternoon so it's okay not to go in class. Papasok sana kami ng maaga sa trabaho kaso gusto ni Alisha na lumabas, at bihira lang siyang magyaya sa akin kaya hinayaan ko na.

We went to a place where Red and I usually went to. In the lake where many nipa huts surrounding the terrain, and a floating wooden bungalow. Umupo ako isang semento ng board walk at ibinaba ang mga paa ko. Hindi iyon abot ng tubig dahil mataas ang board walk. Kasama ko ang pinsan ko at si Alisha.

Tinanaw ko galing dito ang lumulutang na wooden bungalow kung nasaan si Alisha. She was sitting there watching the lake, at tila mas malalim pa sa lake ang kanyang iniisip. Hindi ko alam kung anong problema niya, iniisip ko na baka dahil sa mga magulang niya at sa step father niya. I have the urge to ask her earlier but then I felt like she wanted to be alone. She didn't even talk to me when I asked her about it, so I just let her and didn’t ask for more.

Napabuntong hininga ako at tinanaw din ang lake. Yumuko ako sa ilalim ko at nakita ang repleksyon ko sa tubig. Bigla ay naalala ko si Red. He took a lot of pictures of me in this place but then days after our break-up, I deleted all the pictures, videos, voice record, even his number and text messages. That was the first thing I did when I decided to forget him. But then I thought, even if I deleted all the memories I had with him, the memories will remain inside my head. Iyon ang isang ala-ala na kaylan man ay hindi ko mabubura, maliban nalang kung magka amnesia ako.

“Ate, are you okay?”

Napabaling ako sa likod ko ng makita ang pinsan kong si Rina. Lumapit siya sa akin at umupo din sa tabi ko. “Ang lungkot mo na naman.”

Tipid akong ngumiti. “Why are you here? baka magtampo yang boyfriend mo?” I smirked after glancing at her boyfriend who was sitting inside of the nipa huts. Nakatanaw ito sa amin or should I say sa pinsan ko. “Masyado pa naman yang possessive.”

“Iniiba mo naman ang usapan, eh.” Inis na sambit niya at nakanguso akong tinitigan.

Ngumisi ako at umiwas ng tingin. “May iniisip lang.” Sagot ko sa tanong niya kanina.

I heard her violent sigh. “Kalimutan mo na yun, hindi na babalik yun.”

I smiled sparingly and nodded slowly. "I always remind myself that we're done, we will never come back… there's no turning back anyway…" I said while looking at the lake, I heard her sighed again. “Everything is in the right place. He’s okay now, he’s happy with her, so I don’t have to worry. But then… there’s a small part of me that still hoping for him. It’s sound so ridiculous and stupid, right?” Natatawang sambit ko, dahil nandito na naman ako. Paulit-ulit nalang.

“It might be ridiculous and stupid to be called, but we really can't avoid that kind of feeling when we love someone, ate. Kahit na may iba na sila, nag-aassume ka pa din na babalikan ka nila.” Aniya. “Pero sana, subukan mo na kalimutan si kuya Red, try to turn your attention to someone else. Because I think… your right, there would be no come back for the both of you, because… I can see that he really loves the woman, ate…” Malungkot na aniya. “Gusto ko siyang sigaw sigawan dahil sa ginawa niya sayo, but I didn't do anything when I saw them. I thought that even if I fought them and his woman, wala naman ding patutunguhan yun, the situation will only get worse if I intervened with you guys.”

Ngumiti ako at binalingan siya. “Buti naman at naisip mo yan, kung hindi ay baka ako mismo ang nagalit sa’yo.”

“Dahil inaway ko ang ex mo?”

Tumaas ang kilay ko. “Dahil nasali ka sa gulo.” Sagot ko.

She laughed and shook her head then looked away. Bumalik naman ang tingin ko kay Alisha. Nangunot ang noo ko ng mapansin na pinupunasan niya ang luha niya. Umiiyak siya?

“Anong nangyari kay Ate Alisha?” Tanong ni Rina ng mapansin din ang tinitingnan ko.

“Hindi ko din alam.” Nakakunot na sambit ko. “Bumalik kana sa boyfriend mo, kakausapin ko siya.” Sambit ko. Tumango naman siya at sinunod ang gusto ko.

Alisha hurriedly wiped away her tears when she saw me enter the floating wooden bungalow. Nakakunot ang noo ko siyang nilapitan. “Anong problema, Alisha?”

“Wala ‘to, may naalala lang.” Aniya.

Umiling ako at lumapit dahil sa sinabi niya, hindi ako naniwala duon dahil iyan din ang sinagot ko kay Rina kanina.

“You’re not okay, Alisha. Tell me, did you fought with your mother or did your step-father harass you again?” I asked her intensely.

“Hindi naman yun eh.” Pumiyok siya. Nangunot naman ang noo ko duon lalo pa ng lumuha siyang muli. “Hindi ko alam kung tama bang sabihin sa’yo.”

“Bakit hindi? Kaibigan mo ako. Kung may problema ka, puwede mong sabihin sa akin.” Nakakunot na aniya ko.

“Kahit involve ka kung bakit ako umiiyak ngayon.” her eyes were red when she looked at me.

“Anong ibig mong sabihin?” Natitigilang sambit ko.

Umayos siya ng upo at hinarap ako. “Belle sa totoo lang…naiinggit ako sa’yo. Kasi ang ganda ganda mo, matalino, ang daming nagkakagusto sa’yo, masaya at buo ang pamilya mo, tapos ang dami pang nagmamahal sa’yo.”

My lips parted in shocked. “Ano bang sinasabi mo Alisha?”

“Naisip ko, bakit hindi ako? maganda din naman ako, hindi lang kasing ganda mo. Matalino din naman ako, hindi lang kasing talino mo, may pamilya din naman ako, hindi lang masaya at bumuo kagaya ng sayo, at may nagkakagusto din naman sa akin, hindi ko nga lang gusto. Pero… ngayong… may nagugustuhan na ako… bakit sa lalaki pa na may gusto sa’yo?”

My lips parted as I realized what she wanted to say. “Si… Nate ba?” tanong ko. Nakumpirma ko iyon ng mas lalo lang siyang umiyak.

“Hindi ko sinasadya na magkagusto sa kanya, Belle! I swear! Galit at iritado ako sa kanya noon, kaya hindi ko maintindihan kung bakit gusto ko siya ngayon! Pinigilan ko, because I told to myself that finally! You find someone else and you can finally move on because of him. You can have him, Belle, instead of the asshole ex of yours! pero imbis na itulak ko siya sa’yo ay nakiusap pa ako sa’yo na huwag siyang bigyan ng motibo. This is all wrong! Mali dahil kaibigan kita! Ayaw ko ng ganito! But I can't help but to fall for him!” Tinakpan niya ang mga mata niya at nagsimula siyang umiyak. “Siya lang naman ang problema ko but I can't help but think of my insecurities. I can’t help but compare myself to you.”

The pain started to went through my chest for her. Tinitigan ko lang siya habang patuloy na umiiyak sa harapan ko. I couldn’t find the right words and tell something good to make her feel better, because I was even more surprised by what she said. I didn’t know that this is how she thought of me, I didn’t notice or think she was jealous of me, and that she felt insecure because of me.

“Nate makes me realize that. He was mad at me because he overheard our conversation last week. Alam kong may punto ako pero hiyang hiya padin ako sa mga sinabi ko and I don't know now if we'll ever get along.” Dagdag niya habang pinupunasan ang mga luha sa kanyang pisnge.

“Nag-away kayo?” Mahinang tanong ko pero hindi niya ako sinagot.

“Now I understand you, Belle. I already understand how you feel. Ang sakit pala talaga kapag naiisip mo na may gustong iba ang taong gusto mo.” Naiiyak na aniya.

Namuo ang luha sa mga mata ko sa sinabi niya habang tinititigan siya.

"I'm sorry." I said softly but she just shook her head. I have nothing else to say now but to apologize for the pain she was feeling because of me, because of Nate, because of us.

I have known her for being confident and always wear her smile despite the problem she’s in, but then, everyone has a limit, and she’s not an exemption. Even the most confident and happy person in this world have insecurities. At some point, we feel we lack something, we think less of ourselves, like flaws and all. It will hit us hard when the people we love made us realize it.

Tahimik kaming dalawa ng dumeretso sa trabaho. Nararamdamn ko ang pagkailang niya sa akin, ganun din ako sa kanya. Pumasok si Ali sa café at sa akin tumama ang kanyang mga mata. Kagaya ng dati ay um-order siya, tahimik ko naman na ibinigay iyon. Ramdam ko ang titig niya sa akin, pero hinayaan ko lang iyon.

“Are you still mad at me?” Bigla ay tanong niya. Nagulat naman ako duon. Ilang raw na at puro sulyap lang ang ginagawa niya, kaya hindi ko akalain na kakausapin niya ako ngayon.

“I’m not mad at you, Ali.” Sambit ko dahil iyon naman ang totoo. Medyo naiilang lang ako sa kanya nitong nakaraan, dahil sa napag-usapan namin nuong nakaraang linggo.

“Can we talk?” marahan na tanong niya.

Sinulyapan ko ang likod niya ng makita duon ang isang customer na naghihintay. “May trabaho ako.” Sambit ko.

“Alright, later then?” marahang tanong niya kahit nakakunot ang noo.

I shook my head. "I'm sorry, I have to go home early, at…may trabaho ako.” Nakagat ko ang labi. Kahit na ang too ay gusto ko munang umuwi at magpahinga dahil sa mga iniisip. I don’t think I can deal with him today, especially after my last conversation with Alisha.

He nodded and slowly backed away. Tipid ko namang nginitian ang sumunod na customer.

“Yes ma’am. What can I get for you?” tanong ko pagkatapos sulyapan si Ali na naglalakad patungo sa upuan niya.

Napansin ko na hindi pumunta si Nate sa café. I couldn't help but think that it was because of Alisha. Kaya naman pag-uwi ay tahimik kami ni Alisha na sumakay ng tricycle. It was six in the afternoon when I got home and I didn't expect my father to wait for me in the balcony. Nakatanaw siya sa akin habang naglalakad ako papalapit sa kanya. Lumapit ako at nagmano saka siya hinalikan sa pisnge.

"Where have you been?" He asked coldly.

Napakurap ako duon at umatras saka tipid na ngumiti sa kanya. “Gumawa po ng research, dad.”

“Don't lie to me. I talked to Alisha’s mother. Ang sabi niya ay kasama mo si Alisha sa trabaho.” Galit na sambit niya.

Kumalabog ang dibidb ko sa kaba ng makita ang galit sa mga mata ni Daddy.

"Tell me honestly! Do you work at the café? And how long have you been keeping this from me, Bellephine Dannice!” He asked loudly dahilan para mapaatras ako.

My eyes widened in fear. “D-dad, gusto ko lang pong makatulong. Ayaw kong umasa sa inyo ni Mama, kaya naisipan ko na mag-part time job--” I defended, iniisip ko na mauunawaan niya ako duon.

“Who told you to work? Your only job is to study!” He said angrily.

"I know Dad, but I just want to help."

“What could be more important than studying! You’re just a student, so you should focus more on your studies at hindi ang magtrabaho! Trabaho namin ng Mama mo iyon, hindi mo yun trabaho. Ang trabaho mo ay ang mag-aral para magkaroon ka ng magandang kinabukasan. Your future might be ruin because of that job.”

“Pero dad, hindi ko naman po pinapabayaan ang pag-aaral ko. Iba po itong trabaho na napasukan namin ni Alisha, they have a lot of benefits to their employees, specially us students, Dad. We can even work in the available hours we want, so there will be no problem.”

Pumikit siya ng mariin at hinilot ang sintido niya. “Kahit anong sabihin mo ay nahahati padin ang atensyon mo sa oras ng trabaho at pag-aaral. I know that because I’ve been there too. All your mother and I want is for you to study hard and graduate, not study while working!”

“Pero, Dad.”

“Look…” He held out his hand. “You always come home late instead of you to rest. I understand your intention that you just want to help us but I hope you also understand what I wanted to say.”

Nangilid ang luha ko sa mga sinabi niya. Tila hindi ko na mababago ang isipan niya.

“Nagawa mo ng magsinungaling dahil diyan.” Mariin na sambit niya.

"Coz I'm afraid to tell you because I know you won't let me!" I answered back, I couldn’t help but raise my voice in irritation.

“Talagang hindi kita papayagan!” Sigaw niya.

Napaatras ako sa gulat dahil sa sigaw niya. Tumulo ang mga luha sa mga mata ko habang kumakalabog ng malakas ang dibidb ko. Halos manginig ako duon. It was the first time that Dad and I had a fight. He never got mad at me or shouted at me so it's kind of new to me that we're now in this kind of situation.

He averted his eyes. “Quit that job, I don't want you to work. Your mom will definitely get mad when she finds this out. She sacrificed away from your little brother and us, just to worked in Manila to provide for our needs… she will feel offended because of this. Kahit din naman ako.” Aniya bago ako tinalikuran at pumasok sa loob ng bahay.

Tears started to rolled down my check non-stop. I pursed my lips as I sobbed. Napahawak ako sa railing ng veranda at duon umiyak. Instead of being proud of me, he feels offended. I don’t know but I felt so disappointment for what he just told me. I understood what he was talking about but I couldn't help but get hurt.

In other country children should leave their parents’ house when they turned 18 to live independently, go to school, and find a better job to continue studying. But we’re not in the other country, there’s no such thing or rules in here. Kaya anong magagawa ko? Ayaw kong mag-away kami ni Daddy, pero nangyari na ngayon dahil dito.

Napamahal na sa akin ang trabaho ko ngayon kahit pa hindi iyon full time. Totoong masaya ako sa ginagawa ko kaya masakit sa akin ang gustong ipagawa sa akin ni Daddy. Hindi ganun kadali na iwan ang bagay na nakasanayan at minahal ko na. Nagsisimula palang ako na gawin ang bagay na gusto ko, wala pa man din, ay agad naman iyong binawi sa akin.