Change of Heart

Kabanata 12

Wine

Hinatid ako ng aking Ama sa gate pagdating ng alas singko ng hapon. Nakita ko agad si Nate dala ang isang bagong sasakyan. Nakangiti siya ng salubungin ako. Akala ko ay mag-uusap pa munsa sila ng aking Ama pero nagulat ako ng pinaalis niya kaagad kami.

“Umalis na kayo habang maaga pa. Belle, anak don't stay up too late.” He reminded me. He glanced at Nate using his critical eyes before looking back at me.

"Yes, Dad." I said and turned away. I said my thanks to Nate when he opened the car door for me. I went in but I was surprised to see the person at the back of his car.

"Alisha?" I said in shock as I looked at her from behind. She smiled sparingly at me.

"I brought her with me so you can have someone with you and you won’t be board." Aniya.

“Akala ko ba imbitado ako? It seems like you just used me.” Alisha whispered in the back, pero narinig ko parin iyon.

I turned to her in surprise. She was now looking outside the window. Inilipat ko ang tingin kay Nate na kaawang na ang labi ngayon.

“Of course, your invited, Alisha. Naisip ko lang din na mas mabuting kasama ka dahil walang masyadong kakilala duon si Belle.” Aniya.

“Whatever, bilisan nalang natin para makakain na ulit ako. I'm starving here.” Alisha said shamelessly.

I bit my lip while my forehead furrowed thinking every little thing deeply. Kita ko ang pag-igting ng panga ni Nate bago niya pinaandar ang sasakyan.

"Who are your guests?" I asked so that we could have something to talk, especially since I could feel the tension between him and Alisha who was quietly looking out the window.

“Mga kaibigan ng aking Ama, kapamilya, at mga kaibigan ko.”

"My father told me that he knows your father." My eyebrows rose.

He laughed. “They have known each other for a long time. High school palang. Dad told me that he used to court your mom, but he said she liked your dad, so he got turned down.” Natatawang aniya na siyang ikinagulat ko.

“Niligawan dati ng Papa mo ang mama ko?” I asked in shock and he nodded while laughing.

“Hindi ko akalain na nabasted nuon si Papa. Never siyang nabasted kaya nakakatawa na nabasted siya ni Tita. Parang ikaw, binasted mo din ako.” Natatawang aniya at sinulyapan ako. Napalunok naman ako sa sinabi niya.

“Well… you two might destined huh? Both of your parents had a connection back then?” Si Alisha. “Sabi nila kung hindi nagkatuluyan ang mga magulang noon, baka ang mga anak ang magkatuluyan ngayon.” Nakita ko ang pagngiwi niya sa rear-view mirror.

Natuwa naman si Nate sa sinabi niya. “Really? Is that even true?”

Umirap si Alisha at humalukipkip. “Maybe.”

Tumikhim ako at pinalitan nalang ang topic. I really notice something about Alisha. May naisip na ako pero hindi ako sigurado.

"Is this your car? It looks new." I asked Nate as I glanced at my friend who was frowning again at our back.

"Yes, It’s a gift from Ali." He said happily. Nagulat naman ako duon. “Marami silang kompanya, one of their companies sells cars."

“Woah, kaya pala mukhang bago at mamahalin. Ang yaman talaga ni Ali. I hope everyone gets a car as a gift.” Alisha said in amazement, tila nabuhayan sa sinabi ni Nate. Nate then quietly nodded after glancing at her in the rear-view mirror.

Napansin ko ang pagliko ng sasakyan sa isang papasok na daan. Nakita ko din ang malaking gate duon kalaunan at ang nakasulat na Hacienda Del Carpio na naka-ukit sa tuktok ng arko. Namamangha ko iyong tiningnan. Kita ang laki ng lupain nila habang papalubog ang araw.

The car stopped in front of the mansion. Alisha then got out of the car and quickly surveyed the house beside her. Hindi ko naman hinayaan si Nate na umikot at pagbuksan ako ng pinto. I quickly opened the door beside me and examined the wide field in front of me. Kita ko din ang mga trabahador sa malayo at iilang mga hayop na nagtatakbuhan duon.

I looked back at Nate and saw him talking to Alisha. I ignored them. Muli ay binalik ko ang tingin sa magandang tanawin. I let myself drown at the beautiful scenery. I saw the sunset far away behind the mountains and the sky reflected the colors of the embers. Nagpapakita din ang isang buwan at bituin sa langit, and it all reminds me of the view I only saw on pictures.

The northern wind blews and my dress sway sideways while my hair covers my eyes, pero hindi nakatakas sa paningin ko ang nakita. I saw someone riding on a horse and it was running closer to where I was standing. Hinawi ko ang buhok ko para makita iyon ng mabuti, hanggang sa unti unti itong lumapit.

It was Ali Lorenzana. He looks like a cowboy in a movie I had watched back then, plus the sunset behind his back that makes everything more dramatic and picturesque.

The horse slowed down just a few meters away from me. He was staring at me as he pulled the horse's leash causing it to stop. He looked down at me as I looked up at him. But I quickly averted my eyes when I saw her bare top and the perfect tone of his body. He looks like a model in a famous magazine! And it bothers me even more after I saw his dark eyes bored into me.

“Ali!” sigaw ni Alisha.

Habang naririnig ang yapak ni Alisha patungo sa kinaruruunan ko ay nakita ko naman sa gilid ng mga mata ko ang pagbaba ni Ali sa kanyang kabayo.

“Woah!” namamanghang sambit ni Alisha ng masulyapan ko ang titig niya kay Ali na walang saplot pang-itaas. Tuluyan akong nag-angat ng tingin sa kanila ng nakabawi. Kita ko naman ang titig sa akin ni Ali habang kausap si Alisha na gusto ng hawakan ang kabayo kahit pa natatakot.

“You okay?” salubong naman sa akin ni Nate ng makalapit siya sa akin.

I nodded sparingly at him. Saka sinulypan si Ali na iniwas na ang tingin sa akin at tuluyan ng hinarap si Alisha.

“Bakit ka nandito, Ali? The guests are inside. May mga chicks din duon.” Natatawang sambit ni Nate dahilan para mangunot ang noo ko.

I heard Ali chuckled, I almost got goosebumps from it. “Na-board ako sa loob, kaya nagpahangin nalang muna.” He answered and glanced at me. “Pumasok na kayo sa loob, naghihintay na si Tito. Susunod din ako, ibabalik ko lang ang kabayo sa kuwadra.” Aniya.

"All right… I guess you don't like the local woman, mas gusto mo iyong mga taga Manila.” Natatawang aniya, sinulyapan si Alisha na nagtatakang nakatingin kay Ali bago ako binalingan at hinawakan sa siko. “Let’s go.”

Isang beses ko pa munang sinulyapan si Ali na nawala na ang ngiti ngayon bago ako tuluyang nagpahila kay Nate. Sumunod naman agad si Alisha sa amin.

Malawak ang bulwagan ng mansyon, pero wala masyadong tao sa loob.

“Nasa likod sila ng bahay. Duon na tayo dumeretso.” Sambit ni Nate na tinanguan ko naman.

Tama nga ang sinabi niya dahil pagkalabas palang namin sa likod ng kanilang bahay ay kita ko ang iilang upuan at lamesa ang nakalagay duon meron ding catering sa gilid. Ang iba sa kanila ay nakatayo, ang iba ay naka upo, ang iba ay nasa gitna at nagsasayawan.

"Let's go." He said and guided me closer to the group of gentlemen who were talking near the elongated table. Gusto ko sanang umurong dahil baka kung ano ang isipin nila kaso bago pa ako makatanggi ay nasa harapan na nila kami.

“Excuse me, gentleman.” Paalam ni Nate dahilan para tumingin sa amin ang mga ginoo.

“Nate! Nandito na pala ang birthday boy. Happy Birthday, hijo.” The gentleman greeted Nate. Nate then expressed his gratitude before turning to the man who was just as old as my father. The man glanced at me then back to Nate before saying his goodbye to his companions.

Halos magpasalamat naman ako duon. Mabuti nalang talaga at lumayo kami sa kanila at baka kung ano pa ang isipin nila sa relasyon namin ni Nate. Hindi pa man nakakalapit ang ginoo ay ngumiti na ako. I might say that he has the resemblance of Nate’s face. Maputi lang nga si Nate at hindi kagaya ng kanyang Ama na kayumanggi.

“Is she the one you’re talking about, Nate?” Salubong ng kanyang Ama ng gumilid kami.

“Yes, Pa. Si Belle po. Bellephine Dannice Alvarina.”

“What a beautiful name your parents gave you, hija. Just like you.” The gentleman smiled after looking at me from head to toe.

Ngumiti ako at tumango. “Thank you, sir.”

“Sir?” Nagugulat na sambit niya at natawa. “Call me Tito hija, no need to be formal.” Aniya at sinulyapan ang likod ko. “And who is this another beautiful young lady?” tanong niya. Gumilid ako at nakita ko ang gulat sa mata ni Alisha.

Mabilis naman siyang lumapit at naglahad ng kamay. “Alisha po. Kaibigan po ako ni Belle.”

The gentleman smiled and shook her hand before turning to me. “How are Maricel and Percy, Hija? I haven’t seen those two much since Percy went abroad. Kahit ngayong naka-uwi na siya ay hindi kami nagkikita, maging ang mama mo.” Natatawang aniya.

"Daddy is at home po, he wants me to send my regards to you, si Mama, kaluluwas lang po ng Manila last week para magtrabaho sa isang hotel.” Sagot ko.

Rinig ko ang buntong hininga niya. “Sa sobrang taas ng pangarap ng iyong Ama para sa inyong magkakapatid ay tingnan mo ang nangyari ngayon, napabayaan niya ang kalusugan niya.” Napapailing na sambit niya. Tipid naman akong ngumiti.

“Pa, I'm sorry to cut the conversation but we'll just got here. You can talk to her after. They haven't eaten yet." Si Nate.

“Oh! I’m sorry. You must be hungry ladies. I’ll leave you now. Enjoy your meal!” He said happily and turned to me. “It’s nice to finally meet you, hija. Hope you’ll enjoy the food and the company of my son.” Aniya na tinanguan ko naman at tipid na ngumiti.

“Thank you…Tito.” Nakagat ko ang labi sa huling sinabi, samantalang kita ko naman ang galak sa kanyang mukha.

Nate guided us to the catering table, and there, we took our food before Nate took us to a round table to settle. Hindi naman siya kumuha ng pagkain dahil aniya’y kanina pa daw sila kumain ng mga kaibigan niya, nagpaalam din siya kalaunan para puntahan ang mga kaibigan niya na nakaupo sa ibang table.

"Are you okay?" I asked Alisha after a few minutes of our silence.

“Yup.” Tipid na sambit niya pagkatapos akong sulyapan.

“Napapansin ko lang. Kanina ka pa mukhang badtrip kay Nate. Bakit?” Kuryusong tanong ko. Ibinaba niya naman ang kanyang kobyertos bago nag-angat ng tingin sa akin.

“I don’t know…I’m sorry.” Sambit niya habang nakakunot ang noo.

“You don’t have to apologize, Alisha. Kahit din naman ako ay iritado sa kanya noon. Nabawasan lang nitong mga nakaraan.” Nakangiting sambit ko. "Though, I hope you two get along eventually. I saw he's trying hard."

She sighed and nodded at me. "I'm sorry. Susubukan ko." pagkatapos ay muli na naman siyang bumuntong hininga at napailing. "Huwag na nga lang natin pag-usapan ang lalaking yun. Let’s just enjoy the food lalo na’t bihira lang din akong makakain ng mga ganito.” Nakangusong aniya dahilan para matawa ako.

Ilang minuto ang lumipas habang kumakain kami. Nate kept coming back to our table and his guests until I had finished my meal. Tumayo ako para kumuha ng dessert sa catering table. Tinikman ko ang ilan duon at namamangha ako sa sarap nuon, but even if they were delicious, I think I liked the ice cream better, kaso wala naman sila nun. Halos matawa ako sa naisip.

I caught another glimpse of the waiter walking in the distance. Actually, kanina ko pa yan sinusulyapan and I was tempted to get some wine, but I just stop myself coz I don't want to get drunk early when I just ate my dinner earlier, pero ng makita ko si Alisha na umiinom ng wine sa malayo habang kausap ang mga kakilalang estudyante ay muli akong na-tempt.

Habang pinagmamasdan sila ay dumaan ang isang waiter na may dalang wine sa kanyang tray. Kumuha ako ng isa at nagpasalamat sa kanya.

Well ... this isn't my first time to try one, but it's been a few years since I've tasted it. Hindi naman siguro masama kung titikhim ulit ako.

I sipped on it at nagustuhan ko agad ang lasa niyon. Muli ay sumimsim ako, pero nawala lang ang atensyon ko sa iniinom ko ng masulyapan ang lamesa ng mga nag-ingay na kaibigan ni Nate.

Naroon na ang mga babae kong ka batch-mate at maingay sila dahil mukang tinutukso ng mga kaklase nila ang isang magandang babae kay Nate. Well…mas mabuti na nga ang ganyan para hindi siya laging nakabuntot sa akin.

"You like my cousin, huh?" a baritone voice whispered close to my ear.

Mabilis akong bumaling sa gulat at napasinghap ng sa isang iglap ay matapunan ko siya ng iniinom kong wine. Sobrang lapit niya sa akin kaya pagharap ko ay nagkabangga kaming dalawa.

“Oh my gosh! I’m sorry.” Mabilis na sambit ko at agad naibaba ang wine sa tabing lamesa at nagpalinga linga para maghanap ng maipupunas sa damit niyang natapunan ko.

“I’m sorry. I’m sorry.” Ulit ko pa at nataranta na. Muli akong humarap at inangat ang kamay sa pagtangkang punasan ang damit niya pero hindi ko magawang ituloy iyon dahil wala naman akong hawak na pamunas.

"That's enough of your sorry." He said and held my hand. “I’m fine, how ‘bout you?” He frowned and glanced at my clothes. I bent down and looked at my pink lacy dress, pero wala namang basa duon.

I then realized that I had a handkerchief inside my mini shoulder bag. I immediately withdrew my hand from him and pulled out the handkerchief there. Without hesitation, I wiped his white dressed shirt, kasabay naman 'non ang malakas na tugtog ng isang panibagong kanta. Nagsimula din ang ingay ng mga tao sa paligid. I think they were already dancing, but I couldn’t turn to them because I was too busy wiping his clothes.

“That’s enough.” Aniya.

“Pero meron pa dito—” natigilan ako ng mapagtanto ang nagawa, dahilan para muli akong mapaatras at mapasinghap. “I-I’m sorry for touching you.” Pakiramdam ko ay pinamulahan ako sa sobrang hiya, lalo pa’t sa dibdib niya ako mismo nagpupunas pababa sa kanyang tiyan. “Sorry.”

He chuckled, halos manindig ang balahibo sa likod ng batok ko sa mahinang tawa niya.

“How many times do you have to apologize? I told you I’m fine. Hindi rin ito maalis--”

“No… pwede ko yang tanggalin." Kinakabahang sambit ko. "Pwede mo ba akong samahan?” tanong ko. Kita ko ang pagtataka sa mukha niya pero kalaunan ay tumango din.

Nagpatiuna ako sa paglalakad at naramdaman ko naman ang pagsunod niya sa akin. Dinaanan namin ang mga table at nakita ko din na halos lahat ng bisita ay nasa gitna at nagsasayawan na.

Pumasok ako sa loob ng masyon at sinimulang hanapin ang common room.

“Where are we going?” tanong niya.

“Where’s the common room here?” tanong ko at dumeretso sa kabilang daan pero bago pa ako makahakbang ay hinigit niya na ako.

“Hindi diyan. Dito ang daan.” Sambit niya at hinila ako sa kabilang daan. Maliit na ang espasyo duon at nakita ko ang isang pinto sa dulo.

Pinagbuksan niya ako ng pinto at inilahad ang loob. I hurried in and went straight to the sink. Binuksan ko ang foscet at binasa ang aking panyo, pagkatapos kong pigaan ay humarap ako sa kanya. Nanatili naman siya sa hamba ng pintuan at nakatingin sa akin. He looks so amused.

Lumapit ako sa kanya at marahan siyang hinigit papasok. I don’t have time to think if I’ve been daring to touch him, I just want to clean his shirt especially since it looks so expensive. The door remained open. Hindi ko narin binalak na isarado dahil baka kung anong isipin ng kung sino man ang makakita sa amin dito.

"Is that going to work?" he asked as he watched me wiping his shirt.

“I don’t know, but we’ll never know if we won’t try.” Sambit ko at nagpatuloy sa pagpupunas. Kita ko naman na medyo nawawala nang kulay pula or pink na wine sa damit niya.

Kumakalabog ang dibdib ko sa ginagawa. I could feel the hardness of his chest every time I pressed the handkerchief on his chest, pero sinubukan ko din na hilain and damit niya para hindi naman magmukhang masyado akong mapangahas sa paghawak hawak sa kanya.

“It’s working.” Masayang sambit ko ng makita na nawawala ang mantiya.

“Yes, but my shirt is already wet.” He chuckled.

Napaatras ako ng makita na ganuon nga ang nangyari pero konti nalang ang mantiya.

"But the stain is fading, uhm… maybe let's just dry it so it won't look too wet."

Muli siyang natawa sa sinabi ko. “Why? Do you have a dryer or something there?”

My cheeks grew hot with embarrassment at sa huli ay napabuntong hininga. Nanlumo ako duon. Umatras ako at naibaba ang dalang panyo sa sink at duon sumandal.

“I just want to help; it’s my fault and your shirt look so expensive. I don’t have a money to pay for the damage.” Napapabuntong hiningang sambit ko.

“What?” hindi makapaniwalang sambit niya. “It’s just a shirt, and why would you think I will make you pay for this when it’s all just an accident in the first place? I can just change my clothes and put it on the laundry.” Natatawang aniya.

Maybe, it's that simple for him, but for me it's not. I’m not rich like him. Naisip ko lang na baka pabayarin niya ako sa nagawa lalo pa’t hindi ko naman siya lubos na kilala. Malay ko ba kung baka ganuon din siya sa mga mayayaman na napapanood ko sa palabas.

I swallowed hard and I could already feel the heat on my cheek. "Lumabas nalang tayo, baka may makakita pa sa atin dito at kung ano pa ang isipin sa atin.” mahinang sambit ko.

Muli siyang namangha sa sinabi ko. Ilang segundo niya akong tinitigan bago nangunot ang noo. “Samahan mo nalang ako sa labas ng veranda para magpahingin at…para matuyo ang damit ko. I won't go inside so people won't see my clothes.” Aniya pero kita ko ang pagkalito niya sa nasabi.

Muli akong nahiya sa sinabi niya. Pakiramdam ko tuloy ay responsibilidad ko na samahan siya ngayon.

"Okay." I said softly. “B-but, you stay here right?... C-can you just change your clothes? like you said. B-basa narin yan, baka matuyuan ka." Nahihiyang sambit ko.

Natigilan siya ng ilang segundo at hindi agad sumagot sa sinabi ko, bigla ay kinabahan ako. Baka nagalit sa akin sa kakulitan ko? Magsasalita pa sana ako para dugtungan ang sinabi ko, pero ako naman ngayon ang natigilan ng marinig ang sinabi niya.

“Can you wait for me ‘till I change my clothes then? I won't be long..." Marahan ngunit seryosong aniya. "I want you to come with me outside.” dagdag niya pa.

“O-okay.” Napapalunok na sambit ko habang kumakalabog ang dibdib sa kaba. Hindi na nagawang tumanggi.