Change of Heart

Kabanata 19

Time Heals all Wounds

“Belle.” Napabaling ako sa lalaking tumawag sa akin sa tabi ko habang umiinom ako ng mineral water. Naibaba ko ang hawak na bottle ng makita si Red at bigla ay napatayo. He look at me using his bloodshot eyes.

“Anong kaylangan mo?” I asked calmly.

"I'm sorry." He spoke softly but I could see the pain in his eyes.

I averted my eyes. Suddenly, something stabbed my chest causing tears to form in my eyes but then I tried to suppressed it.

I sighed heavily and faced him. "It's okay, Red.” Matapang na sambit ko.

He shook his head several times. "No, I hurt you and I didn't know that you feel that way about what I did."

Nangunot ang noo ko at mabilis siyang binalingan. "So, you admit it? You cheated."

Yumuko siya at napalunok. “I’m sorry.” Nanginginig na sambit niya.

My lips parted. There's a part of me that believes that it’s not true... that he just fell out of love and he didn't cheat. Dahil hindi ko naman talaga nakita na nag-cheat siya, my other classmates just told me that they saw him with another girl and because he was cold to me during those times, a part of me believed them. Wala kaming pinag-awayan o kahit na ano, kaya nakakapag taka din kung bakit biglang nagbago ang pakikitungo niya. So, it's easy for me to believe the rumors. Because I looked for another reason, and that was what I thought was the reason. Pero… iba parin pala ang pakiramdam kapag galing na sa kanya mismo ang katotohanan.

“Minahal mo ba talaga ako?” I asked with a frown and suddenly tears welled up in my eyes.

His lips parted. “Of course, I did.”

It's a past tense. Meaning he doesn't love me anymore. Meaning, the love he feels for his girlfriend is true. Meaning, I don’t have to hope for us, coz… our feeling is not mutual. It’s a one-sided love.

“Minahal mo ako, pero niloko mo ako?” Hindi makapaniwalang sambit ko.

“I’m sorry.” Aniya.

Umiling ako ng ilang beses. "Then why did you do that?"

"I think my love for you is just not enough." He said almost in a whisper.

Ouch.

“Kung ganun... why did you court me in the first place?" Halos isigaw ko na nakapagpapikit sa kanya. "Sana hindi mo nalang ginawa, Red. Hindi na sana tayo umabot sa ganito. Hindi mo nalang sana ginulo ang isipan ko. You disturb my silence and peace of mind! We wouldn't have gotten hurt if you had just told me the truth."

“Trust me Belle. I loved you but... my feelings for you became vague because of her. I fall for her.” Pagpapakatotoo niya at kita ko iyon sa kanyang mga mata.

Ito ata ang mas masakit na marinig sa kanya. Mahal niya ako pero mahal din niya siya. Mahal niya ako pero hindi niya ako magawang piliin dahil dalawa kami sa puso niya.

If only I was like other women who would wail in anger and cry in pain. Gagawin ko para lang makatakas sa sakit ngayon. But that was before, hindi na ngayon, dahil siymepre bago lang sa akin ang sakit noon. But this is not the first time, and now that the pain is happening again, I will not cry in front of him. I will never weep for his stupid words. Kahit na sabihin nating may mga taong nagmamahal ng dalawa. It’s still not fair. Isa lang dapat.

Isa lang ang puso kaya dapat isa lang ang mamahalin. Isa lang ang kabiyak. At kung pinili niya siya, ibig sabihin ay siya ang mas mahal niya.

"Then that's not true love." I said with a frown. "I'm a fool to think that we both feel the same. Your love for me is kind of shallow. I'm not."

"I'm sorry." Mahinang sambit niya.

Suddenly I remembered the things I had done for him. Nakakapanghinayang lahat. Lahat ng effort na ginawa ko para sa kanya just because of my stupid love for him. I shouldn’t fall for his words. I shouldn’t trust easily. I should have used my brain before my heart. Maybe, things would have change for the both of us. But time cannot be reverse. The only thing I can do now is to forgive and to accept that things will never be the same again, things will never turn as to what I had expected. Because I can’t control everything; I can’t control the time, I can’t control my heart and his feelings for me.

"I'm sorry. That's the only love I know. Sorry if that wasn't enough for you.” Bagsak ang mga balikat na sambit ko.

Umiling siya. “No. It wasn’t your fault… I’m sorry, Belle.”

Ilang sorry pa kaya ang maririnig ko galing sa kanya bago ko siya mapatawad?

Akala ko talaga seryoso siya sa akin, kasi sa totoo lang, sinabi niya ang mga pangarap niya para sa aming dalawa. Hindi lang sa kanya, kasama ako sa mga pangarap niya. Maybe, he changed his mind, coz unlike before, now I'm not a part of the dream he wish for. Napangiwi ako sa naisip.

Well... promises are meant to be broken. That's what they said...and those promises broke my heart.

“You’re sorry won’t change anything, Red.” Mahinahon na sambit ko.

He nodded. I nodded back. I think first love has an expiration date.

“That girl. She’s your long-time crush, right?” Mahinahon na sambit ko.

He didn't answer but I knew it was her.

I nooded again. "Don't hurt her. Be true to your words, Red. Don't promise anything if you're just going to break it in the end. Love needs to be true.” I said and stared at him.

This will be the last time I will admire his face. This man in front of me is my first love and the first person who broke my heart. I haven't healed yet but then if I want to heal completely, I need to forgive that person.

"I forgive you." I said softly.

That made me feel good. Everyone makes mistakes. He made a mistake because he did not clarify his feelings for me. Now he accepted the mistake and apologized. That's enough for me. Maybe this is what I've been waiting for. Our closure. Gusto kong maintindihan ang lahat at ngayon naiintindihan ko na. Nagkaliwanagan na kaming dalawa. This is exactly what I've been waiting for and I'm thankful that this day has come.

His lips parted. “W-we can still be friends, right?”

Tipid akong ngumiti sa kanya. “Hindi ko pa alam, Red. But I don't want to close my door for the possibility.”

His lips parted and slowly nooded. "Naiintindihan ko."

I sighed heavily. “Salamat sa lahat… Mauna na ako.” Aniya ko at tinalikuran siya.

Pero hindi maiiwasan ang sakit. It still hurts, but that's how it is. I accept it. The pain is normal because I was hurt, but then time heals everything. In time, I will heal.

I was sad that morning but it wasn't bad at all dahil kahit papaano ay nabawasan ang isang problema ko. I told that to Alisha when she asked me if I talked to Red because he was looking for me. I said yes and that's when I told her about our confrontation.

“Hayst.” Malakas na napabuntong hininga si Alisha. “Ano kaya kung tayong dalawa nalang ang mag-date. Friendly date kung baga.” Nakangising aniya. Natawa naman ako sa kanya.

“What? Puwede naman yun diba? Hindi naman porket araw ng mga puso ay puro in a relationship lang and other couples ang pwedeng mag-celebrate. It applies to all kinds of love. Tss.” Aniya at umirap.

“Fine.” Natatawang sambit ko.

“Sige, pagkatapos ng practice deretso tayo sa café. Let's order something to eat. After my work, let's have our dinner date.” Natutuwang sambit niya na tinanguan ko naman.

Iyon nga ang ginawa namin, pero ng pumasok naman kami sa loob ng café ay umawang ang labi namin ni Alisha at nagkatinginan kaming dalawa dahil sa nakita. Sobrang dami ng customer. There were couples, families, and group of friends. Ni wala ng bakanteng table ang naruon.

“Buti nandito kana, Alisha. Andami ng customer ngayon.” Sambit ng manager. “Duon kana sa cashier, kumuha ka ng mga order nila. Sila Jake na ang bahala sa serving.” Aniya at sinulyapan ako ni Manager. “Oh? Nandito ka, Belle.”

“Opo, kakain po sana kami ni Alisha after ng trabaho niya.” Sagot ko.

“Ah ganun ba? sige sige. Maiwan na kita dito ah, ang dami kasing costumer.” Aniya at ambang tatalikod na pero pinigilan ko siya. Nakagat ko ang labi at binalingan ang mga dating katrabaho na sobrang busy ngayon.

“Kung gusto niyo po, tutulong muna ako habang naghihintay kay Alisha na matapos sa trabaho niya.” Suhestyon ko.

“Naku! Sigurado ka? Hindi ka naman na nagtatrabaho dito pero hindi ko maitatangging kaylangan ko nga ng tulong ngayon.” Natatawang aniya.

“Kung ganun tutulong po ako.” Sambit ko na nakapagpabuntong hininga sa kanya at tinanguan ako.

I didn't hesitate to move and help especially when I heard a few customers’ complaint saying that the service was delayed.

“Madami kasing customer ngayon.” Sagot naman ng kasama niya.

I served the customers’ and also took some of their orders. Nagmamadali ko iyong ginawa dahil may ilan pang nagreklamo. Nakita ko sa kabilang lamesa ang naiiritang mukha ni Dana dahil sa mga pinagsasabi ng customer. Napailing ako, buti nalang talaga at hindi rin pumapatol ang mga staff namin.

I've been walking around for two hours and my foot is hurting a bit. Hawak ang isang tray ay ibinaba ko ang order ng ginoo at isang ginang na mag-couple. I smiled at them and they politely thanked me.

“Teka… diba ikaw yung anak ni Architect Alvarina?” biglang tanong ng ginoo.

Nagulat ako sa tanong niya. “Kilala niyo pa ako?” tanong ko.

“Abay oo naman. Matandain ako sa mga magaganda.” Pabirong aniya. The lady who I think is his wife elbowed him.

Natawa naman ako sa kanila.

“Wala bang balak ang Daddy mo na magtrabaho ulit? Aba’y siya ang head architect namin noon. Napakaganda ng mga disenyo. Magaling sa trabaho, matalino, and very passionate kaya madaling narating ang tuktok. Pero nakakapanghinayang dahil iniwan ang trabaho dito para mangibang bansa. Mas mataas naman kasi ang sahod duon.” Aniya.

"He doesn't work anymore. My father is getting old and his body is already weak." Sagot ko.

"Yes, hija. I heard he got sick. I’m sorry to hear that." Umiiling na sambit niya pero agad ding nabuhayan ng umangat muli ang tingin sa akin. “Nga pala matanong ko lang, may nobyo kana ba?”

Suddenly I was surprised by the sudden change of his question.

Ngumiti ako. “Wala po.”

“Is that so!” He said happily. “I would like to introduce you to my son. He’s an architect too. If it's okay with you?"

“Ano ba, tumigil ka nga!” Saway sa kanya ng kanyang asawa.

“Kung ipapakilala lang naman po, walang problema. Pero hindi po ako interesado ngayon sa paghahanap ng lalaking mapupusuan. Pasensya na po.” Sagot ko.

“Pasensya kana sa asawa ko, hija.” The lady apologized to me.

Umiling siya at ngumisi. "Ipapakilala kita sa kanya. I'll bring him here next time.” Pagpupumilit niya pa.

Bahagya akong natawa. “Sige po. Kayo pong bahala.” Sagot ko. “Maiwan ko na po kayo. Enjoy your meal.” Paalam ko. Ngiting ngiti naman na tumango ang ginoo habang sinasaway naman siya ng kanyang asawa.

Tumalikod ako at nagsimulang humakbang, pero agad ding natigilan ng may makabunggo ako sa likuran.

My eyes widened. "Sorry, sir." I apologized and looked up at him. “A-Ali?” Nagugulat na sambit ko.

Nakakunot ang kanyang noo habang nakadungaw sa akin at sa tray na nakapagitan sa amin.

“Sorry.” Ulit ko at gumilid.

Bumalik ako sa counter at sinulyapan siya na nanatiling nakatayo at nakatanaw sa akin. Umiwas ako ng tingin at pinagpatuloy ang ginagawa.

While serving the customer I can't help but to glanced at Ali's table and caught him looking at me several times. He's our regular customer so why should I be surprised? Napailing ako at nagpatuloy sa ginagawa. Unti-unti ay nabawasan ang aming customer dahil isang oras nalang ay maggagabi na din.

Napasinghap ako at napa upo sa isang bakanteng lamesa at duon umupo pagkatapos matapos ang aking ginagawang pag-serve. Yumuko ako at hinilot ang aking paa dahil medyo masakit na iyon at nangangalay. I'd rather be at the counter and receive orders and customer payments than go around and serve orders, dahil mas nakakapagod iyon.

I gasped when someone suddenly kneel in front of me. Bahagya akong napaatras at handa ng magreklamo sa ginawa niya but I immediately stopped myself when I saw the familiar build and face of the man – si Ali.

Nag-angat siya ng tingin sa akin at hinawakan ang paa ko. "Does it hurt?" he asked softly.

Umawang ang labi ko at napatingin sa paligid namin. Mabuti nalang at wala masyadong customer sa banda namin at nasa bandang gilid ako ng mga lamesa kung nasaan ang mga nakahiwalay na table para sa mga nagbabasa ng libro. Hindi rin kita dito ang counter at ilang lamesa dahil may nakaharang na dingding at iilang bookshelves.

A woman about my age with a book in her hand look at us, but it didn't take long before she turned her gaze back to what she was reading.

“A-ayos lang ako.” Sagot ko kay Ali.

Umiling siya at nakayuko sa paanan ko. Hawak niya ang likod ng tuhod ko at kahit nakapantalon ako ay may dumaan na koryente duon.

Napasinghap siya at unti unting ibinaba ang paa ko sa sahig saka ako tinitigan. "I thought you already resigned?"

Tipid akong umiling sa kanya. "I resigned a week ago. Tumulong lang ako sa kanila dahil maraming customer.”

He nodded and bit his lip. Ang isang braso ay nakapatong sa tuhod niya ang isa ay nakahawak sa upuan ko habang nakaluhod ang isang binti.

“N-nakita kita kanina sa school. A-anong ginagawa mo dun?” I asked after a few seconds of silence between us.

Nangunot ang kanyang noo. “May tiningnan lang ako.” Mahinang sambit niya. I bit my lip and slowly nodded.

“Nakita din kita kanina... I didn't know you do spoken poetry. And… you dedicate it to your… ex.” Mahinang sambit niya sa huling salita.

Uminit ang pisnge ko sa sinabi niya. “Uh, oo.” Tipid na sambit ko. “Ayaw ko sana, kaso kaylangan para sa booth namin.” Dagdag ko.

Ilang segundo siyang natahimik. Magpapaalam na sana ako kaso bigla siyang lumapit sa akin dahilan para dumikit ang binti niya sa binti ko. Umawang ang labi ko sa ginawa niya. Umangat ang tingin ko ng ikulong niya ako sa gitna niya lalo pa ng hawakan ng kamay niya ang upuan ko. Napalunok ako at nag-angat ng tingin, nakita ko na nakatingin na naman sa amin iyong babae. Nanlaki ang mga mata niya at umiwas ng tingin.

I swallowed hard and looked at Ali.

“Ayaw mo bang… magpaligaw?” Napapaos na tanong niya na nakapagpakalabog sa dibdib ko.

Bakit niya ako tinatanong ng ganito? at bakit siya umaakto ng ganito? Hindi ko ipagkakaila na sobra sobra ang kaba na nararamdaman ko dahil sa tanong at kilos niya.

“Ayaw mo bang magka-boyfriend ulit?” dagdag tanong niya.

Pilit ko iyong tinawanan. “A-ayaw ko ng sakit ng ulo.” I answered even though my chest was beating too fast and hard.

“Sakit ng ulo?” Nangunot ang noo niya na tinanguan ko naman. Umawang ang labi niya at tila gustong tumawa. Napaatras siya ng konti kaya bahagya akong nakahinga ng maluwag. “Akala ko ba masarap sa pakiramdam kapag inlove. Masaya kapag may boyfriend. Hindi ko alam na sakit sa ulo pala yun sa’yo.” Dagdag niya.

I snorted. “Hindi naman kasi lahat ng relasyon ay masaya.” Sagot ko.

Unti-unti ay tumango siya at bahagyang napaisip. “You’re not yet ready.” Aniya.

“Huh?” Naguguluhan na tanong ko.

He smiled at me and shook his head. "I'll wait then." He whispered to himself not minding my question.

Umawang ang labi ko duon. Anong ibig niyang sabihin. “H-huh?”

“Are you free this Saturday?” Bigla ay tanong niya. Muli ay binalewala niya ang pagkalito ko.

“Bakit?” Napapakurap na tanong ko.

"Let's see each other this Saturday... sa Hacienda." He answered which made me frown because he didn't answer my question kung bakit.

“Bakit?” tanong ko ulit.

"You'll know when you get there." Sagot niya. Ilang beses naman akong napakurap sa sagot niya.

“Belle!” Tawag ng pamilyar na boses ni Alisha.

Umangat ang tingin ko at nakita si Alisha na nagtatakang nakatingin sa ayos ni Ali habang papalapit sa amin. Ali stood up and backed away. Umangat naman ang tingin ko sa kanya na tinitigan lang ako.

“Ali, nandito si Nate.” Sambit niya kay Ali. "Belle..." She called me causing me to turn to her. “Hinahanap ka ni Nate.” Aniya.

Sabay kaming tumingin sa likod ng makita duon si Nate na nakakunot ang noo habang nakatingin kay Ali, saka ako binalingan. My forehead furrowed when I saw him holding a bouquet of flowers as he approached me. I turned to Alisha who looked away and stepped back.

“Sige, balik lang ako sa trabaho.” Aniya at tinalikuran kami.

My lips parted and I was about to call her but she already walked away. Nakakunot ko namang binalingan si Nate na tipid na ngumiti sa akin at inilahad ang bouquet.

“Ano yan?” malamig na sambit ko.

"Flowers for you." He answered with a frown.

“Nate, hindi ba napag-usapan na natin ‘to.” Sambit ko habang nakakunot ang noo. I stood up and was about to leave. “Hindi ko yan matatanggap.”

Umigting ang bagang niya. “Teka lang, Belle.” He said and grabbed my arm. I frowned and turned to him. “Hindi na ba puwedeng bigyan ng bulaklak ang kaibigan?” tanong niya.

Napabuntong hininga ako. “Pagkakaibigan lang ba talaga, Nate?” tanong ko habang nakakunot ang noo at tinitigan siyang mabuti.

He bit his lip and nodded. Nahabag naman ako ng makita ang lungkot sa mga mata niya at ang pagkabigo.

“Kung hindi mo tatanggapin, itatapon ko nalang.” Aniya na nakapagpabalik ng pagkakakunot ng noo ko.

I shifted my weight. “Nate—”

“Wala naman kasi akong pagbibigyan nito, Belle. Para sa’yo talaga ‘to.” Aniya.

I closed my eyes tightly and held my breath.

“Nate--” Malalim na sambit ni Ali. Tila sinasaway ang pinsan.

“Huwag kang makialam dito, Ali.” Malamig na sambit din niya pabalik sa pinsan.

Binuksan ko ang mga mata ko at nakakunot na tiningnan siya. Galit ang kanyang mga mata na nakatingin sa likod ko kung nasaan si Ali. Medyo nairita din ako sa sinabi niya sa pinsan niya. Bakit ganyan siya magsalita?

“Akin na nga.” iritadong sagot ko at hinablot ang bulaklak sa kanya. Tumalikod ako at nagsimulang naglakad para puntahan si Alisha.

May parte sa akin na nagsisimula na namang mairita kay Nate. Maliban kasi sa ayaw ko sa ginagawa niya ay ayaw ko din na makitang nasasaktan ang kaibigan ko. I can't forget the expression she showed earlier. Tila ako ang nasaktan para sa kanya.

Napailing ako. I walked back to the counter to talk to her and explain myself, but she wasn't there.

“Woah! Kanino yan galing, Belle?” Mat asked in surprise when we almost bump each other, but I just gave him a smile.

“Si Alisha?” tanong ko.

“Nasa kitchen.” Aniya at tinuro ang likod.

“Thanks.” Sambit ko.

Dumeretso ako papasok ng kitchen at hinanap si Alisha. Nakita ko naman siyang naglalagay ng cake sa isang box. Sinulyapan niya ako ng isang beses at mabilis ding binalik ang tingin sa box.

“Alisha.”

“Kay Nate?” he asked with a smile and glanced at the bouquet I was holding “Ang ganda.” Puri niya. “Sana all.” Dagdag niya pa.

Napasinghap ako. “Ayaw kong tanggapin pero napilitan ako dahil itatapon daw niya.” Paliwanag ko.

Natawa siya. “Ano ka ba! Hindi mo naman kaylangan magpaliwanag. Tanggapin mo nalang, sayang naman. Ikaw nalang binibigyan tatanggihan mo pa.” nakangiting aniya.

"You know that I have no feelings for him, right?” sambit ko.

I glanced at what she was doing since she didn't say a word. I looked back at her. She then looked back at me and sighed. “I know, pero porsigido yung tao sa’yo. Hindi mo ba siya bibigyan ng chance?” tanong niya.

I immediately shook my head. "You know my answer to that, Alisha." I said seriously.

Tumigil siya sa ginagawa ng matapos siya at nag-angat ng tingin sa akin. She smiles lightly. “I believe in you, Belle. I'm sorry for my reaction or whatever my reaction was whenever he was there. Alam mo naman yun diba, naiintindihan mo naman siguro ako?”

I smiled and nodded. "Of course, I do."

Tumango siya at ngumiti. “Yung date natin pakatapos nito, ah. Huwag mong kalimutan.” Paalala niya. Natawa naman ako at tinanguan siya.

"Phew!" I breath a sighed of relief.