“Ano iyong narinig ko, Sasha?” tanong sa akin ni mommy nang makauwi na sila sa bahay. Nauna kasi ako at nang pumasok siya ngayon sa kwarto ko ay kita ko sa kaniya ang inis sa mga mata.
Nang makita niya akong naiyak ay mabilis siyang lumapit sa akin.
“Ano ang nangyari? Ayos ka lang ba? Sasha!” sigaw niya sa aking pangalan nang yakapin ko lamang siya. “Sasha…” tawag niya pa sa akin. “I’m so sorry po…” paghingi ko sa kaniya ng pasensiya.
“Hindi ko na po alam ang gagawin ko, Mommy…” hinimas niya ang aking likod ko. “Shh… magkwento ka sa akin, Anak…” idinikit ko ang aking mukha sa kaniyang dibdib.
“Alam ko naman na hindi kami pwede pero itinadhana na pala talaga kami para maging hindi kami talaga, Mommy…” mas hinigpitan niya ang kaniyang pagyakap sa akin. “Umiyak ka lang, Sasha…” pagpap
