Karanlığa Düşen İnci

Kapıya yumruk yaptığı sağ eliyle arka arkaya sertçe vurdu. İçeriden gelen "Gir!" sesini duyduktan sonra kapıyı yavaşça açtı ve başı önünde, ağır adımlarla odaya girdi genç adam. Büyük salonun içine sıra sıra dizilmiş oturan aile büyüklerinin üzerinde bakışlarını kısa bir an gezdirdi. Her birinin yüzünde aynı taşlaşmış ifade vardı. En son, odanın baş köşesinde tüm heybetiyle oturan dedesinin üzerinde durdurdu bakışlarını. ​Yaşlı adam, elinde ağır ağır çevirdiği kehribar tesbihten başını kaldırıp karşısında sert duruşuyla, dik tuttuğu omuzlarıyla bekleyen delikanlıya baktı. Öpmesi için elini ağır bir edayla havaya doğru uzattı. Delikanlı, kendinden emin ama bir o kadar da saygılı bir ifadeyle yürüyüp, dedesinin önüne dikildi. Eğilip adamın elini öpüp başına koyduktan sonra iki adım geriye çekilerek hükmünü duymayı bekleyen bir mahkum gibi sessizce bekledi. ​Nihayet, dedesinin otoriter sesi duyulurken odanın sessizliğini bıçak gibi kesmiş oldu. "Beklediğimiz o büyük gün gelmiştir oğul," dedi yaşlı adam, gözlerini Esved’in üzerine dikerek. "Ananın yıllardır akan gözyaşlarını sileceğin, üzerimizdeki bu kara bulutları dağıtıp yasımızı nihayete erdireceğin o büyük gün geldi." ​Esved cevap vermedi. Dudaklarını birbirine bastırarak kabullenmiş bir sessizlikle başını hafifçe eğip dinlemekle yetindi. ​Yaşlı adam, başıyla arkasındaki amca oğullarından birine işaret vermesiyle ayakta bekleyen gençlerden biri, elinde tuttuğu siyah çantayı getirip masanın üzerine önce bıraktı sonra da açtı. Çantanın içi fotoğraflarla doluydu. Yaşlı adam, bariz bir nefretle eline aldığı fotoğraflardan birini havaya kaldırdı. "Biz burada acı içinde kavrulurken, o soysuz hayatına hiçbir şey olmamış gibi devam etmiş yıllarca. Biz her gün yas tutarken o gülmüş, eğlenmiş, evlatlarıyla hakkı olmadığı halde mutlu bir hayat sürmüş." ​Sesi aniden sertleşirken, "Ama bitti!" dedi. ​Fotoğrafı, avucunun içinde sıkıştırıp, Esved’in önüne doğru hışımla savurdu. Kağıt parçası, havada birkaç takla attıktan sonra ters bir şekilde tam ayaklarının önünde durdu. ​"Bugünden tezi yok, o gülümsemeler sadece bu fotoğraflarda kalacak Esved. Adının hakkını verip, o adamın hayatını zifiri karanlığa boyayacaksın! Gideceksin ve babanın cesedi üzerinden yıllardır refah devşiren bu itin canını kendi ellerinle alacaksın!" ​Esved, dişini sıkmaktan içine çökmüş yanağı seğrirken, kan çanağına dönmüş gözlerini ayak ucundaki fotoğraftan bir an olsun ayırmadı. Boğazındaki katranlaşmış o düğümü yutkundu ve yıllardır bu anı beklermiş gibi nefretle, "Alacağım" diye tekrarladı. ​Başını kaldırıp odadakilerin üzerinde bir kez daha gezdirdi gece karası gözlerini. Yaşlı adam, kemikli elleriyle kavradığı bastonuna dayanarak omuzları dik bir şekilde ayağa kalktı. Ağır adımlarla yanına kadar varıp Esved'in tam karşısında durdu. "Sonra da buraya döneceksin. Ailenin gurur duyduğu bir evlat olarak başın dik, sırtın pek yaşayacaksın." ​Esved, durumun o kadar basit olmayacağını biliyordu. İstanbul gibi bir kurtlar sofrasında bu işi yaptıktan sonra elini kolunu sallayarak çıkmak imkansıza yakındı. Ama ailesine, ölmüş babasına bunu borçlu hissediyordu. O, bu dünyaya sadece yarım kalan bu hesabı kapatmak için gelmişti; ismi bile sanki bu karanlığın içine doğması için konulmuştu. ​Dedesinin "şefkat" maskesi giymiş zehirli elleri, Esved'in gece karası saçlarına konunca vücudu istemsizce kasıldı. "Ailenin itibarını temizle oğul," diye fısıldadı yaşlı adam. "Babanın yaşayamadığı hayatın hesabını sor!" ​Esved, bir kez daha dişlerini birbirine geçirirken başını sallamakla yetindi. Yeniden baş selamı verip eşyalarını toplamak için salondan ayrıldı. Yukarı kata odasına çekildiğinde kapıyı arkasından kapattı ve sırtını yaslayıp yorgun bir nefes verdi. Odanın boğucu sessizliğinde kendi kalp atışlarını duyabiliyordu. Esved için hayat şimdi, bu karanlık odadan çıktığı an başlayacaktı.