5
2725 Words
Nakauwi ako ng maayos. The house is quiet but my heart is not. Sobrang lakas ng kabog nito.
Sobrang nasaktan sa narinig. Gusto ko na lang burahin lahat. Gusto kong kalimutan. How could he do that?
He's that desperate?I pity myself so much. My parents love me, pero bakit ako uhaw na uhaw sa pagmamahal niya.
Awang awa ako sa sarili ko. Basang basa na ang unan ko ng luha. Kanina pa ako umiiyak. Hindi ko na namalayan na umuwi sila Mom.
Kumatok ito. Hindi ako sumagot. I need time to think. I need time for myself.
We never shared anything but why does it hurt so much?
Another knock on my door, I'm still crying. Namamaga na ang mata ko sa kakaiyak.
"Gusto kang kausapin ni Alconso."
What is he doing here? Is he sorry now? Agad akong tumayo at binuksan ang pinto.
Bumungad si Mom. Nasa likod nito si Alconso.
"Iiwan ko muna kayo."
Lumabas ako at dumeretso sa may balkonahe. Sinundan niya ako.
Maga pa ang mata ko dahil sa sobrang pag iyak at katagalan.
"What you heard a while ago… It was true. She gave me favors, we pretend, her man is a jerk. And I find it the only way to…"
I cut him off. "To get rid of me."
My voice crack. Hindi na ako nag abala pang punasan ang luha ko. I don't care if I look weak. I don't care anymore.
What now? Huh? Are you sorry that you did that?
" Why do you hate me?" His eyes are bloodshot. But it's emotionless.
Why did he always push me away? Did I do something wrong? I'm I a bad girl? I don't want to give this up. Please. Don't make me.
"I don't… I want you to leave." He what? He knows. Huh.
"I leave if I want to. Hindi mo ako kailangang utusan." Naiinis ako. Does he want me gone that much?
" Then leave."
Tinitigan ko siya ng mariin. Nakipagtitigan siya sakin. Pero ako ang unang umiwas.
" No! Why are you like that? Hindi naman kita pinipigilan sa mga gusto mong gawin. But why did you always push me away?"
Because I don't understand. He hates me so much without telling me why.
Tinalikuran ko siya at tumakbo. Pumasok ako sa kwarto. Humiga ako at napatulala. What now? He wants me gone. I can't do it. I DON'T WANT TO LEAVE!.
Matapos ng gabing iyon ay, naging mas pursigido ako maka graduate. Bahay at school ang inaatupag ko. Madalas kasama ko si Vince.
Pero ang damuho ay may pinopormahan ata. Lagi na rin mainit ang ulo noon.
"Ano ba naman, Vince? Kanina ka pa wala sa sarili." Umiling bito at nag igting ang panga.
"What? Ano bang nangyayari sayo?" Nandito kami sa Field at may inaaral. Habang siya ay hindi mapakali sa kinauupuan.
"Sila ba?" Kumunot ang noon ko.
Tinignan ko ang tinitignan niya. Isang babae na medyo maliit, maputi ito at may balingkitang na katawan. Mahaba din ang buhok nito.
"Sino ba yan? Wait. Oh, so.. mind to tell me?" Tumingin siya sakin at medyo nahiya pa.
"Wala lang." I chuckled.
"Crush mo?" Umasim ang mukha niya.
"No way!"
"Defensive." Asik ko. Kunot ang noo nito na nakatingin doon.
Napakagat ang labi ko ng, tumayo siya at walang ano-anong lumapit doon.
Wala huh!
Vince and I are best friends. Kilala ko na iyon. Mukhang in denial si Kupal.
I focus on my studies and other stuff. I don't want to dwell on what happened, as much as possible if I can avoid this bitter feeling and the sadness.
But at night, I can't help it. I just found myself crying. I miss him so much. But what can I do? He doesn't want me.
I don't want to leave. Hindi ko kasi alam kung bakit niya ako gustong paalisin. Did he talk to my parents? Did they tell him to tell me to leave? Dahil ba alam nila na makikinig ako kay Alconso?
Hindi pa ba sapat yung pag iwas at pagtataboy niya sakin? It makes me sad.
A hand caught my attention from remembering the past kamay niya iyon nakangiti ito na nakatingin sa akin.
hindi ko maintindihan kung bakit siya nandito? What is their plan? Matapos akong ipakilala ay humiwalay ako dito.
"Where are you going?" Tumaas ang kilay ko.
I don't feel comfortable being with him. Hindi ko naman kasi siya nakasama talaga. Bilang lang saking daliri ang mga pagkakataon na nakakausap o kasama ko siya.
"None of your business." Tumalikod ako. Pero nagulat ako ng hiklatin niya ang braso ko at hinawakan ako sa bewang.
"What are you doing?" Naiinis kong sabi. Pilit akong kumakawala sa pagkakayapos niya pero malakas siya.
Seryoso ito, madiin ang mga mata na nakatingin sa akin. Nakatitig ito. Titig na titig.
"I'm your partner." Umirap ako.
I don't understand why Mom and Dad decided to take him as my partner. Maybe they think that I'm still into him? Kahit ilang beses ko ng sinabi na hindi ko na ito gusto.
"Tsk. I don't care. I can handle myself." Pero matigas ang expression niya at hindi ako binitawan. Mukang wala nga siyang balak.
What now? I'm not that kid anymore. Siguro kung ako pa ang batang iyon ay bibigyan ko ng kahulugan ang mga ginagawa niyang ito.
I know it better now. Dahil alam ko na sa huli ako lang din ang masasaktan sa mga pinapakita niya. Sa huli, isang maling akala lang pala.
"Luv!" Napukaw niyon ang attention ko. Naramdaman kong humigpit ang kapit ni Alconso sa bewang ko.
He's caging me using his arm, it alarms me. What is he up to?
"Damn!" Rinig kong usal niya.
I almost curse when I heard that, his voice is more husky and manly. Buong buo ito. Ngunit mapanganib.
Nakalapit ito samin ng may ngiti ang labi.
"Luv, kamusta? Tagal mong nawala, ah." Tumingin ito kay Alconso, tapos sakin.
Ngumisi siya.
"Vince pare, Childhood sweetheart ni Nicole." Umirap ako.
Kunot ang noo ng lalaki. Nandilim din ang mukha nito.
Ang kapal talaga ng mukha nitong kupal na to. Kailan ko ka siya naging sweatheart? Eh isang tao lang naman ang minaha- er… no, let not go that far.
" But don't worry kasal na ako. So friend na lang kami."
Yeah, at ang babaeng pinakasalan nito ay yung babae noon sa field. Weird right. Todo tanggi pa siya noon.
"bakit hindi ikaw ang sumundo sa akin?" Inis kong turan dito..
Kung wala lang itong asawa ay ito na talaga ang gagawin kong partner at hindi ako ganitong kinakabahan ng ganito…teka bakit naman ako kakabahab aber?
" Busy ako, alam mo naman may anak ako." Umirap ako.
Nakangisi ito ng nakakaloko, nang aasar akong tinignan at tingin kay Alconso sabay taas baba ng kilay.
Tinaasan ko ito ng kilay. Tignan mo itong damuhong ito. Sarap talaga manampal lalo na at kanina pa nangangati ang palad ko.
"Nakikita mo ito?" Malamig kong usal, tinuro ang bag ko. "Kung ayaw mong maagang ma byuda ang asawa mo! Umalis ka na sa harapan ko!"
Ngumiwi ito at umiwas, he knows what I mean. I have my gun inside my bag, for safety reasons.
"sige pre, ingatan mo si Luv. " Umigting ang panga ni Alconso.
" Kaya ko sarili ko." Malamig kong sabi.
Vince just chuckled, umalis ito ng may pang-aasar na tingin. I cross my arms to my chest. Tumingin ako kay Alconso na nakatitig sa akin.
"You don't have to accompany me. I can handle myself." Turan ko sa kanya.
Hindi niya ako pinansin. Patuloy lang siyang nakamasid sakin. Sa inis ko ay umirap na lang ako at akmang aalis na ng pigilan na naman niya ako.
Uminit na ang pisngi ko sa sobrang inis. Bakit ba ganito ito. Daig pa nito ang isang boyfriend.
"What?" Asik ko dito. Bigla na lang ako nitong niyakap. Mahigpit, tila ba miss na miss na niya ako.
Pinaniwala ko na naman ang sarili ko sa naisip na iyon. Tanga mo self! Wag na wag ka mag paniwala dyan.
"Ang tagal mong bumalik." Kunot ang noo ko.
Bakit hinintay mo ba ako?
"Ano bang sinasabi mo?" Hindi ko siya maintindihan. Diba ayaw niya sakin. Galit siya sakin sa hindi ko malamang dahilan.
Huminga ito ng malalim at humiwalay sa akin. Nagkatitigan kami ng medyo matagal.
"Wala kang balak bumalik." Natawa ako ng mapakla.
"Kung ano man ang gusto kong gawin, wala kana doon." Asik ko. I saw a particular emotion in his eyes.
Hindi ko lang mapangalanan dahil naguguluhan ako. Why is he acting like this?
Tumango siya at napakamot sa ilong.
"ano sayo kung hindi na ako bumalik?" Yun naman ang gusto niya diba? He wants me to leave.
Iyon naman ang lagi niyang pinaparamdam sa kin. Lagi niya akong tinataboy. Galit na galit siya pag nakikita ako.
"Nothing."
Umiwas ako ng tingin, napailing ng bahagya. Hindi ko na iyon dinugtungan at pumunta sa lamesa namin.
We share the table with his Family and of course mine.
"Mom." Halik ko sa pisngi nito.
"Dad. " Lumapit ako at hinalikan din ito. Umupo ako ganun din si Alconso.
Hindi ko na siya tinignan. Sa harap ko siya naupo. I feel his stares at me, but I shrugs it off.
Awkward. Everyone on the table is staring at us. I ignore it all. His stares somehow make me conscious. Why the hell does he stare like that?
"Welcome back, hija." It was Alconso's Mom. His Dad also greeted me. I responded, I smiled at them. They treated me well back then, so there's no way I wouldn't feel bad about their presence.
"How's manila? Buti at umuwi ka." Katabi nito si Alconso. Sa kabila naman ay si Tito.
"Ayos po, hindi rin naman po ako mag tatagal." I said. Siniko nito ang anak na ngayon ay naka-igting ang panga na nakatitig sakin.
"Wala ka bang balak na...uh.. mag asawa?" She shyly asked. Tumawa ako.
" Wala pa po sa isip ko, Tita." Tumango ito.
"She's so workaholic, kung ako ang tatanungin ay dapat na siyang mag asawa. Nasa tamang edad na." I almost roll my eyes when Mom said it lightly.
Hindi namin ito na paguusapan, ngayon lang, medyo naiirita ako dahil iyon pa ang napili ng mga itong pag usapan.
"I'm still young, Mom." Salungat ko.
"ikaw Alconso? May nobya ka ba?" Tanong ni Mommy. Hindi man lang pinansin ang sinabi ko.
Napunta din kay Alconso ang mata ko. Medyo kinabahan ako, narinig ko ang tambol ng puso ko.
Years pass but I never heard about him dating. Hindi ko alam kung tago ba iyon, o, sadyang wala lang.
" My girl isn't ready." Kunot ang noo ko. So, he has someone, like I thought.
I shouldn't feel anything, it's in the past, but I feel uneasy suddenly. He looked at me intently.
Umiwas ako ng tingin at tumikhim. I stop thinking about him. Kaya inabala ko ang sarili sa aking kinakain.
"Kailangan ba niya balak?" Tanong ni Tito, he sounds playful. Tinutukso ang anak.
Ngumiti ako, they're really talking about that here. Bakit ba atat na atat na ito na mag-asawa si Alconso?
"Susuyuin ko pa, Dad." His Dad smile at him. Tinapik niya ito sa balikat.
"You should have done that long ago! I want a grandson, Son." Tita.
I felt out of place. Nakikisabay sila Mom and Dad sa pag tukso dito. Ngayon ko lang nakita na malapit sila Dad at Alconso. Naguusap man sila noon ay alam kong ilag si Dad dito.
I look at them talking. Umiling ako ng dumapo ang tingin sakin ni Alconso. Hinawakan ni Mom ang kamay ko. Bumaling ako sa kanya.
"You should get married too.. or keep a boyfriend."
Huminga ako ng malalim.
"Mom." Mahina kong tawag dito. Feeling uncomfortable.
"Ilang taon kana, hija. You should think about it." Tita said with a smile on her lips.
"I'll get a boyfriend first." To make them satisfied and drop the topic I said that.
Buong gabi lang akong nakaupo, may sayawan but I refused to dance. Siguro mamaya na lang.
Dinalaw ko ang mga lamesa, nakihalubilo ako at makaraan lang ng ilang sandali ay nagpasya akong umupo at mag stay sa mesa namin.
Ako lang magisa. Nasa dance floor ang mga kasama ko. Pwera kay Alconso. Hindi ko alam kung nasaan iyon.
Guys are trying their luck to dance with me, but I immediately refused them. Wala ako sa mood sumayaw at mag entertained.
I saw Vince, kasama nito ang asawa at anak. Pinuntahan ko siya kanina at ngayon na nagpapahinga ako sa mesa ay kumaway ito.
He gesture if I'm okay, tumango ako at tiningnan ang phone. I check it from time to time. Ginala ko ang tingin sa buong bahay, asan kaya yon?
At bakit ko siya hinahanap?
As if, I'll talk to him. Hindi pa kami okay at hindi ko pa makakalimutan ang pagtaboy niya sakin. Called it petty but, It bought pain to me.
"Let's dance." A cold and baritone voice make me lift my head up. Standing in front of me. Parang kanina lang hinahanap ko siya.
Inirapan ko siya. Hindi ko tinanggap ang kamay niya. Pero kinuha niya ang kamay ko at hinila papuntang dance floor.
"Ano ba? Hindi mo ba maintindihan na ayoko sayo." Mahinang sabi ko pero nandoon ang inis at riin noon. Hinarap niya ako.
"Don't pretend. I know you're still into me. " He's proud and sure.
" I 'was' into you. Noon. Natuto na ako." I look at him, pinatatag ko ang boses ko. Thankful I didn't stutter.
"Really?" He was mocking me. "Then why are you treating me like that? Are you really moving on?" The gut!
"Yes, I am. You should be glad. I'm over you. Hindi na sasakit ang ulo mo." I said.
He smirks.
" How are you sure? My head is always throbbing, just seeing you." He said it, with a grin. He looked at my body. Smirking.
Nanlaki ang mata ko sa, ibig niyang sabihin. How dare him!
" You pervert!" I scream on his face. Sobrang nag init ang mukha ko dahil doon.
Mabuti na lang at, abala ang mga tao sa paligid. Medyo maingay, at tama lang ang lapit namin para marinig ko iyon.
This is the first time he talk like that. Tumayo ako at iniwan siya doon. Ang kapal ng mukha niyang sabihin iyon sakin.
Parang nakalimutan niya kung paano niya ako pandirihan noon. Uminit ang pisngi ko dahil doon. He's doing it on purpose.
I don't know what he's up to. He may think that I'm still into him. He might want me to run after him again like a puppy.
Well, that's never gonna happen again. Remembering it makes me p**e. Pride rushes through my veins.
Huminga ako ng malalim. Matapos kong ayusin ang sarili lumabas ako ng banyo. Dito ako dinala ng paa ko. I feel frustrated.
Na gulat ako sa taong nakasandal sa pader pag labas ko. Saktong nasa pinto ako ng cr. Lalong nanlaki ang mata ko ng itulak niya ako papasok.
"What the-" hindi ko na naituloy ng halikan niya ako ng marahas. I was stunned, hindi ako agad nakagalaw dahil sa pagkabigla.
"Hmmm." I protest when my senses come back like a wildfire. Kinakabahan ako para sa aking sarili. I feel different.
I miss him!
Hindi ko alam pero, gustong gusto ng isang parte sa akin. But my mind is telling me otherwise.
He smirked and let go of me.
"You'll running back to me, again." Just like that. He left me dumbfounded. Ilang minuto bago ako umalis doon.
Dahil sa hindi malamang nararamdaman ay umalis ako ng bahay. I have a condo near here. May mga gamit na din ako doon.
I shouldn't feel that when he kisses me! Wait, he did? f**k! My heart beats, wanting to get out of my ribcage.
Napahawak ako doon, hindi ko alam paano ako nakapunta sa condo. Nadala ko ang kotse ko. Hindi ako nakapag-paalam.
Katulad ng inaasahan ay tumawag si Mom sakin. She's worried. I apologize. Napapikit ako ng mariin.
"Are you sure you're okay there? You should stay here."
Nagdahilan na lang ako, for a meantime I want to get out of there. I was shock. At hindi iyon natapos sa araw na iyon.
- Writer
