Lumalaban ako kahit si kamatayan na ang humihila sakin para sumuko. Lalaban ako sa buhay para sa anak ko. Hindi ko alam ko nasaan ako, para akong nakakulong sa isang kahon na puro kadiliman lamang ang nakikita, wala din akong naririnig na kahit ano. Nakakatakot.
Gusto kong igalaw ang katawan ko pero parang may nakadagan sakin at hindi ko magawa. Gusto kong sumigaw at humingi ng tulong pero wala akong lakas at boses para gawin yun. Ang tanging pumapawi ng takot ko ay sa tuwing may kakawak sa kamay ko at yayakap sa akin. Ang aking pakiramdam sa paligid ko ngayon ang nagiging panlaban ko sa takot.
Tulad na ngayon na may maliit na brasong nakayakap sa akin. Gusto kong umiyak dahil ramdam ko na may sinasabi ito pero hindi ko naririnig. Alam ko at ramdam ko na ang mahal kong anak ang nakayakap
