Yürek yangını
Çiçek desenli yorgan kılıfını yere sererken elleri titredi Esengül'ün. Ağzı dili kurumuş, beti benzi sararmıştı. Yanında ki yaşlı adam gösterdiği tepkiyi abartı bulunca önce korkusunu dindirmek adına bir bardak su uzatıp sonra yorgancı dükkanının kapısına hışımla dalıp, Esengül'ün ödünü koparan deli dedikleri Celloya baktı.
"Sevda dediklerinin kıvılcımı yüreğe düşmeye yazsın. İnceden işler iliklere. Önce yavaş yavaş ısıtır, sonra yakar kavurur. Kimin gönlüne düşmüşte yanmadan kurtulmuş. Kim kor ateşin içinde sevda diye kıvranırken sağ çıkabilmiş..
-Tamam kimini ondurup koynunu doldurmuş, amma kimini de öldürdüğü yetmez gibi birde yüzüstü süründürmüş.
Karşılık bulup yatağında nefes eyleyene ne mutlu. Yalnız başına yastığa uzanan ise büyük dertli...
-ah
