ขงเบ้งลุกออกจากฟูกนอนยามดึกติดกันสามคืนแล้ว คืนนี้เย่อิงจึงสวมเสื้อคลุมกันหนาวทับชุดนอน นางเดินไปตามทางที่คาดว่าสามีอยู่ที่นั่น แสงโคมไฟและเสียงอึกทึกเล็ดลอดออกมา เย่อิงชะเง้อมองกิจกรรมภายในคอกม้า
“เหวอออออออ” เสียงร้องตกใจของคนงานชายดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงร้องของอีกหลายคนพร้อมท่าทางขวัญผวา
ขงเบ้งมองตามเสียงถึงกับสะดุ้ง เย่อิงปล่อยผมหยิกยาวสยายจรดสะโพก เอียงคอโผล่หน้ามาจากประตูคอกม้า ยามมืดสลัวเยี่ยงนี้ สีผิวคล้ำทะมึนของนางกลืนผสานความมืดของราตรี หากไม่สังเกตให้ดีจะเห็นเพียงแค่ดวงตากลมโตผิดจากคนทั่วไป
ขนาดสามีที่ชื่นชอบดวงตาสุกใสของนางอย่างขงเบ้งยังสยองเมื่อเห็นแวบแรก เขามิแปลกใจหากคนงานจะหวาดกลัวจนนึกว่าผีสาง
“ทำสิ่งใดกันอยู่หรือเจ้าคะ” เย่อิงถามใสซื่อ
“กำลังรอแม่ม้าคลอดลูก เจ้าเดินเข้ามาระวังด้วย” ขงเบ้งเตือนภรรยา
เย่อิงหลบหลีกเครื่องกีดขวางระเกะระกะในคอกม้า เข้ามานั่งยองข้างสามี
“
