Saat gece bir buçuğu çoktan geçmişti. Ahuzar, zamanın nasıl aktığını umursamadan mutfak masasının başında oturuyor ve midesinden yükselen açlık seslerine kulak veren Kamer’in hazırladığı tostu iştahla yiyordu. Son lokmasını da ağzına attıktan sonra bardağına uzandı, portakal suyundan küçük bir yudum aldı.
Kamer’in bakışlarının üzerinde gezindiğini hissediyordu. Başını kaldırmaya cesaret edemiyor, gözlerini kaçamakça tabağına indirip kaldırıyordu. Utancı, yanaklarında hafif bir sıcaklık olarak kendini belli ediyordu.
"Doydun mu, Ahu’m?”
Ahuzar, içinde gezinen o ılık dalganın bütün bedenine yayıldığını hissetti. Göğsünün ortasından başlayıp boğazına kadar tırmanan o tanıdık sıcaklık kelimeleri yerinden söküp almıştı. Konuşamayacağını anladığında dudaklarını araladıysa da sesi çıkmadı. Bun
