"Ahuzar…”
Bu sesi duyduğu anda kapalı gözlerinin ardında bir hareketlenme oldu. Çok yakından gelen, tanıdık ama bu kez endişeyle titreşen bir sesti bu.
“Ahuzar,” diyordu Kamer. “Ahuzar…”
İsminin korkuyla tekrarlanması, onu uykunun derinliğinden çekip çıkardı. Göz kapaklarını zorlayarak aralamaya çalıştı. İçeri süzülen ışık gözlerini yaktı; görüşü kısa bir an için bulanıklaştı. Başını hafifçe yana çevirdi, nefesini dengelemeye çalıştı. Birkaç saniye sonra gözleri ışığa alışmaya başladı. Görüşü netleştiği anda yaşadıkları birer birer zihnine üşüştü. Ahuzar irkilerek yattığı yerden doğruldu.
“Kamer!” dedi panikle. Başucunda oturan adama baktı. Üzerinde siyah bir eşofman altı ve siyah bir tişört vardı. Kan yoktu. Bu ayrıntıyı fark edince boğazı düğümlendi. “K-kan…” diye mırıldandı allak bu
