Nangangatal na nakaabang ako sa labas ng operating room kasama si Ellen.
Pinipilit ko ang hindi umiyak ngunit hindi ko maiwasan, habang umuusal ng piping dalangin na hindi ko alam kung matutupad.
"Beng, bakit ang tagal nila sa loob? Mag-iisang oras na tayo rito..." nag-aalala kong tanong. Nagpaparoo't parito ako at hindi mapakali.
"Beng, umupo ka muna. Paano kung ikaw naman ang magkasakit? Hintayin lang natin dito ang doktor. Magiging maayos din si Yen-yen..." pang-aalo naman ni Ellen sa akin. Nakaupo siya sa isang bench. Hilam sa luha rin ang mukha at halatang pagod.
Naaawa ako sa best friend ko. Hindi niya kami kaano-ano ngunit ginawa niya ang lahat para tulungan ako. Hindi niya ako kailanman iniwan sa loob ng anim na taon. Ngayong nakikita ko siya na napapagod at umiiyak ay sobra ak
