FUKIKO (SSPG)

Tokyo, Limang Taon na ang Nakalilipas Labimpito pa lamang ako noon, pero malinaw pa rin sa alaala ko ang lahat ng nangyari—parang kahapon lang. Tila nakaukit na sa isip ko ang bawat detalye, bawat tunog, at bawat patak ng dugo na nakita ko gabing iyon. Nakatayo lang ako sa isang madilim na sulok ng lumang bodega. Nanginginig ang buong katawan ko dahil sa takot at sa lamig na tumatagos hanggang sa aking mga buto. Nakadungaw ako sa maliit na siwang ng pader habang pinagmamasdan ang pangyayari sa kabilang panig. Nandoon ang aking ama. Si Hiroshi Morimoto. Ang kinikilalang pinuno ng Yakuza dito sa Tokyo. Ang tinatawag na hari ng buong Rappongi. Ang lalaking iginagalang, kinatatakutan, at tinitingala ng lahat—at higit sa lahat, ang ama ko. Pero sa sandaling iyon, wala sa kanya ang kapangyarihan. Nakaluhod siya sa sementadong sahig, sugatan, at walang kakayahang lumaban. Napaliligiran siya ng mga lalaking nakatakip ang mukha, pero may isang tao na nasa harapan nila at nangingibabaw sa lahat. Isang lalaking nakasuot ng maayos at itim na kasuotan. Kitang-kita ko mula sa pwesto ko ang malaking tatak ng dragon na nakaguhit at tila gumagapang sa kanyang leeg pababa sa balikat. Ang kanyang tindig ay puno ng kumpiyansa, at sa kanyang mukha ay nakapaskil ang isang ngiti—isang ngiting nakakapanindig-balahibo, puno ng kayabangan, at puno ng kapangyarihan. Hindi ko makalimutan ang nangyari sunod. Isunod niya ang baril sa katawan ni Papa. Isa-isa niyang pinaputukan ito. Sampung bala ang tumagos—sa ulo, sa dibdib kung saan naroon ang puso, sa likod, at sa iba pang bahagi ng katawan. Walang pinalampas. Walang awa. Parang isang laro lang para sa kanya ang pagkitil ng buhay ng taong kinatatakutan ng marami. Habang unti-unting bumabagsak ang katawan ni Papa, dahan-dahang lumingon ang lalaki at tumingin nang diretso sa kinaroroonan ko. Tila ba alam niyang nakamasid ako, tila ba inaamoy niya ang takot na tumatagos sa buong pagkatao ko. Lumapit siya nang dahan-dahan patungo sa pader kung saan ako nagtatago. Nang malapit na siya, bumukas ang kanyang bibig at nagsalita. Nagulat ako dahil hindi wikang Hapon ang lumabas sa kanyang bibig, kundi wikang Tagalog—isang salitang pamilyar sa akin dahil iyon ang wika ng aking ina. “Huwag kang matakot, anak. Hindi kita papatayin.” Bago pa man ako makahuma, makasigaw, o makahingi ng awa, naramdaman ko na ang init ng bakal na dumampi sa aking balat, kasunod ang matinding kirot na tumagos sa aking tagiliran. Binaril niya ako. Napadaing ako at napahawak sa sugat habang dahan-dahang lumalaglag ang aking katawan sa sahig. Nakita ko siyang yumuko at tinitigan ako nang maigi. Ang ngiti pa rin ay nakadikit sa kanyang mga labi habang muli siyang nagsalita sa malamig at mababang boses. “Pero kailangan masaktan ka. Para matuto ka. Para huwag ka nang sumubok lumaban sa mga katulad ko.” Iyon ang huling nakita ko bago ako nawalan ng malay. Siya. Si Hoshi "Ryuu" Nakamura. Isang Pilipinong lumaki rito sa Japan, lumakas, at naging mas kilala at mas kinatatakutan pa kaysa sa mga katutubong Hapon. Siya ang sumira sa aming pamilya. Siya ang nagwasak sa buhay ko. Ang taong pumatay sa ama ko at nag-iwan ng peklat sa aking katawan at puso. Maynila, Kasalukuyan Limang taon na ang nakalipas mula noong gabing iyon. Matapos ang pangyayari sa Tokyo, nagawa kong tumakas at lumikas papunta rito sa Pilipinas—ang bansang pinagmulan ni Mama at bansa rin kung saan nagmula ang halimaw na sumira sa amin. Tila ba hinahabol ako ng tadhana at dinala ako kung nasaan siya galing. Dalawampu’t dalawang taong gulang na ako ngayon. Matapos ang mahabang panahon ng pagtatago at pakikibaka para mabuhay, heto ako ngayon, nasa isang kilalang KTV bar sa Malate. “Tara na, Sakura! Nasa baba na ang mga bisita!” sigaw ng isa sa mga kasama ko habang nagmamadaling nag-aayos ng sarili. Tama. Dito, ang pangalan ko ay Sakura. Hindi ko na ginagamit ang tunay kong pangalan—si Fukiko Morimoto. Ang pangalang iyon ay may kaakibat na kapangyarihan, dugo, at nakaraan na matagal ko nang tinatakasan. Dito, isa lang akong simpleng babae na kailangang kumita ng pera para mabuhay at mayroong itinatagong nakaraan. Isa akong GRO o mang-aaliw. Araw-araw akong nakikipaghalubilo sa mga lalaki, sumasayaw, nakikipagkwentuhan, at gumagawa ng paraan para mapasaya sila kapalit ng pera. Pero sa loob ng limang taon na nagtatrabaho ako rito, may isang bagay na hindi ko kailanman pinayagan mangyari—ang tawagin ako sa VIP Room. Lahat ng mga kasama ko ay nagnanais makapunta doon. Doon kasi pumupunta ang mga mayayaman, makapangyarihan, at handang maglabas ng malaking halaga para lang may kasama. Pero ako? Lagi akong umiiwas. “Sakura, bakit ba ayaw mong tanggapin ang VIP? Limampung libo iyon sa isang gabi! Kayamanan na para sa katulad mo!” laging reklamo ni Mama San, ang may-ari at tagapamahala ng lugar, tuwing may gustong kumuha sa akin para doon. Ang laging sagot ko ay iisa. “May dalaw po ako. Pasensya na po.” Lagi iyon ang dahilan. Lagi akong may rason, lagi akong may sakit, o kaya ay may kailangang asikasuhin. Iniisip nilang maselan lang ako o maraming dahilan, pero wala silang kaalam-alam sa tunay na rason. Ang totoo? Birhen pa ako. Nakakatawa isipin, hindi ba? Isa akong mang-aaliw na nakatayo sa harap ng mga lalaki, hinahayaan kong hawakan nila ang aking mga braso, hita, at baywang hanggang sa kung saan lang sila pwedeng makarating, sumasayaw ako para aliwin sila... pero pagdating sa bagay na iyon—sa pagpapahawak ng higit pa doon, sa pagpapapasok ng sinuman sa aking katawan—hindi kailanman naging pwede. May panata ako. Isang pangakong binitawan ko noong gabing iyon sa Tokyo. Habang nakaluhod ako noon sa tabi ng naghihingalong katawan ni Papa, hinawakan niya ang mukha ko gamit ang kanyang duguang mga kamay. Sa huling hininga niya, ibinulong niya ang mga salitang nakaukit na sa aking puso at isipan magpakailanman. “Fukiko… huwag mong ibibigay ang iyong sarili sa kahit sinong lalaki. Huwag kang magpapagamit. Hindi ka isang karaniwang babae. Hindi ka masama. Ikaw ay prinsesa ng angkan ng Morimoto.” At nang makarating ako rito sa Pilipinas, bago pa man ako nagsimula sa anumang gawain, pumunta ako sa sementeryo. Lumuhod ako sa harap ng puntod na inilagay ko para kay Mama, na namatay matapos malaman ang sinapit ni Papa. Doon, muling nangako ako sa harap ng langit at lupa. “Mama… pangako ko sa iyo. Hindi ako magpapagalaw ng sinuman. Hindi ko ibibigay ang aking dangal… hanggang sa hindi ko pa nahahanap ang taong pumatay kay Papa.” Huminga ako nang malalim habang inaayos ang aking buhok sa harap ng salamin. Naalala ko ang huling bahagi ng pangako ko, ang bahaging kahit ako ay minsan ay nagtatanong kung baliw ba ako o hindi. “At kapag natagpuan ko na siya… siya lang ang tanging lalaking papayagan kong kunin ang una ko.” Oo, baliw nga ako. Nakakabaliw isipin na gusto kong ibigay ang pinakamahalagang bagay na mayroon ako sa taong sumira sa buhay ko, sa taong pumatay sa aking ama at nanakit sa akin. Pero may matibay akong dahilan. Ang plano ko ay simple pero mapanganib. Kapag ibinigay ko sa kanya ang sarili ko, ibig sabihin ay mapapalapit ako sa kanya. Mapapalapit ako sa pinakamalalim at pinakaloob na bahagi ng kanyang buhay, sa sandaling siya ay walang kasing-ingat, walang pagdududa, at akala ay nasa kanya na ang lahat. At kapag nasa tabi ko na siya, nakahiga, payapa, at nasiyahan na... doon ko gagawin ang matagal ko nang pinapangarap. Doon ko isasaksak ang patalim sa kanyang puso. Ang tawag doon ay paghihiganti—pang-aakit para sa pagwasak sa kanya. Pagpapanggap na mahal siya, habang ang tunay na layunin ay ang kanyang pagkawasak. O baka naman... baka may ibang dahilan pa ako na ayaw aminin. Baka gusto ko lang talaga siya. Dahil simula noong gabing iyon sa Tokyo, noong una niya akong nakita at binaril, hindi ko na siya kailanman nakalimutan. Ang kanyang mga mata—malalim, matalim, tila nakikita ang lahat ng sikreto. Ang kanyang ngiti—nakakatakot pero nakakaakit. Ang kanyang boses—malamig, parang yelo, pero tumatatak sa isipan. At ang tatak ng dragon sa kanyang leeg—ang tanda ng kanyang kapangyarihan at kasamaan. Masakit isipin ang mga iyon, pero kakaibang sarap ang dulot nito kapag inaalala ko. Sa kabila ng galit at sakit, siya pa rin ang laman ng isip ko. Siya lang. Biglang bumukas ang pinto ng kwarto kung saan kami nag-aayos. Pumasok si Mama San na mukhang nagmamadali at tila balisa. “Sakura!” tawag niya sa akin. “Mag-ayos ka nang maigi. Bilisan mo!” “Bakit po, Mama San? May kailangan po ba?” tanong ko habang nililigpit ang gamit ko. “May bagong bisita tayo ngayong gabi. Isang malaking tao, galing pa raw ng Tokyo. Sinasabing isa siyang tunay na boss, mayaman, at napakamakapangyarihan. Ang hinahanap niya: ang pinakamaganda, ang pinakabago, at ang pinakamalinis.” Lumapit siya sa akin at inayos ang kwelyo ng suot ko. Tinitigan niya ako nang maigi at seryoso. “Ikaw ang napili niya. Siya mismo ang nagpabigay ng pangalan mo. Huwag mong ipahiya ako, ha? Ito na ang pinakamalaking kita na matatanggap natin. Wala akong gustong marinig na reklamo o dahilan ngayong gabi. Sumunod ka lang sa lahat ng gusto niya.” Nanlamig ang buong katawan ko. Siya mismo ang nagpabigay ng pangalan ko? Galing ng Tokyo? Boss? Wala akong nagawa kundi tumango at sumunod habang inaalala ko ang bawat detalye ng sinabi niya. Sinamahan niya ako hanggang sa mahabang pasilyo patungo sa pinaka-loob ng bahay—kung nasaan ang VIP Room 7. Ang kwartong matagal kong iniiwasan, ang kwartong hindi ko kailanman pinasok. Dahan-dahang bumukas ang mabigat na pinto. Nang tumambad sa akin ang loob ng silid, parang tumigil ang ikot ng mundo ko. Nanlamig ang aking dugo at parang huminto ang pagtibok ng aking puso. Maliwanag ang ilaw pero malambot lang, mabango ang paligid, at nasa gitna ay isang malaki at malambot na sopa. Nakaupo siya roon. Nakasandal siya nang maayos, nakasuot pa rin ng itim na kasuotan na tila nakasanayan ko nang makita sa kanya limang taon na ang nakalipas. May suot na mamahaling relo sa kanyang kamay at hawak ang sigarilyong dahan-dahang nagpapakawala ng makapal na usok sa hangin. At sa kanyang leeg... kitang-kita ko, kahit mula sa malayo, ang pamilyar na disenyo—isang dragon na tila buhay habang gumagapang ito pababa sa kanyang balikat. Siya. Si Hoshi "Ryuu" Nakamura. Ang pumatay sa aking ama. Ang dahilan ng lahat ng pagdurusa ko. Ang multong gumugulo sa aking panaginip gabi-gabi. Ang lalaking... limang taon ko nang hinahanap, limang taon ko nang hinihintay, at limang taon ko nang pinapangarap—kahit sa paraang baliktad at puno ng galit. Dahan-dahan niyang inalis ang tingin sa usok ng kanyang sigarilyo at ibinaling ito sa akin. Sinukat niya ako mula ulo hanggang paa—bawat kurba, bawat galaw, bawat detalye ng aking mukha at katawan. Tila ba sinusuri niya ang isang bagay na matagal na niyang nawala at ngayon ay muli niyang natagpuan. Gumuhit sa kanyang mga labi ang pamilyar na ngiti—ang ngiting parehong nakakatakot at nakakabighani. “Ikaw si Sakura?” tanong niya. Ang kanyang boses... parang kahapon lang. Malamig, mababa, parang bulong ng kamatayan na dumadampi sa iyong balat. Lumunok ako. Puno ng kaba ang aking dibdib. Pero hindi ito kaba dulot ng takot sa kanya... kundi kaba dulot ng matinding pananabik. Ng halu-halong damdamin ng galit at pagnanasa. Ng katotohanang sa wakas, narito na siya sa harap ko. Ang layunin ng aking buhay sa loob ng limang taon—narito na. Huminga ako nang malalim, pilit na pinatatag ang sarili, at dahan-dahang humakbang palapit sa kanya habang pinanatili ang matinding tingin sa kanyang mga mata. “Opo, Boss. Ako po si Sakura.” sagot ko, at naramdaman ko ang pagbilis ng t***k ng puso ko sa bawat salitang binibitawan ko. “Nag-aabang na po ako sa utos niyo. Ano po ang gusto niyong gawin ko?” Sa bawat sandaling lumilipas habang nakatitig siya sa akin, alam kong nagbago na ang lahat. Ang laro ay nagsimula na. At sa pagkakataong ito, hindi lang basta paglilingkod ang magaganap sa loob ng silid na ito. Dito magsisimula ang katuparan ng aking panata. Dito magsisimula ang aking paghihiganti. O baka... dito rin magwawakas ang lahat ng aking pinaniniwalaan. Dahil sa tuwing nakikita ko ang kanyang mukha, nararamdaman ko na ang galit ay dahan-dahang natatabunan ng isang damdaming mas malakas, mas mapanganib, at mas nakamamatay pa kaysa sa anumang dahas—ang pag-ibig na nabuo mula sa poot.