Wet Me With Fire (Completed)

Five: Of c**k, Dolls And Missing Brother

Chapter 5: Of c**k, Dolls And Missing Brother

"HIJA, maybe you could finish your project some other time. We have not done this for a while now and I really yearned for my granddaughters and grandson." Miranda's voice almost pleading. Pilit siya nitong pinapasama sa lakad ng mga ito patungong Tagaytay. Kararating lamang ng matanda noong isang araw at ngayong pagkawala na pagkawala ng jetlag nito ay nagyayang magliwaliw sa labas. Nagpakahindi siya rito sapagkat naka-oo na siya kay Rebecca na lalabas sila ngayong araw ng linggo. At isa pa'y matagal na nilang pinagplanuhan ang pagpunta sa ancestral house ng kaibigan.

"But Mama, tomorrow's our deadline for this and we still have a lot of things left to do. And... we are practicing dance steps for our MAPEH subject," pagdadahilan niya, iniiwasan ang mga mata nito.

"Okay, then. You are much like your father. Iñigo chose study before anything else when he was still in school," nakangiting pahayag nito at dinampian siya ng halik sa noo at pisngi. Hindi na lamang niya pinansin ang sinabi nito ukol sa namayapa nitong anak.

"I'm gonna get leaving, Mama." Tumalilis agad siya sa harap nito sa takot na baka mabasa nito ang iniisip niya at malaman nitong nagsisinungaling siya. Pakiramdam niya ay may ganoong kapangyarihan ang abuela. May saglit na kudlit pa rin ng konsensya sa isip niya sa pagsisinungaling dito pero mabilis iyong nabura nang makita niya si Rebecca na nag-aabang sa labas ng gate nila.

"Lagi kang late sa usapan natin. Alas-kwatro na kaya."

"I had a hard time excusing with my grandmother."

"Halata. Para kang dumaan sa butas ng karayom. Hop in, excited na excited na akong maglamyerda, mare." Iba na ang gamit nitong sasakyan. Isa na iyong tinted closed van na kulay puti. She admired Rebecca for driving such a big car like that. Astig ito sa paningin niya.

Lumulan na nga sila nito sa van at nagmaniobra ito paalis. Mahabang aspaltong kalsada ang tinakbuhan ng gulong ng sasakyan papuntang norte bago iyon napasabak sa lubak-lubak, mabato at maputik na daan. Halos matagtag ang buong laman niya. Pumasok pa sila sa gubat, naglalakihang mga sanga ng puno at nagtataasang mga talahib ang sumalubong sa kanila roon.

"Where are we?" nababagot na turan niya.

"In the middle of nowhere!" Rebecca stopped the car and snapped in the air and rolled her eyes.

"Don't tell me na naliligaw tayo."

"Paranoid ka talaga lagi. First stop natin 'to. Nakakapagod kayang magmaneho." May dinukot ito sa compartment ng sasakyan at nang ilabas nito iyon ay saka niya natanto kung ano ang balak nito. "Kargado tayo ngayon!"

Inumpisahan na nga nila ang pagtira sa baon nito. Napaka-igaya talaga niyon sa pakiramdam. Hindi na niya maramdaman ang boredome. Nagpatuloy naman si Rebecca sa pagmamaneho matapos ang mini stop-over nila.

"May shortcut dito," saad nito at binangga ang makakapal na damo sa harap ng dinadaanan nila. Buhay na buhay ang mga adrenaline nila. Ilang saglit lang naman ay lumagos sila sa sementadong kalsada. Papalubog na rin ang araw.

Pinatugtog niya ang CD na nasa paanan ng kaibigan. Katy Perry's teen age dream started to play. Sumayaw-sayaw naman sila ni Rebecca sa loob ng sasakyan. Nahinto lamang sila nang ihimpil nito ang van sa gilid ng kalsada.

"May problema ba?"

"Wala naman. Nakaisip lang ako ng magandang gagawin." Lumabas ito ng sasakyan at nilapitan ang isang lalaki na pagewang-gewang na naglalakad sa kalye. Kinausap nito iyon. Napilitan din siyang bumaba ng sasakyan nang ma-curious sa pinag-uusapan ng mga ito.

Mula sa sinag nang papalubog na araw ay kumikislap ang mga mata ng lalaki, kulay pula iyon. Halatang naka-drugs din ito at lasing. Mabaho ang amoy nito. Makapal ang buhok at bigote sa paligid ng mukha. Mahaba rin ang balbas nito na nagmumukha na itong kambing. Hindi na makita ang hitsura nito, tanging ang mga mata na lamang nito na nakakatakot at ang matangos nitong ilong ang lumilitaw. Ngunit kudos sa net sando nito dahil halatang batak ang katawan nito sa laki ng mga muscles sa braso at dibdib. It was majestic! Nasulasok siya nang mapagtanto ang na-i-compliment sa katawan ng mabantot na lalaki.

"Ano sama ka ba?" tanong dito ni Beki.

"A-aush. A-aush. S-Shan zhan? S-sshama mo?" pautal-utal at bulol na bigkas nito. Hindi niya maintindihan ang sinasabi nito. Parang kagagaling lang nito sa comatose sa paraan ng pagsasalita nito. Tango lang naman ng tango ang kaibigan niya. Mukhang sasama nga ito sa kanila sapagkat humakbang ito papalapit sa kanila.

"Anong gagawin natin sa kanya?" bulong niya sa kaibigan.

"Edi paglalaruan," nakangising pahayag nito. Kumokontra yata ang isip niya subalit hindi niya nagawang taliwasin ang nais nito.

Ibinalik niya ang tingin sa lalaki. Pagewang-gewang pa rin ang lakad nito. Malapit na sana ito sa van nang bumagsak ito. Dinaluhan naman agad ito ni Beki at pinagtatampal ang pisngi nito. Ngunit nakatulog yata ang lalaki.

"Iwan na lang natin 'yan," suhestiyon niya.

"Huwag, sayang 'to. Tulungan mo na lang akong isakay ito sa van." Hindi siya tuminag sa kinatatayuan niya. "Ano ba? Bilis na, Nica. Trust me magiging masaya ka." Hindi niya nagustuhan ang nakakalokong ngiti nito subalit binuksan pa rin niya ang sliding door ng van at tinulungan itong buhatin ang lalaki. Napakabigat nito. Napapangiwing ngiti na lamang siya sa mga sasakyan at taong nakakakita sa ginagawa nila. Si Beki naman ay sumisigaw ng: "Nalasing 'tong kaibigan namin!" Pawisan siya nang maipasok nila ito sa loob.

Pinasibad na nito ang van nang makasakay sila. Ilang minuto lamang ay narating na rin nila ang ancestral house ng mga ito. Lumang bahay na iyon, parang hindi na natitirhan ang hitsura. Kalawangin narin ang bakal na gate niyon.

Ipinasa sa kanya nito ang isang malaking susi. "Pakibukas na lang ang gate, Nica." Umibis siya ng sasakyan at sinusian ang nangangalawang na ring kandado at kadena. Pinarking naman nito ang van nang maibuka niya ang entrada.

Bumaba na rin si Beki at pinagtulungan nilang ibinaba ang lalaki. Hinatak nila ito sa magkabilang kamay. Tulog pa rin ito. Napalakas ng paghilik nito na animo'y tren na paparating. Nang makapasok sila sa isang silid ay basta na lamang nilang ibinalya ang lalaki sa isang sulok. Naghahabol ng hiningang napasadlak siya ng upo.

Samantalang si Beki ay tinabihan ang lalaki sa sahig. Kamukat-mukat na lamang niya ay hinuhubaran na nito ang natutulog. Ungol lamang ng ungol ito. Nasobrahan yata ito masyado ng epekto ng alak. At ni hindi man lang maramdaman ang ginagawa ng kaibigan niya.

Tinanggal ni Beki ang sando nito saka sinunod ang kupasing maong na pantalon nito hanggang sa kahuli-hulihang saplot na tumatakip sa alindog ng p*********i nito. She gasped when she saw the man's bare nudity. It was the first time she saw one's sacred maleness. And it looked like an extraterrestrial for her.

Mas lalo lamang nagmukhang alien iyon sa paningin niya ng unti-unti iyong tumayo, lumaki at tumigas. Muling umungol ang lalaki, naglikot ang ulo nito at gumalaw ang talukap ng mga mata. Akala niya ay tuluyan na itong magigising ngunit muli itong nanahimik.

"Hey, Rebecca, are you sure with this?"

"Aatras pa ba tayo, e nandito na 'to sa harap natin?" sabi nito, naiirita. Tinanggal nito ang laso na nakakabit sa damit nito at inilagay iyon sa 'alaga' ng lalaki.

In Veronica's great surprise, Rebecca licked and sucked the man's manhood and put it inside her mouth in a very grotesque way. She stroked the man's flesh with her tongue in a topsy-turvy move and lapped it wantonly like a glutton.

Patuloy lamang ito sa ginagawa na para bang wala siya roon at hindi nito kasama. Marahas na tumayo siya at sinigawan ito. "Beki, stop it! It's not funny anymore!" Hindi ito tuminag.

Umungol na namang muli ang lalaki. Sa pagkakataong iyon ay nagmulat ito ng mga mata. Tumingin ang mapupula nitong mga mata sa kanya. Matagal. Malalim. Nanunuot iyon sa kamalayan niya. Tila inihipnotismo siya. May kung anong sensasyong gumapang sa mga ugat niya. Iwinaksi niya agad ang mga mata rito at ibinaling iyon sa kaibigan.

"Huwag ka nang magpigil pa, Nica. Saluhan mo ako rito," anyaya pa ni Beki sa kanya, muling ipinagpatuloy ang kalaswaan nito.

"No, I won't! I'm going home, Rebecca!"

"Fine!" balewalang sagot nito at kumubabaw sa lalaki. Tumalikod na siya agad bago pa man masaksihan ang susunod nitong balak gawin.

Tumawag siya sa naiwang driver sa mansion at nagpasundo siya rito. Sa isang fast-food chain na lamang siya naghintay. Matapos ang ilang oras ay dumating din si Rodolfo. Gusto sana niyang matulog habang nasa biyahe ngunit hindi siya mapalagay dahil umaalog ang sasakyan.

Nang sa wakas ay makarating sila sa mansion ay nabawasan ang pagod niya. Inilatag niya ang katawan sa divan. Nilapitan siya ni Delia na may dalang makulay na kahon. "Ay, Señorita may nagpadala po pala nito para sa inyo noong nakaraang araw."

Iniabot nito sa iyon sa kanya. Inalog-alog niya ang laman niyon at nasapantaha niyang manyika na naman iyon. Hindi nga siya nagkamali nang buksan ang kahon. Binasa niya ang maliit na note na nakaipit doon. 'Take care always.' Bumuntong-hininga siya. Isinantabi na lamang muna niya iyon.

"Sige, iwan mo na ako, Delia," utos niya rito. Ipinikit niya ang mga mata upang makapagpahinga saglit.

Nang magmulat siya ay madilim na sa paligid. Bumangon siya nang makarinig ng ingay ng sasakyan. Biglang bumukas ang chandelier sa kabuuan ng sala. At mula sa pinto ay iniluwa ang takot na takot na si Agatha, yakap-yakap nito ang nangangatog na katawan. Katabi nito si Selene na inaalalayan ito.

"Hey, snotface what happened? Where's mama?" Hindi siya nito sinagot bagkus ay tumakbo ito paakyat sa silid nito.

"Anton's missing..." sagot sa kanya ni Selene.

MARTES. Pagbukas ng school locker ni Nica ay isang kahon ang nakita niyang nasa loob niyon. Nang suriin niya ang kahon ay napagtanto niyang manyika na naman ang laman niyon. As usual, she was right. Isa na namang vintage doll iyon. May maliit na papel na namang nakasipi roon. It reads: 'I miss you'. Katulad pa rin ng dati ay walang nakalagay na pangalan doon kung kanino iyon galing.

Ang hinala niya ay galing iyon sa isang secret admirer pero habang tumatagal pakiramdam niya ay stalker ang nagpapadala niyon. Dapat ba siyang matuwa o matakot? Hindi niya alam. Basta kahit papa'no ay napapasaya siya ng kung sinumang nagbibigay sa kanya ng mga vintage dolls.

Nagulat siya nang may humawak sa kanyang balikat. "Musta?" anang isang malagom na tinig. Nang lingunin niya iyon ay si Beki lamang pala. Tinig paos ito. Ngayon lamang sila nito nagkitang muli sapagkat absent ito kahapon.

"Ayos lang." She shrugged. Tatalikuran sana niya ito ngunit muli siya nitong hinawakan sa balikat at ipinaharap dito.

"I'm sorry," Rebecca said softly.

"You don't have to say sorry. No harm done."

"Bakit parang iniiwasan mo ako?"

"That's not true. Busy lang ako. I have to go." Akala niya ay hahayan na siya nito subalit anong gulat na lamang niya nang kabigin siya nito at halikan sa mga labi. Hindi siya agad nakapag-react sa ginawa nito.

She was so permissive. Her tongue tried to get inside her mouth. She held her hair and nape tightly and pressed her body against her. It pushed her lips closely with her. The kiss was nasty, her saliva was drenching her lips. Raising protest was a futile attempt for she couldn't speak and move how hard she had tried.

Nang magpalakpakan ang mga estudyante sa paligid nila ay nagkaroon siya ng lakas upang itulak ito palayo.

"You're disgusting! Why you have to kiss me?"

"Akala ko magugustuhan mo. Pakiramdam ko kasi nagselos ka sa ginawa ko noong nakaraang araw. Nagseselos ka, 'di ba? Huwag ka nang magselos. Okay lang sa akin na gusto mo ako."

"I'm not jealous and I don't like you! And I wouldn't like you, ever!" she yelled shivering in madness and shame.

"So, ganoon pala. Nagtitiyaga ka lang na kasama ang katulad kong nakakadiri kahit hindi mo gusto. Fine. Pasensya na ulit." Lumungkot ang ekspresyon ng mukha nito at tuluyan na siyang binitiwan. Nilagpasan siya nito.

"Beki, I didn't mean it that way," habol niya rito, pinigilan ito sa mga braso. "Hindi ko sinasadya. Masyado lang maraming problema sa bahay. Dalawang araw ng nawawala si Anton at masyado ng nag-aalala si mama. I'm just stressed," paliwanag niya ngunit hindi siya nito pinakinggan at nagmamadaling tumakbo palayo.

Students laughed at her. "LQ sila, uy LQ sila!" humihiyaw na panunukso pa ng mga ito. She didn't mind them. Binalikan na lamang niya ang kanyang locker at ibinato pabalik sa loob niyon ang manyika. Ini-locked niya iyon at umalis na rin.

SA SOBRANG asar ni Veronica sa hindi pagrereply ni Rebecca sa mga messages niya ay naibato niya ang bagong model na iyon ng iPhone. She was bored to death and she was looking forward for a party tonight with Beki in their club. Kaso ilang beses na rin niya itong tinawagan ay unattended pa rin ang phone nito.

Nagtuloy na lamang siya sa veranda. Ni hindi na niya pinagkaabalahang pulutin pa ang cellphone niya na paniguradong wala na ngayong pakinabang. Mula sa itaas ay nakikita niya ang naglalabas pasok na bisita para sa padasal kay Anton. Mag-iisang buwan na rin buhat ng mawala ito at wala pa ring makapagsabi kung nasaan ngayon ang half-brother niyang iyon. Kinakaasar niya ang padasal na iyon ng kanyang lola dahil naiingayan siya sa mga ito.

Hindi na lamang niya pinansin ang mga bisita. Tumingin siya sa malayo. Hinayaan niyang tangayin ng hangin ang kanyang buhok. Isang bulto mula sa labas ng kabahayan ang nakaaagaw ng pansin niya. The person was covered with jacket and bonnet as if its winter under that sunny day. Hindi niya mawangisan ang taong iyon. Hindi naman niya masabing isa iyon sa mga bisita sapagkat hindi niya ito mamukhaan bilang isa sa mga kamag-anak nila.

Makailang sandali pa’y kumaway ito sa kanya na nagdala ng hindi maipaliwanag na kilabot sa kanyang sistema. Iwinagayway nito sa ere ang isang kahon pagkatapos ay itinapon iyon sa garbage bin. She was caught by curiosity. Naisipan niyang babain ito.

Nagkukumahog siya sa hagdan pagpanaog. Halos banggain niya lahat ang makakasalubong niya. Nang sa wakas ay marating niya ang entrada ay lumabas siya roon. But the man wasn’t there anymore.

Tiningnan na lamang niya ang basurahan. Isang gift box ang nakita niya roon na agad niyang binalatan. To her surprise, isa iyong vintage doll. So, the guy was the one who was giving her such presents. Sayang at hindi niya ito naabutan. Bakit ba kasi ito umalis agad?

“Hija, Veronica what are you doing here outside? Magsisimula na ang padasal. I hope you will come and join us for your brother,” sabi ni Miranda na hindi niya naramdaman ang paglapit.

Tumango na lamang siya at itinago sa likod ang manyika. Nagtungo na nga sila sa loob at nagsimula na ang misa ng pari.

KINABUKASAN nang pumasok si Veronica sa school ay nagulat na lamang siya nang ianunsyo ng kanilang guro na nag-transfer-out na si Beki sa ibang school. Nang tanungin niya ito kung saan lumipat ang kaibigan niya ay hindi raw nito maaring sabihin sapagkat iyon ang hiniling ng mga magulang nito. Napakapersonal daw ng rason ng pag-alis ng kaibigan niya. Hindi na siya nakapamilit pang ipaalam nito sa kanya ang hinihingi niyang impormasyon nang bigyan siya nito ng nakakatakot na warning look.

Nang umuwi siya sa mansion nila ay lumong-lumo siya. Patang-pata ang katawan niya kahit wala naman siyang nakapapagod na ginawa. She just felt tired. Lonely. Alone. Dumiretso na siya sa kanyang silid at nagmukmok doon. Wala siyang ganang kumain. She tried to dial Rebecca’s phone number several times, again. Still, she was out of coverage area. Maybe, she will be forever far away from her. She missed Beki.

Nagambala ang pagiging sentimental niya ng bigla na lang mag-gatecrash si Selene sa silid niya. Bigla na lamang itong umupo sa tabi niya at nagkuwento tungkol sa crush nito. Napapadalas na ito sa ganoong gawain. Para siya nitong ginagawang walking diary. Pinilit niya itong ipagtabuyan ngunit hindi ito tuminag. Hindi niya naman ito magawang ignorahin na lamang sa lakas ng tinig nito at tiling kinikilig.

“OMG, kilala mo ba si Mike? Iyong taga-III-D? Grabe, ang pogi niya! Super cute! Crush ko siya. Sana mapansin niya rin ako kahit saglit lang. I-pag-pray natin ‘yan kay Lord God, Nica. Sabayan mo ako,” wika nito. Nagsawalang-kibo lamang siya. Nagpatuloy pa rin naman ito sa iba pa nitong kuwento tungkol sa mga nangyari rito sa buong maghapon.

Hinayaan na lamang niya ito hanggang sa makatulugan niya. Pagkagising niya ng umaga ay naroroon pa rin si Selene sa silid niya. Doon pala ito nakatulog sa tabi niya. Hinayaan na lamang niya ito at hindi na ginising pa. Nag-ayos na siya sa pagpasok sa school. Bored na bored siya sa classroom nila. Wala kasi siyang naging kaibigan maliban kay Beki. Ngayong wala na ito ay mag-isa na lang siya. Nag-recess siyang mag-isa sa cafeteria.

Nagulantang na lamang siya ng bigla siyang sikuhin ni Selene na nasa tabi na pala niya. Hindi niya namalayan ang pagsulpot nito kaya halos masubsob siya sa table. As usual ay nagkuwento na naman ito.

“Gosh, Veronica! Naaalala mo ba si Mike? Iyong ikinuwento ko sa ‘yo kagabi na crush ko? Crush niya rin daw ako! OMG! Nagpadala pa nga siya ng love letter sa akin, o. Babasahin ko sa ‘yo,” galak na galak na pahayag nito sa kanya at sinimulang basahin ang sulat. Hindi siya nagbigay komento ni katiting pero sige lang ito sa kakadakdak hanggang sa matapos ang break time. Naging passing time niya ang kadaldalan nito.

Simula noon ay naging paulit-ulit iyon at nakasanayan na.