Wet Me With Fire (Completed)

Six: The Amber-Eyed Devil

Chapter 6: The Amber-Eyed Devil

            “ANO BANG GAGAWIN NATIN DITO, NICA?” tanong sa kanya ni Selene nang marating nila ang gate ng bahay ni Rebecca. Nagbabakasakali lamang siya na nandoon pa ang kaibigan para makausap man lang ito sa huling pagkakataon. She couldn’t believe that she will just leave without telling her. May naging tampuhan man silang dalawa ay mas marami naman silang pinagsamahan which she truly treasured kahit pa nga na-realize niya simula nang mapadalas ang pagsama niya kay Selene na masama ang mga bagay na iyon at hindi dapat nila ginawa.

            “I was just hoping that Beki is still here. I just want to bid goodbye,” malungkot na sabi niya.

            “Oh! Don’t worry, let’s try to ask the guard maybe he knows where they moved.” Nagpatiuna na nga si Selene sa guard house. Mabilis naman siyang sumunod rito. “Kuyang Guard, alam n’yo po ba kung saan lumipat ‘yong mga nakatira rito? Hinahanap kasi ng kapatid ko ‘yong kaibigan n’ya,” kausap nito sa naka-duty.

            “Hindi eh. Saka iba na ang may-ari nitong bahay. Naibenta na,” sagot naman ng lalaking guard at naging abala na ulit sa pinapanood sa cellphone.

            Umalis na sila roon ng kapatid na lugong-lugo ang pakiramdam niya. Tumuloy sila sa isang malapit na mall ni Selene at naupo sa bench ng food court. Mayamaya’y inabutan siya nito ng ice cream. Wala sa loob na tinanggap niya iyon.

            “Why don’t you just try to connect to her in Friendster kung hindi na sumasagot sa phone? Post something in her profile,” suhestiyon nito nang maupo sa tabi niya.

            “I already did but I’m not quite sure if she read it or not,” malungkot na sabi niya at dinilaan ang ice cream.

            “Baka malayo ang pinuntahan. Baka sa malayong probinsiya sila lumipat. Sa lugar na walang signal or internet. Hayaan mo na lang siguro muna. Magkikita rin kayo ulit for sure,” optimistic na sabi ni Selene.

            Nagsawalang-kibo na lamang siya at nilantakan ang ice cream. Nag-yaya na siyang umuwi pagkatapos nilang mag-merienda sa food court.

            IKA-TATLONG buwan na simula nang mawala si Anton. Sa bawat linggong nagdaan ay patuloy ang padasal sa mansion at pagbisita ng mga pulis. Pero hanggang ngayon ay wala pa ring nakakaalam kung nasaan ang half-brother nila.

            “Nica, tara na sa ibaba para sa salo-salo,” yakag sa kanya ng Mama Miranda niya. Tila mas lalong tumanda ang histura nito sa nakalipas na buwan buhat ng mawala si Anton. Niyakap niya ito at sumama na sa pagbaba papuntang dining area.

            It was Anton’s birthday celebration. Naroon ang ibang mga kamag-anakan sa side ng abuela niya at ng hindi nakilalang abuelo. Lahat ay abala sa pagkaing nakahanda. Kanina ay nagkaroon ulit ng padasal para rito bago ang munting handaan na iyon.

Hinanap ng mga mata niya si Selene at natagpuan itong abala sa pag-i-estima sa ibang mga bisita. Imbes na makihalubilo sa mga ‘di naman ka-close na kamag-anak ay tumabi siya sa kinauupuan ni Agatha sa isang sulok. Tahimik na kumakain ito roon at tipid na ngumiti sa kanya.

“This is annoying. I know you agree with me Agatha. And I know that deep inside you, you don’t want Anton to come back,” bulong niya sa half-sister at ngumiti.

Nag-iwas naman agad ito ng tingin. She looked so scared. Natawa siya sa naging reaksyon nito. “I was just messing with you,” dugtong niya nang huminto ito sa pagsubo at tila iiyak na anumang sandali.

“Hey, nandito lang pala kayong dalawa,” ani Selene na kararating lang. May dala itong dalawang pinggan na puno ng pagkain. Nakisiksik ito sa inuupuan nila at iniabot sa kanya ang isang platong hawak nito. “I’m starving. Sobrang daming bisita ngayon,” exasperated na sabi nito at nagbuga ng hangin sa bibig sabay subo ng pagkain.

Tinikman niya ang dala nitong spaghetti na puno ng cheese. It was deliciously cooked. For sure, ang Mama Miranda nila ang nagluto niyon. “Saan ba galing ang mga taong ito? I didn’t know that we are this big.”

“Well, malalayong kamag-anak na natin silang lahat. As you know, mag-isang anak lang si Mama at ganoon din naman si Papa na asawa niya. Nag-iisang anak din nila si Daddy at wala namang ibang kamag-anak si Tita Natalia. They were invited para mas maraming mag-pray na makita na si Anton,” esplika ng kapatid.

Biglang tumayo si Agatha na ikinagulat nila. “Mauuna na ako sa inyo,” maikling paalam nito, iniwan lang sa mesita ang natirang pagkain at nagtungo sa direksyon ng hagdan paakyat sa silid nito.

“Oh, anong nangyari do’n? Ang weird niya, ha,” komentaryo ni Selene at kumuha ng spaghetti sa hawak niyang plato.

“There’s nothing new to that, she’s always weird,” aniya at nagpatuloy na sa pagkain.

Mayamaya ay nauwi na naman sa kuwentong crush ang usapan nila ni Selene. Nang mabagot siya sa usapan ay nagdahilan siyang kailangan pa niyang tapusin ang essay niya sa English subject nila. Hindi na siya nagpapigil pa rito at bumalik na rin sa kuwarto niya.

NAG-EXCUSE lang sandali si Veronica sa English teacher nila para kunin ang nalimutang essay notebook sa locker. Nang nasa locker area na siya ay nakita niya ang isang babae na isinasara ang pinto ng locker niya. Nakasuot ito ng cap at blue na uniform katulad ng mga janitress sa school nila. Walang ibang tao roon maliban sa kanilang dalawa sapagkat oras ng klase at mahigpit ding ipinagbabawal ang mag-loiter sa school. Nang mapatingin ito sa kanya ay mabilis itong tumakbo palayo. Hinabol niya agad ito dahil nagtaka siya kung bakit nito pinapakialaman ang gamit niya. Kung may mawala man doon ay dapat itong managot.

Malapit na sana niya itong maabutan ngunit nadulas siya at bumagsak sa sementadong sahig. Napalingon ito sa kanya. Nalaglag ang suot nitong sombrero at naladlad ang mahaba at makapal na buhok. Ngumisi ito sa kanya. Dinampot ang nahulog na sombrero at muling tumakbo palayo.

Hindi niya kilala ang babae. Sigurado siyang unang beses pa lamang niya itong nakita. Hindi na niya ito nahabol pa upang tanungin kung sino ito. Paika-ikang bumalik na lamang siya sa locker area. Nang buksan niya ang locker ay nagulat siya nang makitang may kahon doon. Malakas ang hinuha niyang manyika ang nasa loob niyon.

“Who the hell are you?” bulalas niya at binuksan ang kahon. Another vintage doll nga ang laman niyon.

The last time, she saw a man leaving the doll at their garbage can. Ngayon ay nalaman niyang babae ang nag-iiwan ng mga manyika sa locker niya. She was confused and frightened. Sino ang totoong nagbibigay ng mga iyon sa kanya? Mga utusan lamang ba ang dalawang nakita niya? Bakit ayaw nitong magpakilala?

Dinampot niya ang nakasuksok na card sa regalo at binasa iyon. May simpleng mensahe iyon na, ‘Take care always, my love’ at nang baliktarin niya ang card ay may nakasulat sa likod niyon na, ‘Die, b***h’. Nilukob siya ng takot. Agad na kinuha niya ang essay notebook at isinalaksak pabalik ang manyika at card saka nagmamadaling isinara ang locker niya. Nag-mental note siyang huwag kalimutang i-report ang insidente. Matulin na siyang bumalik sa room nila at hindi na ininda ang kirot sa paa buhat nang pagkadulas kanina.

NAPAUNGOL siya nang malakas nang marahang isubo ng babae ang ulo ng ari niya, pababa sa kahabaan niyon hanggang sa marating ang dulo. Sa loob ng bibig nito ay gumagalaw ang dila kasabay ng pag-ikot-ikot ng ulo nito at taas-baba sa kabuuan ng sandata niya. Tigas na tigas ang alaga niya at galit na galit, nagkukumawala iyon sa bibig nito na nagdudulot upang mamulawan ito tuwing susubukang lamunin siya ng buo.

Nang tila maging sapat sa babae ang tatag ng p*********i niya ay itinigil nito ang ginagawa. Mapang-akit na tumitig ito sa kanya, kagat ang labi at namumungay ang mga mata. Mukhang nahihiya pa ito sa sunod na gustong gawin kaya inudyukan niya itong magpatuloy. She sat on her metal-hard c**k and purred like a hurt lioness when the full length of his flesh buried deep within her v****a. She placed her warm palms against his chest for support as she started moving up and down, brushing her c******s with his shaft.

She continued purring while his manhood was ravaging her hole. Every time he hit the G-spot; she would scream sweet profanity. Bawat anas nito ay mas lalong nagpapataas ng libido niya. Sa bawat sandalling lumilipas ay mas higit niyang nararamdaman ang papalapit na pagsambulat ng kaluwalhatian.

When he reached that fleeting moment, he let himself cry with rapt. His body turned into spasm, shuddering with unmeasurable pleasure. He cried once more after the last drop of hot liquid was released out of his manhood.

Bumalik sa normal ang kanyang paghinga makalipas ang ilang minuto. He had the same dream again. A beautiful wet dream. He felt like going back to his adolescent years. Something odd was going on with him since the day his mind created and imagined that angelic face. She had the loveliest eyes and lips he ever seen. She also had a hair as black as the midnight sky and proud like ocean waves. And a body of a goddess as white as the orient pearls and skin as silky as honey. He might not have touched it, physically. But he just knew.

The dream was lingering. It was awakening the wildest desire and fantasy he had deep within his maleness. It was overpowering he couldn’t help himself but streamed with the flow. And truth to be told, he was f*****g enjoying it.

Binuksan niya ang mga mata matapos ang nakamamanghang pantasya na iyon. Tila buhay na buhay iyon sa kanyang isipan. Isang bagay na pakiramdam niya ay tunay. Nababaliw na siya marahil o ‘di kaya ay tigang na tigang na siya dahil sobrang tagal na simula ng may naikama siyang babae. Totoong babae na pwedeng makasiping ang kailangan niya ngayon at hindi likha ng imahinasyon lamang.

Siguro ay dapat na niyang itigil ang pagmumukmok at lumabas na ng lungga niya. Marami siyang mahahanap na babae na willing gawin ang nasa isip niya. Baka sakaling kapag nakatagpo siya ng iba ay malilimot na rin niya ang kirot sa kanyang dibdib. Ah, that pain again. Mabilis na iwinaksi niya iyon sa isip. Marahil ay malaking dahilan iyon kaya hinayaan niya ang sariling kainin ng kabaliwang iyon. Nalilimot niya ang sakit tuwing naroon siya sa mundo ng babae sa imahinasyon niya.

Naihilamos niya ang magkabilang palad sa mukha at pinilit ang sariling bumangon. His nakedness greeted him in front of the wide mirror. He walked towards it and smiled lazily. Though his smile didn’t reach his eye, its reflection was saying otherwise. His amber-colored eyes were teeming with burning passion… like a devil born from the deepest hell…

PINATAWAG si Veronica ng kanilang Mama Miranda sa study nito kasama sina Selene at Agatha. Sabay-sabay silang tatlo na pumasok sa loob ng silid. Magiliw na sinalubong naman sila ng abuela at pinaupo sa harap nito.

“Do you want some cookies, girls?” alok nito.

Agad namang tumalima si Selene at kumuha sa jar. Ipinasa sa kanya nito iyon ngunit ipinasa lamang niya kay Agatha nang hindi kumukuha. Ayaw lang niya ng matatamis tuwing period niya. Tamilmil na kumuha roon ang huli at muling ibinalik sa mesa ang jar. Muntik pa iyong malaglag kung hindi lang niya naagapan agad ang pagsalo.

Tumawa lamang ang matandang babae at kumuha rin ng cookies sa lalagyan mayamaya. “You might be wondering why I called you here. As you could see, you are all growing up too fast and sooner, you will be inheriting the company we built. It will be our legacy to you and it will be your legacy to your offspring. As early as now, the three of you will commence training in handling our business,” nakangiti ngunit seryosong pahayag ni Miranda.

“Wow!” bulalas ni Selene. Punong-puno ng excitement ang tinig nito. “Do we also wear business suit, Mama? Like Tita Natalia’s office attire?”

“Eeew!” agad na dugtong niya sa sinabi ng kapatid.

Muling tumawa ang abuela nila na naputol lamang nang tumunog ang awditibo sa harap nito. Si Adora ang kausap nito sa kabilang linya. Mukhang may hindi inaasahang bisitang dumating. Tumayo ito at mabilis na nagpaalam sa kanila. Babalik din daw ito kaagad kaya huwag daw silang umalis para ituloy ang pag-uusap nila.

Tumayo si Selene para kumuha ulit ng cookies sa jar. Nakatayong humarap ito sa kanila. “Ano bang gusto ninyong course na i-take sa college? Ako gusto kong maging teacher,” sabi nito habang ngumunguya.

“Eeew,” saad niyang muli. “If you will be a teacher, you will end up being an old maid, I swear.”

“Grabe ka naman, hindi totoo ‘yan. Gusto ko lang talagang magturo, iyon ang pangarap namin ni Nanay noon kung hindi ako magiging artista.”

Isa pang “Eeew” ang nausal niya.

Pinanlakihan siya ng mga mata nito. “Ikaw ba, Nica anong gusto mong maging paglaki mo?”

“I guess, I’ll be a businesswoman. It’s my Daddy Vergil’s dream for me. ‘Yon din naman ang lumabas sa NCAE result ko. And for sure, iyon din ang gugustuhin ni Mama Miranda.”

Tumango-tango lamang sa kanya si Selene at si Agatha naman ang tinanong. “Gusto kong maging…” Hindi na nito naituloy pa ang sasabihin nang bigla na lamang mahulog ang isang portrait sa dingding ng study room. Nabasag ang glass frame niyon at kumalat ang bubog sa carpeted floor.

Sabay na napatili ang mga kapatid niya at napaatras sa sulok ng silid. Nanatili lamang siyang nakaupo at nakatingin sa direksyon ng nalaglag na painting. Nang lingunin niya ang dalawa ay magkayakap na ang mga ito. Natatawang tumayo siya at lumapit sa painting.

“Para kayong mga bata. Baka nilinis ‘yan kanina at hindi lang naisabit ng maigi kaya nalaglag.”

“Sigurado ka ba? Hindi mo ba naririnig ang mga sabi-sabi ng mga katulong? May sumpa raw sa pamilya. Baka isa ‘yan sa mga sumpa,” nanginginig na sabi ni Selene. Mukhang totoo ang takot nito.

Sumeryoso siya ng mukha at muling binalingan ang nalaglag na larawan. Isang napakagandang babae ang nakapinta roon na may suot na napakagandang kuwintas. Pinakatitigan niya ang painting. “Oh, my gosh! The woman in the painting is crying blood!” bigla ay sigaw niya.

Nagsigawan din ang dalawa niyang kapatid at tumalilis ng takbo palabas ng study. Tatawa-tawang nanatili siyang nakatayo sa harap ng larawan. Of course, it was only a bluff to scare her half-sisters.

Nang mapagod sa kakatawa ay naupo siya sa swivel chair na kinauupuan ng Mama Miranda nila kanina. Prenteng isinandal niya ang likod sa upuan at pinag-krus ang mga binti at hita. Sa ganoong ayos siya naabutan ng lola nila.

“Oh, where are they?” naguguluminahang tanong nito at nanlaki ang mga mata nang mapansin ang nalaglag na painting at mabilis na nilapitan iyon. “What happened here?”

“Bigla na lang po ‘yang nalaglag, Mama. Baka hindi naisabit ng maigi. Nagsitakbuhan sila Agatha at Selene dahil sa takot,” paliwanag niya.

Napailing-iling na lamang ito at muling tumingin sa kanya pagkaraan. “And you’re the only one na hindi natakot, Nica?” naningkit ang mga mata nito na tila iniisip na may kapilyahan siyang ginawa.

“I didn’t do anything; it just fell all of a sudden. You can ask them, Mama. I’m telling the truth,” mabilis na sabi niya ngunit hindi pa rin naalis ang paniningkit ng mga mata nito sa kanya. “Okay, I scared them by telling them that the painting was crying blood.”

Natawa na lamang ang abuela niya sa sinabi niya. “Stop making fun of your sisters, Nica. And this woman in the painting is your great-great grandmother,” anito nang maubos ang tawa. “Ipapalinis ko lang ito kay Adora at tatawagin ang mga kapatid mo. Just stay here, okay. You can talk to the ghost of your great-great grandmother if you want.”

“Hindi ako matatakutin, Mama,” natatawang sagot niya. Iniwan na nga siya ng abuela roon.

Nang muling mapag-isa ay pinagtuunan niya ng pansin ang mga folder sa ibabaw ng mesa. Binulatlat niya ang mga laman niyong papeles na mukhang mga business paperwork. Hindi naman niya mawawaan ang mga nakasulat doon kaya inayos na lamang niyang muli at binalik sa dati. Nang lumayo ang tingin niya sa mga dokumento ay natuon naman iyon sa picture frame na nasa office table. It was Iñigo. Dinampot niya iyon at pinasadahan ng daliri ang mukha ng lalaki sa larawan. Nakaramdam siya ng biglang lungkot at pangungulila. Pero hindi niya dapat maramdaman iyon para sa lalaki. Pinaikot niya ang swivel chair at tamang pagharap niya ay nakabalik na ang mga ito kasama si Adora na agad na sinimulan ang paglilinis ng napinsalang painting.

Itinuloy naman nilang mag-aabuela ang naputol na usapan.