Inilihis ko ang aking mga mata at ipinagpatuloy na lang ang aking kinakain. Hindi ko siya kayang lingunin dahil kitang-kita ko naman kung paano siya maging masaya. Oo nga at masakit sa puso pero wala akong magawa kung hindi ang hayaan na lamang.
Kasalanan ko rin naman kung bakit. Saka deserve naman niyang maging masaya. Kaya bakit ko haharangan ang bagay na ’yon? Napangisi na lamang ako at kaagad na tinapos ang aking kinakain kahit na sobrang hirap naman lumunok. Nakailang beses pa akong lagok sa inumin ko hanggang sa pakiramdam ko ay busog na ako dahil sa inumin.
Kinuha ko naman ang table napkin na nasa aking kandungan at mabilis na pinunasan ang aking labi. Nang mapakiramdaman kong maayos na ako, tumayo na ako at kumuha ng bill sa aking wallet at saka iniwan ito sa table.
Mabilis akon
