One month later
LUMUNOK si Marissa. Tila tuyong-tuyo ang lalamunan niya. Gusto niyang uminom. Gusto niyang maalis ang discomfort na dulot ng panunuyo ng kanyang lalamunan. Then she heard a very touching melody. Bagaman mabagal ang musika ay banayad naman at hindi malungkot. At madamdamin iyon. Tumatagos sa puso niya. Tipong musika na nagmumula sa isang piano.
Muli siyang napalunok. Gusto niya ng tubig. Nagmulat siya ng mga mata. Blurred. Malabo. Muli siyang pumikit at nagmulat ng mga mata. Sa pagkakataong iyon ay lumilinaw na ang kanyang paningin. Isang beses pa siyang pumikit at nagmulat.
“It’s her hair and her eyes today that just simply take me away…”
Nahigit ni Marissa ang kanyang hininga. Ang banayad na musika na naririnig niya ay sinabayan na ng nakakap
