Walang oras sa bawat araw na hindi niya naiisip si Carmela. Walang araw na hindi siya nag-aalala kung kumusta at nasaan na ba ito. Kung ano’ng nangyari dito at kung nasa maayos ba itong kalagayan.
Nakagat niya ang labi habang pilit ding pinipigilan ang mga luhang nagbabalak muling bumagsak sa kanyang mga mata.
Walang gabi na hindi siya umiiyak, kapag tulog na ang lahat at tila wala nang pakialam ang gabi. Saksi ang kanyang silid sa mga pigil na hikbi. Ramdam ng unan niya ang bawat hinagpis niya sa bawat luha na sinasalo nito.
Dama niya ang tila malaking puwang sa loob ng kanyang pagkatao magmula noong araw na hindi na niya naramdaman ang presensya ni Carmela sa buhay niya.
Isinubsob ni Jiro ang mukha sa kanyang malambot na unan, ang mga mata ay hilam na naman sa luha. Ipininid niya ang
