Vampire’s Mate

Prologue: Ang mga hikbi ko ay hindi napigilan na sunod-sunod silang lumalabas sa bibig ko dahil sa nararamdamang takot. “Tumakas ka na, Light,” pabulong na utos ni ina ngunit iling ang naging tugon ko. “Hindi po! Hindi ko po kayo iiwan ni ama,” hikbing protesta ko. “Hindi puwede na magsama tayo dahil tiyak na papatayin nila kami.” Nakita nang dalawang mata ko kung paano naglandas ang luha ni ina sa kan’yang mukha. “Natatakot ako ina. Baka mapa’no kayo ni ama.” Kinagat ko ang aking pang-ibabang labi para pigilin ang hikbi na gusto na namang lumabas kasabay ang pagluhod ni ina sa harapan ko para magpantay ang aming taas. “Tandaan mo na kahit ano’ng mangyari ay aalis ka sa bahay na ito bago pa sila makapasok. Hindi puwede na malaman nilang may anak kami ni Israel. Kaya pakiusap lang anak makinig ka sa ina mo,” parehong nanghina ang aking magkabilang balikat kaya tuluyan itong bumagsak. Ayokong maging matigas ang aking ulo at pahirapan ang mga magulang ko lalo na kung para ito sa kaligtasan ko. “Susundin ko po ang utos niyo ngunit mangako po kayo sa ‘kin na susunod kayo ni ama papunta sa isang kubo sa kalapit na bayan,” buong galang na pagmamakaawa ko. Natatakot ako ‘pagka’t hindi ko alam kung ano ang mabuti at dapat kong gawin. May sumilay na ngiti sa labi ni ina bago niya hawakan ang magkabilang pisngi ko na walang salitang hinalikan ang aking noo at pinagtagpo ang mga ilong namin. “Pangako na susunod kami. Ngunit mangako ka rin na hindi mo pababayaan ang sarili mo kahit ano’ng mangyari sa ‘min ng iyong ama. Mahal na mahal kita, anak,” pagkatapos n’yon ay niyakap niya ako ng mahigpit. “Mahal ko din kayo ni ama kaya natatakot po ako,” mahinang turan ko kaya mas humigpit ang yakap ni ina. “Patawad kung nasali ka sa gulong ito na pinasok namin,” rinig kong paumanhin niya ngunit hindi ko na lang iyon pinansin na mas sumiksik pa sa yakap. Ilang minuto ang lumipas bago kami nakadinig ng pagbukas ng pinto dito sa kuwarto ko. “Ihanda mo na ang gamit niya, Cecelia.” Humiwalay ako kay ina dahil sa sinabi ni ama na siyang pumasok. “Nararamdaman ko na ang enerhiya nila na papunta sa ‘tin,” nagmamadaling inayos ni ama ang gamit ko. “Ama,” mahinang sambit ko kaya tumingin ito sa ‘kin na agad lumapit. “Ang aking anghel.” Niyakap niya agad ako ng mahigpit kaya mas lalo akong napa-iyak. “Diyos ko! H’wag ni’yong pababayaan ang anak ko na sampung taong gulang pa lang,” pagmamakaawa ng ama ko. “Nandito na sila, Israel.” Singhap ni ina. Napahiwalay kami nang yakap ni ama sa isa’t isa na pilit kong pinahid ang luha ko kahit nanginginig ang aking mga kamay. Tumingin ng seryuso sa ‘kin ang ama ko. “Makinig ka ng mabuti, hindi ka babalik kahit anong ingay ang marinig mo sa bahay natin. Naiintindihan mo?” seryusong tanong niya kaya tumango ako. “Tandaan mo rin na mahal na mahal ka namin ng iyong ina, Mary Moonlight. Iyan ang isang bagay na h’wag mong kakalimutan,” maingat na hinalikan ni ama ang aking noo at pagkatapos ay hinawakan niya ang pulso ko na hinila papalapit sa isang maliit na lagusan dito sa loob nang kuwarto ko. Napatingin ako kay ina na ngumiti sa ‘kin ngunit ‘ramdam ko ang takot niya para sa kaligtasan ko. “Mag-iingat ka anak, ang aming nag-iisang anghel,” turan niya na nasa likod ni ama. Inalalayan ako ni ama pumasok sa maliit na butas na saktong iisang tao lang ang kasya. Dahil nakatalikod ako sa kanila, ay sa huling pagkakataon ay lumingon ako upang makita ulit ang kanilang mga mukha. “Bilisan mo na ang kilos. Nandito na sila,” mapait akong ngumiti bago sila talikuran na sinunod ko ang utos nilang tumakas na ako. Gumapang ako sa maliit na butas at sa ilang gapang ko pa lang ay nadinig ko ang pagsara nang pinto ng lagusan. Narating ko ang hangganan nang butas kaya mabilis akong tumayo at hindi ako nag-aksaya nang oras na lakarin ang isang madilim at makipot na daanan ‘pagka’t hindi ko pa nalalampasan ang lagusan. Kahit natatapilok ako sa paglalakad ay hindi ko iniinda ang sakit. Kailangan kong magtiis nang ilang minuto dahil bawal akong huminto. At sa kalaunan ay nakikita ko na ang liwanag sa labas dahilan para nagmadali akong lumakad palayo sa bahay namin. Lakad-takbo ang ginawa ko hanggang sa namanhid ang aking mga binti dahil sa pagod kaya napahinto ako nang narating ko ang kakahuyan. “Ahhhh! Israel!” agad akong napalingon sa bahay namin ng marinig ko ang sigaw ng aking ina. “Ina! Ama!” hindi ko mapigilan sumigaw kasabay na biglang bumuhos ang isang malakas na ulan. Hanggang sa nabitiwan ko ang dalang bag dahil hindi ko napigilan ang hikbing gustong kumawala. Gusto kong bumalik ngunit hindi puwede dahil nangako ako. Ayokong magalit sila sa ‘kin. Ayokong mabigo sila sa ‘kin na kahit anong mangyari ay huwag akong babalik. Biglang lumakas ang ihip ng hangin kaya napayakap ako sa basang katawan ko ‘pagka’t masyado akong gininaw. May biglang tumilapon sa lupa na isang katawan kaya walang pagdadalawang-isip ay nagtago ako sa isang malapad na katawan ng puno. “Papa God, ingatan mo po ang mga magulang ko,” piping dasal ko. “Nasaan ang anak niyo?” ang boses na narinig ko ay parang sirang plaka at parang tunog ng senso na masakit sa tainga kaya kinilabutan ako dahil mukha itong demonyo. “W-Wala kaming a-anak ni Israel.” Nangatog ang tuhod ko ng marinig ang boses ni ina. “Sinungaling! Naamoy ko siya Cecelia,” mula sa pinagkakakublihan ko ay marahan akong sumilip sa puwesto ng aking ina. Kaya gano’n na lang ang gulat ko ng nakita kong pinalilibutan si ina ng mga lalaking na may suot silang mga hoodie na kulay itim at nakikita ng dalawang mata ko ang mga pulang mata ng ilang kalalakihan na paharap sa kinalalagyan ko. Ang t***k ng puso ko ay mas trumiple ang kaba sapagka’t may humahawak sa leeg ni ina na animo’y sinasakal siya. “O-Oo na! May anak nga kami ngunit pinapangako ko na hindi mo siya makukuha s-sa ‘kin,” hirap na sagot ni ina kaya pakiramdam ko ay kinakapos din ako ng hininga. “Do’n ka nagkakamali Cecelia. Dahil makukuha ko ang anak mo,” galit nitong turan na walang salitang may lumabas na mga matutulis na ngipin sa bibig ng lalaki kaya nanlaki ang mga mata ko. “Akin ang anak mo, Cecelia. Babawiin ko ang nanggaling sa akin!” biglang sumikip ng sobra ang puso ko na unti-unti itong dinudurog sa kaloob-looban ko dahil sa nakitang bumaon ang mga pangil niya sa leeg ng ina ko. “Arghh! Hindi Aaron! Hindi!” hiyaw ni ina kaya napatakip ako ng bibig para pigilan ang isang malakas na iyak na gustong lumabas. Ang katawan ko ay sobrang nanghina na gamit ang isang kamay ay tinapik-tapik ko ang aking kaliwang dibdib na katapat ng aking puso dahil sobrang sakit nito. Ang sakit ‘pagka’t unti-unting bumagsak ang katawan ni ina sa lupa na wala ng buhay samantala ang lalaking kumagat sa leeg ni ina ay may dugo ang mga gilid ng labi nito. “Hanapin niyo ang bata at dalhin sa ‘kin!” mas mapula ang mata nito kaysa sa iba niyang kasamahan. “Masusunod panginoon!” sagot ng mga kasamahan niya kaya agad akong naalerto. Dali-dali akong tumayo na akmang aalis na papalayo sa pinagkukublihan ko ngunit ng tumalikod ako ay may isang lalaki na nasa likod ko pala. Sunod-sunod ang ginawa kong paglunok na baka ito na ang katapusan ko. “H-Huwag niyo po akong s-sasaktan.” Mangiyak-ngiyak na pakiusap ko. Nakita kong ngumiti ito sa ‘kin ng matamis. “Halika! Ilalayo kita sa kanila.” Inilahad nito ang kamay sa ‘kin kaya napatingin ako sa guwapong mukha niya. Hindi ko alam kung tatanggapin ko iyon dahil natatakot ako. Baka isa itong patibong. Maaaring kalaban din siya. “Naaamoy ko na ang bata!” may sumigaw na papalapit sa puwesto namin. “Damn it! Those rogues,” mura ng lalaking kaharap ko na agad akong nilapitan. “I’m sorry, angel.” Hinabol ko ang aking hininga ng naramdaman kong may tumusok sa leeg ko na hindi ko mawari kung anong bagay iyon dahil unti-unting dumidilim ang paningin ko hanggang sa tuluyan akong binalot ng kadiliman. NAPAMULAT ang mga mata ko nang naramdaman ko ang malamig na simoy nang hangin na yumayakap sa aking katawan. “S-Sino ka?” agad kong tanong dahil may kaharap akong lalaki na nakaluhod sa kama. “Sshhh. Zipper your mouth baby,” masuyong turan nito na hindi ko masyadong maaninag ang mga mata niya dahil sa madilim na kuwarto ko. Nang akmang igagalaw ko ang mga kamay ko ay parang binuhusan ako ng malamig na tubig dahil parehong nakagapos ang aking mga pulso sa gilid ng headboard at ‘ramdam ko din na nakagapos ang mga paa ko. “The fudge!” malakas kong salita na mabilis akong tumingin sa katawan ko na walang saplot kahit isa. “It’s okay baby. This night I’ll mark you as mine.” Nanginig tuluyan ang mga tuhod ko dahil pumaibabaw ang lalaki sa ‘kin na wala ding saplot. Biglang nilukob ako ng takot ng naalala ko ang nangyari sa nakaraan na sampung taong gulang pa lang ako. Mahina ako noon at ayokong maging mahina ulit ngayon. “Pakiusap! H’wag mong dungisan ang katawan ko,” pagsusumamo ko ngunit isang matigas na iling ang itinugon niya. “Don’t beg, baby. Ako nga dapat ang makiki-usap dito, nakiki-usap na sana maangkin kita ngayong gabi dahil magtagal na akong nagtitimpi sa ‘yo. Pabigyan mo ako lalo na ay nasa tamang edad ka na,” naramdaman ko ang lungkot sa boses niya lalo na ay gumalaw na siya sa ibabaw ko. Pakiramdam ko ay biglang lumamig ang loob ng ulo ko kaya hindi ako nakapag-protesta na nakaawang lang ang bibig ko sa kan’ya kahit hinahalikan na niya ang iba’t ibang parte ng katawan ko samantala ay pumipisil na ang kan’yang mga kamay sa mga maseselan na parte ng aking katawan. Hanggang sa lumapat ang labi niya sa labi ko na walang salitang hinalikan ako ng mapusok na malaya niyang ipinasok ang dila niya sa bibig ko na wala naman pag-aalinlangan ay pinagbigyan ko ito. ‘Ramdam ko na mas lumalim pa ang halikan namin at pinisil-pisil niya ang iba’t-ibang parte ng katawan ko hanggang sa naramdaman kong may tumutusok na matigas na bagay sa bakuna ko. Ang mga balahibo ko ay nagsitindigan dahil do’n. Tumigil siya sa paghalik sa ‘kin na tinignan ako sa mata kaya nakita ko ang isang mata nito na kulay ginto. “I’ll be gentle, baby.” Napakuyom ako ng kamao at napalunok ng gumalaw na siya papasok sa ‘kin. Hindi ko alam kung saan ako kukuha ng lakas nang naramdaman ko ang buong sakit na humihiwa sa buong pagkatao ko. “M-Masakit.” Umiyak ako at napapikit ng mga mata. “Sshhh it’s okay. Masasanay ka din sa ‘kin.” Hinalikan nito ang mga luha ko para patuyuin. Marahan itong gumalaw sa loob ko kaya nasasaktan ako ngunit sa katagalan ay hindi ko na nararamdaman hanggang sa naging mapusok ang galaw nito sa ibabaw ko. Hindi ko alam kung ilang oras ako nitong inangkin ng marahas hanggang sa nakatulog ako dulot ng pagod. Kinain nang kadiliman ang paligid ko. Naalimpungatan ako sa pagtulog nang naramdaman ko ang sobrang sakit ng pagkababae ko dahilan upang gumalaw ako sa kinahihigaan na napansin ko na hindi na nakagapos ang mga pulso at paa ko. Nilingon ko ang buong kwarto ngunit gano’n na lang ang gulat ko na ako lang mag-isa na wala akong nakitang ibang tao. Agad akong kinabahan na marahan kong inangat ang puting kumot ko na agad kong nakita ang pulang dugo na siyang nagpapatunay na hindi na ako birhen. Hinawakan ko ang aking ulo ng naalala ko kagabi ang nangyari sa ‘kin na ibinigay ko ang aking katawan sa isang lalaki na hindi ko man lang kilala. Nagpaangkin ako sa lalaking hindi ko man lang nakita ang buong mukha niya. Ang tanga ko. Sobrang tanga! Sana panaginip lang ang lahat nang ito. Mababaliw ako kung totoo ang nangyari kagabi. Halos magkasabay ang paggalaw ng mga balikat ko dahil tuluyan akong napaiyak na nakayakap ako sa mga tuhod ko. Akala ko ba ay dapat ako maging matapang sa bawat sandali? Ngunit bakit hindi ako lumaban kagabi sa pangahas na lalaki? Bakit ko ito hinayaan lang? Paano ulit ako nito babangon? Isang pagkakamali na naman ang nagawa ko sa sarili ko. I gave my first to a stranger. *** Your_QueenAnonymous