Baran
.
.
.
Kahvaltımızı yaptıktan sonra konak yollarına düşmüştük. Karıma kötü laf eden canını sıkan karşısında beni bulacaktı. Kız zaten yeterince üzülmüştü geldiği günden beri. Bir kişi daha üzmeye kalkarsa anam, babam, büyüğüm demem düşmanı olurdum.
Cihan kendi arabasında gelirken, Fişeğimle ben aynı araçtaydık. Arabayı ben kullanıyordum. O da yanımda oturmuş düşünceli düşünceli dışarıyı seyrediyordu. Arada bir yüzüme bakıyor benimle göz göze gelince de kızarıyordu. Daha fazla sessizliğe dayanamadım.
“Kahvaltı nasıldı beğendin mi?”
“Evet çok beğendim. Ellerine sağlık.”
“Biraz zayıfsın güzelim. Kalçaların memen yeterince dolgun kabul ama o çırpı bacaklarını azıcık kalınlaştırsak hiç fena olmaz. Onlarda ele gelsin biraz. Yoksa bana uzun süre dayanamazsın.” Zayıf filan değildi as
