Konağa dönerken bir şeyi daha fark etmiştim. Konağa değil evime dönüyordum. Orası artık konak değildi. Evdi. Fırat bana bir ev vermişti. ailemden sonra bir de o aile olmuştu bana. bir insanın size aile olması, hayatınızda yer edinmesinden çok daha yeganedir. Çünkü herkes hayatınıza girebilir ama hayatınıza giren herkes eviniz olamaz.
Ben yolu izlerken uyuyakaldığım için araba durduğunda uyanıp etrafıma bakındım.
“10 dakikaya evdeyiz,” dedi Fırat.
“Bu kadar çok uyuyacağımı düşünemedim…” dedim gözlerimi ovalarken.
“Uykun vardı ve uyudun. Uyku düşünülen bir şey değil ki aklına gelsin. Ama çok canım çekti yalan yok,” dedi gülerek.
“Neyi?” dedim ama anında uyku olduğunu anladığım için yüzümde yine mahcubiyet olmuştu. arabayı evin olduğu sokağa doğru sürmeye devam ederken başını bana d
