Psycho : จิตต้องขัง

ชีวิตประจำวัน ทำงาน นั่งรถและกลับบ้าน เมื่อกลับบ้านนอกจากทานข้าวกับครอบครัวสิ่งที่เห็นเสมอเป็นประจำทุกวันอย่างเคยชินคือ ข่าวตามช่องต่างๆ ในโทรทัศน์ นอกจากปัญหาการเมือง ปากท้องและความลำบากของประชาชน สิ่งที่พบมากที่สุดคือ ข่าวฆาตกรรมต่างๆ ปล้นชิงทรัพย์ คนหาย และฆ่าข่มขืน... ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนแต่เกิดจากสมองสั่งการ สารในสมองของแต่ละคนไม่เหมือนกัน ความคิดคนก็ต่างกัน ที่สำคัญรอบข้างและสังคมเป็นตัวแปรสำคัญที่หล่อหลอมคนคนหนึ่งให้เกิดแรงจูงใจในการกระทำต่างๆ อันที่จริงคนพวกนี้น่าสงสารยิ่งนัก ถูกสังคมประณามว่าเป็นโรคจิต ชั่วช้าและจบโดยไม่มีที่ยืน ไม่ได้รับการเหลียวแลและแก้ไขปัญหาให้คนเหล่านี้อย่างแท้จริง แม้ว่าจะกระทำผิดจริงและควรได้รับโทษตามกฎหมายและความเหมาะสม แต่ใครเล่า...จะรู้ถึงจิตใจของคนเหล่านั้นอย่างแท้จริง ว่าความจริงแล้วพวกเขาเหล่านั้นอยากทำหรือไม่ หรือเขาทำเพราะอะไร ไม่มีคนอยากเข้าใจและรับรู้คนเหล่านั้น แท้จริงแล้วเราทุกคนก็เป็นมนุษย์เฉกเช่นเดียวกันทั้งนั้น อเล็กซานดรา คลินตันและน้องสาวของเธอ เอเวอลีน คลินตัน เป็นบุคคลที่ทำงานเพื่อช่วยเหลือสังคมแม้จะไม่มากแต่พวกเธอหวังว่าคนเหล่านั้นที่พวกเธอช่วยจะมีชีวิตที่ดีขึ้น วันนี้เอล็กซานดราและเอเวอลีนเลิกงานเวลาเดิมเหมือนทุกวัน ทั้งสองทำงานที่เดียวกัน กินข้าวพร้อมกัน เลิกงานพร้อมกันและกลับบ้านพร้อมกัน ป้ายรถประจำทางวันนี้ร้างผู้คน อาจเป็นเพราะวันที่ฝนตกเช่นนี้ ผู้คนต่างเลือกใช้บริการรถไฟฟ้าใต้ดินแทนที่จะนั่งรถเมล์อย่างพวกเธอ ทั้งสองชอบนั่งมองข้างทางไปเรื่อยๆ ดูชีวิตของผู้คนตามทาง แม้จะรอนานหน่อย “อเล็กซ์ พี่ต้องทำงานแบบนี้ทุกวัน พี่มีจิตตกบ้างไหม” เอเวอลีนผู้เป็นน้องสาวเอ่ยถามพี่สาวในขณะนั่งรอรถประจำทาง อเล็กซานดราเก็บหูฟังไร้สายไว้ข้างหนึ่งและฟังเพียงข้างเดียว “ก็มีบ้างนะ แต่พี่ชินแล้ว พวกเขาน่าสงสารกว่าเราเยอะนะเอวา เธอคงไม่ชิน ระหว่างรองานที่ถูกใจ ทำงานนี้ไปก่อน หาประสบการณ์และยังได้ช่วยคนแบบที่เธอชอบไง” อเล็กซานดราตอบน้องสาวโดยที่เธอก็นึกถึงสายคนไข้ของเธอแปลกๆ อยู่ทุกวัน คนไข้บางรายก็แปลกมาก แปลกจนเธอรู้สึกทั้งสงสารและรู้สึกกลัว... “ตั้งแต่ฉันมารับสายด่วนสุขภาพจิต ฉันรู้สึกกลัวคนบางคนยังไงไม่รู้ อเล็กซ์...พี่เป็นหมอจิตบำบัด คงจะชินล่ะมั้ง” “กลัวสิ แต่พี่อยากรักษาคนไข้ให้หาย ไม่ก็ดีขึ้นก็ยังดี” อเล็กซานดราตอบน้องสาว วันนี้รอบข้างมีแค่เธอและน้องที่นั่งอยู่ป้ายรถประจำทางท่ามกลางสายฝน เอเวอลีนขอหูฟังพี่สาวอีกข้าง และนั่งฟังเพลงรอรถไปพร้อมๆ กับพี่สาว “ถ้าคนไข้เขาอยากปรึกษานอกเวลางาน มันทำได้ไหมอเล็กซ์” อเล็กซานดราหันมาหาน้องสาวทันทีที่ได้ฟัง “เอวา เธอทำไปแล้วใช่ไหม เธอไม่ใช่นักจิตบำบัดนะ จะทำโดยพลการไม่ได้ ถ้าไม่รู้...อื้อ!!” อเล็กซานดราไม่ทันได้พูดกับเอเวอลีน จู่ๆ ก็รู้สึกถึงแรงบีบรัดต้นคอด้านหลังและผ้าปิดปากและจมูก กลิ่นชวนเวียนหัว ภาพด้านหน้าเริ่มเบลอ เพียงแค่กลั้นหายใจเพื่อจะต่อต้าน เธอก็ไม่สามารถทำได้ เบื้องหน้าคือร่างน้องสาวของเธอที่ล้มพับไปต่อหน้าต่อตา เงาดำเลือนรางอุ้มน้องของเธอไป ส่วนเธอ ได้หมดสติไปหลังจากนั้นไม่นาน... [เอเวอลีน คลินตัน] ฉันตื่นมาพร้อมกับเห็นร่างของพี่สาวนอนอยู่ข้างๆ อย่างไม่ได้สติ มือของฉันพยายามเขย่าตัวเธอ เพราะพี่สาวเป็นคนเดียวที่จะปกป้องฉันได้ สายตามองไปรอบๆ เผื่อมีทางออก รอบด้านมืดสลัว มีเพียงเชิงเทียนโบราณยุควิคตอเรียลวดลายหายากและดูเก่าคู่เดียว ฉันรู้สึกสนใจกับเครื่องเรือนในห้องนี้ ฉันเรียนเอกวรรณคดีอังกฤษและสนใจในศิลปะยุควิคตอเรีย บังเอิญที่ในห้องแห่งนี้มีสิ่งที่ฉันสนใจอยู่ครบครัน แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาชื่มชมผลงานอันล้ำค่า ฉันแค่อยากรู้ว่าที่นี่คือที่ไหน และใคร...เป็นคนจับพวกเรามา กลิ่นคล้ายไม้กฤษณากลบกลิ่นอับ อากาศหายใจในห้องมีแค่ลมแอร์เย็นเฉียบ ขนอ่อนบนร่างกายลุกชันเมื่อต้องลมหนาว ทั้งๆ ที่ควรจะติดฮีตเตอร์ในเมืองหนาวอย่างสหราชอาณาจักร แต่กลับเพิ่มความหนาวเย็นยะเยือกเหมือนตั้งใจแช่แข็งเธอและพี่สาว ชุดของฉันถูกเปลี่ยนให้เป็นชุดนอนสายเดี่ยวผ้าแพรยาวกรอมเท้า สีขาวของชุดดูซีดจางแกมเหลืองคล้ายชุดนี้อยู่มานานนับชั่วคน ข้อเท้าข้างซ้ายของฉันโดนล่ามโซ่ตรวนกับขาเตียง เมื่อออกแรงกระชากมันทั้งบาดผิวและเย็นเฉียบ ในใจพลันหนาวสั่น จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว มันคือความกลัว....ครั้งสุดท้ายที่จำได้ ฉันและพี่สาวกำลังจะนั่งรถเมล์เพื่อกลับบ้านจากการทำงานอันเหน็ดเหนื่อยเช่นทุกครั้ง กำลังจะกลับบ้าน...ไปทานข้าวกับพ่อแม่ คุณลุง คุณป้า น้องๆ และตายายของฉัน ครอบครัวอันอบอุ่น แล้วทำไมมันถึงกลายเป็นแบบนี้ เมื่อมองสำรวจร่างกายของอเล็กซ์ ไม่มีร่องรอยของการถูกทำร้ายแต่อย่างใด ฤทธิ์ยาสลบของเธออาจอยู่นานกว่าฉัน ชุดของอเล็กซ์ถูกเปลี่ยนออกไปเช่นกัน แต่เธอกลับใส่เพียงผ้าแพรคลุมร่างบางๆ สีแดงไวน์กรอมเท้า เพียงแค่กระตุกสายรัดเอวก็หลุดโดยง่าย และที่สำคัญ อเล็กซ์ไม่ได้ใส่โซ่ตรวน! [อเล็กซานดรา คลินตัน] “อเล็กซ์.... อเล็กซ์ตื่นสิ! อเล็กซานดรา! พี่นอนแบบนี้ฉันใจไม่ดีเลย ฮือๆ” เสียงของเอวา....ปลุกฉันให้ตื่นขึ้น ฉันกำลังฝัน....ฝันว่ามีเงาดำกำลังวิ่งไล่ล่าฉันในป่า ฉันพยายามวิ่งหนีมันด้วยเท้าเปล่าแม้จะเป็นเพียงฝันแต่ความรู้สึกที่วิ่งด้วยเท้าเปล่ามันเจ็บจริงๆ แม้จะโดนเศษไม้และก้อนหินบาด แต่เท้าของฉันยังคงไม่หยุดวิ่ง มันเข้าใกล้มาทุกที ฉันพยายามตะโกนขอความช่วยเหลือแต่เสียงของฉันเหมือนไม่มีใครได้ยิน ฉันสะดุดรากไม้ล้มลง มันตามมาจนทัน เงาดำก้าวเข้ามาใกล้ยกมีดสีเงินแวววาวขึ้นมาแสงสะท้อนจากเงาจันทร์ทำให้ฉันเห็นหน้ามันครึ่งซีก ใบหน้าอำมหิตเต็มไปด้วยเลือด ฉันกำลังจะโดนฆ่า....แต่เสียงของเอวาปลุกฉันให้ตื่นจากฝันร้าย เมื่อลืมตาขึ้นสิ่งแรกที่เห็นคือ ความมืด...แสงสลัวรอบห้อง รู้สึกถึงความเก่า กลิ่นหอมเย็นๆ คล้ายดอกไม้จากสุสาน เหมือนฉันคิดไปเองว่ามันน่ากลัว เครื่องเรือนเก่าแก่ เตียงนอนขาวสะอาดที่สีเริ่มซีดจาง รอบห้องปิดทึบสนิท ข้างกายฉันคือน้องสาวของฉันที่ทั้งชีวิตนี้สาบานว่าจะดูแลและปกป้อง ถูกล่ามโซ่กับข้อเท้า ดูก็รู้ว่าเอเวอลีนพยายามกระชากจนข้อเท้าบางเกิดรอยแดงช้ำ น้ำตาของความกลัวจนตัวสั่นและอ้อมกอดของเธอที่ถาโถมเมื่อฉันตื่น แต่ทำไม...ฉันถึงไม่มีโซ่ล่ามไว้ที่ข้อเท้า ความจำครั้งสุดท้ายเราทั้งสองกำลังนั่งรถเมล์เพื่อกลับบ้าน มือปริศนาใช้ผ้าปิดปากและจมูกของเรา ฉันไม่สามารถขัดขืนเพื่อพาตัวเองและน้องสาวหนีจากสถานการณ์นั้นได้ จนต้องตกมาอยู่ในที่แบบนี้ ฉันรู้สึกกลัว แต่...จะกลัวให้น้องเห็นไม่ได้ ฉันต้องใจเย็นและเข้มแข็ง หาวิธีเอาตัวรอดและพาน้องสาวของฉันออกไปจากที่นี่ให้ได้ ออกไปอย่างคนเป็น ไม่ใช่คนตาย...ต้องไม่เหมือนข่าวฆาตกรรมที่ปรากฏในโทรทัศน์เหล่านั้น “เอวา ไม่เป็นไรใช่ไหม ไม่ร้องๆ พี่อยู่นี่ เราค่อยๆ คิด อย่าวู่วาม เราต้องออกไปจากที่นี่ได้แน่” เสียงจากด้านนอกดังขึ้นแว่วๆ เงาดำลอดผ่านใต้ช่องประตู มันกำลังเดินวนเวียน มันไม่ได้มีคนเดียว “เอาคนไหน” “หมอ...ฉันต้องการคนนั้น” “ถ้าไม่ถูกใจจะเปลี่ยนไหม” “เดี๋ยวบอกเอง” “แล้วแกล่ะ” “ฉันล่ามไว้แล้ว ห้ามเอาไป” “สนใจแบ่งปันบ้างไหมล่ะ” เสียงของพวกมันจากด้านนอกทำให้ฉันรู้ว่า ฉันและเอวาจะไม่มีทางเหมือนเดิมอีก แม้ในใจอยากร้องไห้มากแค่ไหนแต่ฉันต้องหาทาง...หาทางที่จะทำให้เราสองคนพี่น้องออกไปจากที่นี่ สองพี่น้องกอดกันตัวกลมเมื่อเห็นเงาจากด้านนอกและเสียงพูดคุยที่ไม่ลงตัว เสียงตึงตังเกิดขึ้นเมื่อใครบางคนขอบางอย่างแต่ชายอีกคนไม่ยอม พวกเธอทั้งสองจับใจความไม่ค่อยได้ รู้แต่ว่าไม่ใช่เรื่องดีสำหรับพวกเธอแน่ “อเล็กซ์....ฮือๆๆ ฉันอยากกลับบ้าน” เอเวอลีนร้องไห้พลันกระตุกโซ่ตรวนที่ข้อเท้าหวังว่าจะปลดมันได้ “ไม่ต้องกลัว เงียบก่อน...” อเล็กซานดราบอกเอเวอลีนให้เงียบเสียงลงเพื่อที่เธอจะได้ฟังเสียงด้านนอก อาจเป็นเสียงของคนร้ายที่จับพวกเธอมา เสียงพูดคุยลอดผ่านประตูห้องของพวกเธอ เสียงที่อเล็กซ์ได้ยินมีมากกว่า 3 คนแน่ๆ ใจของเธอหวาดกลัว มันคือเสียงของผู้ชายทั้งหมด...แต่เหมือนว่าพวกมันจะเงียบลง เมื่อได้ยินเสียงกระตุกโซ่ภายในห้องที่พวกเธออยู่ “อเล็กซ์...ฉันกลัว” เอเวอลีนกอดพี่สาวไว้ น้ำตาไหลอาบแก้ม “เอวา...ไม่ต้องกลัว ฟังพี่นะ ถ้ามันจะทำอะไรเรา อย่าขัดขืนเด็ดขาด! จำไว้ ถ้าขัดขืนพี่ไม่รู้ว่ามันจะฆ่าเราไหม เราต้องรอดออกไปจากที่นี่ ออกไปอย่างคนเป็น” “ฉันทำไม่ได้หรอก” เอเวอลีนปฏิเสธพร้อมกับร้องไห้ออกมา เสียงเปิดประตูดังปัง พร้อมกับชายคนหนึ่งที่เข้ามา เงามืดจากภายนอกและภายในห้อง แสงไฟสลัวเหมือนหนังฆาตกรรมคล้ายสะท้อนร่างชายทั้งสองหน้าประตู ดั่งปีศาจน่าเกลียดน่ากลัว มันมีกันสองคน...ชายคนหนึ่งก้าวเดินเข้ามาหาพวกเธออย่างช้าๆ เงาดำเอียงคออย่างสงสัยและอยากรู้ เสียงคอกรอบแกรบดังขึ้นเมื่อมันสะบัดคอเอียงซ้ายขวาอย่างแรง อเล็กซานดรากอดน้องสาวของตนแน่นอย่างปกป้องและหวาดกลัว แต่ความพยายามไร้ผลเมื่อร่างเล็กของเธอถูกกระชากออกจากน้องสาวและโดนชายน่ากลัวคนนั้นอุ้มขึ้นพาดบ่าราวกับเธอไม่มีชีวิต เอเวอลีนมองพี่สาวของตนที่ถูกชายร่างสูงน่ากลัวคนหนึ่งอุ้มร่างเล็กของพี่เธอไปต่อหน้าต่อตา “เอวา! จำคำพี่ไว้! พี่รักน้องมากนะ...” “อเล็กซ์!!! กรี๊ด!!!!!!!!” เอเวอลีนกรีดร้องใจจะขาดเมื่อเห็นพี่สาวโดนอุ้มพาดบ่า พี่สาวเธอไม่ดิ้นและเรียกร้องใดๆ มีเพียงสายตาของอเล็กซานดราที่มองเอเวอลีนจนลับสายตา ชายอีกคนที่ยืนมองเอเวอลีนข้างประตูเอียงคอมองเธอ เงาดำทำให้เอเวอลีนมองไม่เห็นใบหน้านั่น โซ่ที่ถือในมือของมันลากพื้น ตอนนั้นเอเวอลีนจึงรู้ว่าเธอจะไม่สามารถออกไปจากที่นี่ได้อีก หญิงสาวเมื่อเห็นดังนั้นจึงกรีดร้องเรียกคนให้ช่วยเธอ เสียงโซ่ลากดังครืดคราดตามพื้นไม้ขัดมันใกล้เข้ามา ชายคนนั้นกำลังเข้ามาหาเธอพร้อมกับประตูที่ปิดลง ความมืดหลังประตูพรางร่างของมัน เสียงโซ่หยุดลง มันไม่ขยับเขยื้อน มีเพียงเสียงหายใจของเธอและมันที่ดังภายในห้องอันเหน็บหนาว “ออกไป! อย่าเข้ามา!” “…….” ไม่มีเสียงตอบรับจากชายในความมืด มีเพียงเสียงโซ่ที่เริ่มขยับ เสียงของมันเข้าใกล้เธอเรื่อยๆ เอเวอลีนกลัวสุดขีด เธอหายใจติดขัดและกรีดร้องสุดเสียงจนกระทั่งสลบไป เอเวอลีนหลับไปพร้อมน้ำตา เธอตื่นขึ้นมาด้วยความปวดหัวและ....สัมผัสเย็นเฉียบน่ากลัวตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าของเธอ ในห้องที่เธออยู่เป็นห้องปิดทึบมืดสลัว แต่ผิวกายของเธอสัมผัสได้ถึงลมบางๆ รอบกายเธอ เสียงคล้ายสูดดมทำให้เธอรู้ว่า เป็นเสียงลมหายใจ! ลมหายใจคนคนหนึ่งที่กำลังสูดดมผิวกายของเธอ! ลมหายใจของมัน! หญิงสาวตัวเกร็งไม่กล้าลืมตา ทั้งเย็นเฉียบ ขนลุก...กลิ่นบุหรี่เหม็นๆ ที่เธอไม่ชอบ อบอวลทั่วตัว มันทั้งเหม็นและมีกลิ่นเย็นๆ ของมิ้นท์อ่อนๆ ความรู้สึก...มันดอมดมผิวกายของเธอตั้งแต่เส้นผม ใบหน้า ต้นคอ แขน ขา และปลายเท้าของเธอ ยิ่งมันสูดดม เสียงของมันเริ่มหายใจดังขึ้นคล้ายสัตว์ป่า เธอกลัว....เธออยากกลับบ้าน มันไล้ดอมดมเธอไปทั้งตัว มือสากจับแขนของเธอ สัมผัสเย็นๆ ลมหายใจของมันลูบไล้เธอทั่วแขน มือของมันจับเส้นผมยาวเป็นลอนของเธอและสูดดมมันอย่างช้าๆ จรดปลายผม ความรู้สึกที่ข้อเท้าทำให้เอเวอลีนรู้ว่ามันล่ามโซ่ที่ข้อเท้าทั้งสองข้างเป็นที่เรียบร้อย มือสากไล้ข้อเท้าบางช้าๆ เธอสะดุ้งเมื่อรู้สึกถึงผ้าอุ่นและเปียกที่ค่อยๆ เช็ดตั้งแต่ปลายเท้าไล่ขึ้นมาตามขา มันกำลังเช็ดตัวเธอ ทุกซอกทุกมุม....เอเวอลีนต้องข่มใจที่จะไม่กรีดร้องออกมา ขณะที่มันเช็ดตัวเธอ มันก็สูดดมร่างกายของเธอไม่หยุดเหมือนคนโรคจิต....เธอรู้สึกขยะแขยง เมื่อมันเช็ดตัวของเธอเสร็จและแต่งตัวให้เธอเรียบร้อย เธอก็แอบเห็นมันเปิดประตูออกไปคุยกับใครสักคนและจากนั้นเธอจึงรู้ว่า มันแค่สั่งให้แม่บ้านนำอาหารมาให้เธอ และมันก็ออกไป โดยที่ไม่ได้ทำอะไรเธอ แม่บ้านเข้ามาสะกิดเอเวอลีนที่แกล้งหลับ และชี้ไปที่ถาดอาหารโดยที่ไม่พูดอะไร กระดาษเขียนแนบว่าอาหารมีอะไรบ้างและแม่บ้านคนนี้เป็นใบ้...หูของเธอไม่ได้ยิน เอเวอลีนที่รู้ภาษามือจึงสื่อสารกับแม่บ้าน นั่นทำให้แม่บ้านคนนี้ตกใจสุดตัว หันไปมองที่หน้าประตูอย่างระแวง ‘อย่าให้เขารู้ว่าคุณสื่อสารกับฉันได้ด้วยภาษามือ’ เอเวอลีนพยักหน้าเข้าใจและสื่อสารกับเธอต่อ ‘ฉันถูกจับตัวมากับพี่สาว ช่วยฉันหน่อยนะคะ’ แม่บ้านตาโตและส่ายหน้าทันที ‘เขารู้ว่าคุณแกล้งหลับ เขารู้ทุกอย่าง ถ้าเขารู้ว่าคุณจะหนีออกไป เขาต้องฆ่าฉันแน่ๆ’ เอเวอลีนตัวสั่นเมื่อนึกถึงสิ่งที่แม่บ้านบอก ชายคนนั้นฆ่าคนได้จริงๆ และอาจจะฆ่าเธอและพี่สาวได้ถ้าทำอะไรผิดพลาดไป สัมผัสของมัน เธอยังจำได้แม่น เธอนั่งมองอาหารตรงหน้าโดยที่ไม่ได้แตะต้อง เธอกลัวว่ามันจะใส่อะไรให้เธอกิน อเล็กซ์หายไป เธออยากไปหาพี่สาวของเธอและกลับบ้านด้วยกัน เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพี่ของเธอจะเป็นอะไรไหม ยังมีชีวิตอยู่หรือเปล่า พวกมันทำอะไรกับเธอบ้าง “อเล็กซ์...พี่อยู่ไหน ฉันอยากกลับบ้าน ฮือๆๆ ...” เอเวอลีนนั่งกอดเข่าร้องไห้ โซ่ที่ล่ามข้อเท้าแม้ว่ามันจะยาวและสามารถเดินได้รอบห้องรวมถึงสามารถเข้าห้องน้ำได้ แต่เธอก็ไม่สามารถออกไปจากห้องนี้ได้ โซ่ตรวนสองเส้นนี้จะรัดแน่นขึ้นเมื่อเธอพยายามจะกระชากมัน รัดซะจนเธอเลือดซึม ข้อเท้าของเธอถูกกระตุกตึงรัดแน่นเมื่อเดินมาถึงประตูหน้าห้อง จำกัดอิสรภาพของเธอเพียงแค่หน้าประตู ตึง ตึง ตึง ปัง! โครม! เสียงดังสนั่น ดังมาจากบนเพดานห้องนี้ เธอได้ยินเสียงเหมือนมีคนอยู่ห้องด้านบนของเธอ แอ๊ดดดดดด เอเวอลีนถอยหลังทันทีเมื่อประตูห้องของเธอถูกเปิดออก ชายคนนั้น มันที่ล่ามโซ่เธอ...กำลังจ้องมองเธอ แสงสว่างจ้าจากด้านนอกทำให้เอเวอลีนต้องหรี่ตาสู้แสง เธอเห็นหน้าของชายคนนั้นแล้ว ใบหน้าคมราวเทพบุตรแต่มีสีหน้าที่อึมครึม สายตากดลงต่ำมองเธอตั้งแต่เท้าจรดศีรษะ ปากแสยะยิ้มอย่างน่ากลัวทั้งที่ดวงตาไม่ได้ยิ้มตามเลยแม้แต่น้อย เขาเอียงคอน้อยๆ มองเธอและมองไปที่ถาดอาหารที่ยังคงเดิม ไม่มีร่องรอยของการกิน ม่านตาของเขาขยายและหรี่เล็กลงจนเธอคล้ายเห็นเส้นม่านตาเหมือนสัตว์ป่า เอเวอลีนตัวสั่นและกลัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ร่างสูงใหญ่เดินเข้ามาใกล้เธออย่างช้าๆ พร้อมกับอุ้มเธอเหมือนเด็กน้อยโดยที่ขาของเธอจำเป็นต้องเกี่ยวเอวหนาไว้เพราะกลัวตก มือบางเกี่ยวคอที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปนเพราะใช้แรงยกอย่างหวาดกลัว “อย่าทำอะไรฉันเลย ฉันมีครอบครัวต้องกลับไปหา เห็นใจฉันกับพี่สาวเถอะนะ ฉันจะไม่บอกตำรวจ ฉันสัญญา” ร่างสูงใหญ่ไม่ตอบ เขาทำเพียงวางหญิงสาวลงบนเตียงอย่างเบามือ เดินไปหยิบถาดอาหารและป้อนเธอ เอเวอลีนไม่เข้าใจพร้อมทั้งหวาดกลัว ตั้งแต่เห็นชายคนนี้เธอยังไม่เคยได้ยินมันพูดเลยสักคำ หรือว่ามันจะเป็นใบ้ เมื่อนึกถึงคำของพี่สาวจึงจำใจต้องอ้าปากกล้ำกลืนอาหารแต่ละคำ ชายหนุ่มยิ้มมุมปากแต่ดวงตายังคงแข็งกร้าว เมื่อเอเวอลีนกินข้าวหนี่งคำ เขาก็จะลูบหัวเธอหนึ่งครั้งเหมือนสุนัขที่เชื่อคำสั่งของเจ้านาย ปั๊กๆๆๆๆๆ ตึงๆๆๆๆๆๆ ‘อ๊าๆๆๆๆๆ อื้มมม อ๊ะๆๆๆๆๆ เจ็บ....กรี๊ดดดดด อ๊า ซี๊ด....อ๊าๆๆๆๆ อ๊ะๆๆๆ’ ‘อ๊าส์.........โอ้ว.........’ เสียงดังมาจากข้างบน เสียงชายหญิงคู่หนึ่งกำลังทำกิจกรรมร้อนแรงและรุนแรงด้านบน แต่เสียงของผู้หญิงที่แม้ว่าเอเวอลีนไม่เห็นก็ยังรับรู้ได้ น้ำตาของเธอไหลอาบแก้ม ข้าวที่ยังไม่ได้กลืน เธอกลับอยากรู้สึกพ่นออกมาตรงนี้ แม้ว่าชายตรงหน้าจะจ่อช้อนมายังริมฝีปากบางของเธอก็ตามแต่เธอก็ไม่แม้แต่จะอ้าปากกินเช่นเคย “ฮึกๆๆๆ ฮือๆๆๆ พวกแกทำอะไรกับอเล็กซ์ ฮือ...พวกแกมันสัตว์นรก!” มือหนาลดช้อนลง มุมปากหยักที่ยกยิ้มหายไป ช้อนถูกโยนลงพร้อมกับถาดอย่างแรงจนเสียงดัง เศษจานเซรามิกและเศษอาหารเกลื่อนกลาดพื้น เอเวอลีนทั้งร้องไห้และสะดุ้งกลัวจนตัวสั่นเมื่อเห็นมือหนายื่นออกมาจับที่ลำคอของเธอและค่อยๆ บีบลงมาทีละน้อย ปากบางอ้ากว้างอย่างหายใจไม่ออก ตาโตแดงก่ำมองคนตรงหน้าจนแถบถลน แววตาของมันไม่มีร่องรอยของความรู้สึกของคน....จนกระทั่งเธอหมดโอกาสที่จะหายใจ มือบางกุมจิกข้อมือไอ้สัตว์นรกตนนี้แน่น หวังว่ามันจะปล่อยเธอแต่...เอเวอลีนคิดว่าชีวิตของเธอคงต้องจบลงที่ตรงนี้