Psycho : จิตต้องขัง

บทที่ 1 : รักษาขั้นตอนแรก (เรียกน้ำย่อย NC 25+)

อเล็กซานดรามองพยายามมองไปรอบๆ ในขณะที่เธอถูกชายคนหนึ่งจับเธออุ้มพาดบ่า เธอรู้ว่ามันคงไม่ได้ใจดีพาเธอออกไปอย่างแน่นอน มันใช้มือสกปรกจิกผมของเธอแน่น และกดศีรษะของเธอให้ลงต่ำชิดบ่าของมัน อีกมือกำลังเคลื่อนตัวเข้ามาในชุดคลุมของเธอ ภายในไร้สิ่งกีดขวาง ไร้ชุดชั้นในทั้งบนและล่าง

มือเย็นๆ กรีดรอยแยกกลีบสวาทอวบที่ปลิ้นออกมา ช่องทางสวาทปิดสนิท เนื้ออ่อนบอบบางรู้สึกแสบเมื่อนิ้วใหญ่หยาบกร้านพยายามแหวกและสอดเข้าไปในขณะที่เธอกำลังอยู่บนไหล่หนาของมันในท่าทางหันหลัง ยิ่งมันพยายาม ยิ่งกรีดเนื้อหนังอ่อนบางของหญิงสาว ปากเล็กเกือบจะพ่นคำด่าออกมาแต่เธอกลัวว่า หากขัดขืนเธออาจทั้งเสียตัวและสิ้นชีพ มือเล็กไร้เขี้ยวเล็บทำเพียงกำเสื้อผ้าฝ้ายตัวบางของมันไว้อย่างเจ็บแค้น เมื่อมันรู้ว่าไม่สามารถสอดนิ้วเข้าไปในช่องทางฝืดเคืองได้จึงหยุดมือและลูบไล้กลีบอวบของเธอต่อไป เสียงหายใจครืดคราดดั่งสัตว์ของมันกักขฬะยามจับกลีบสวาท อเล็กซ์รู้สึกตรงนั้นของเธอเปียกแฉะทั้งๆ ที่ไม่มีอารมณ์ มันกำลังใช้น้ำลายสกปรกของมันป้ายกลีบสวาทของเธอจนชุ่ม ปากเล็กกัดริมฝีปากด้วยความอับอายและโกรธแค้น เธอรู้ว่าตนกำลังถูกข่มขืน

ที่นี่ไม่ใช่บ้าน มันคือคฤหาสน์เก่าแก่น่าขนลุกเหมือนในหนังผี ไม่มีไฟฟ้า มีเพียงไฟจากตะเกียงโบราณเป็นจุด แม้จะมีโคมไฟก็ตาม ในคฤหาสน์หลังนี้จึงมืดสลัวอยู่ตลอดเวลา ราวกับว่าเจ้าของบ้านไม่ชอบแสงสว่าง เครื่องเรือนในคฤหาสน์หลังนี้คงมีอายุไม่ต่ำกว่า 100 ปี แต่ยังคงความสวยงามและไม่มีร่องรอยของฝุ่นเกาะแม้แต่น้อย มีแม่บ้านแต่งตัวเหมือนอยู่ในสมัยวิคตอเรียเดินกันขวักไขว่โดยที่ไม่มีใครกล้าพูดคุยหรือยิ้มให้กันเลย

บันไดวนยาวปูพรมสีเลือดนก เธอกำลังถูกผู้ชายคนนี้พาขึ้นไปชั้นสาม ห้องที่เธอและเอวาถูกขังเอาไว้คือชั้นสองสุดทางเดินขวามือ เธอกำลังจำเส้นทาง เพื่อหาทางพาเอวาหนีออกไปจากที่นี่!

“กำลังสำรวจเส้นทางอยู่หรือ เดี๋ยวจะให้เวลาสำรวจให้พอใจ” เสียงเย็นราบเรียบราวกับไม่มีชีวิต ไม่มีอารมณ์ภายในน้ำเสียงนั่นเอ่ยพูดกับอเล็กซานดรา เธอคิดว่าหากพูดดีๆ กับคนคนนี้ อาจกล่อมเกลาให้เขาปล่อยเธอและน้องสาวไป เขาต้องการอะไรจากพวกเธอจะหามาให้ ขอแค่ปล่อยเธอและน้องสาวกลับบ้าน

ฝีก้าวของชายคนนี้รวดเร็ว เพียงแค่ชั่วครู่ก็พาเธอเข้ามาในห้องห้องหนึ่ง ห้องนี้ดูเหมือนถูกปรับเปลี่ยนเครื่องเรือนใหม่ ให้นำสมัยมากขึ้นแต่คงความเป็นวินเทจ ห้องนี้มีกระจกบานใหญ่ดีไซน์ให้เหมือนห้องใต้หลังคา ตัวกระจกตัดเป็นมุมลาดเอียง ห้องนี้จึงเหมือนวิวดูดาวบนท้องฟ้า ทุกอย่างในห้องเป็นสีดำทึบดูขัดแย้งกับลักษณะของห้องที่ดูเปิดโล่ง บางทีการจัดห้องก็บ่งบอกถึงบุคลิกภาพและลักษณะนิสัยรวมถึงจิตใจของผู้อยู่ได้

อเล็กซานดราถูกโยนลงบนเตียงเหมือนกระสอบข้าวสาร เตียงไม่ได้นุ่มมากแต่ก็รองรับการกระแทกได้ดี แต่ถูกโยนมาแบบนี้อเล็กซ์จึงรู้สึกจุกและเจ็บไม่น้อย ลักษณะเตียงนี้ดูท่าทางจะออกแบบสรีระโดยเฉพาะสำหรับคนนอนไม่หลับ

ตาคมสวยสีเฮเซลนัทของอเล็กซ์ เห็นหน้าของชายคนนั้น แสงจันทร์ตอนกลางคืนสาดส่องเข้ามาในห้องทำให้เธอเห็นทุกอย่างชัดเจน รวมถึงเขา ชายผู้มีสายตาเหมือนสัตว์ป่า ตาสีเขียวมรกตสวยแปลกตาแต่มันช่างน่ากลัวในเวลานี้ จมูกโด่งคมสัน โครงหน้าหล่อเหลารับกับริมฝีปากได้รูปสีสวย เป็นผู้ชายที่ติดหน้าหวานนิดๆ แต่อเล็กซ์กลับไม่เห็นความอ่อนโยนในดวงตาคู่นั้นแม้แต่นิดเดียว มันว่างเปล่า...และ มีบางสิ่งที่เธอไม่อาจอธิบายได้

ร่างสูงมีกล้ามเนื้อพอเหมาะ แต่เอวบางและสะโพกสอบดูเล็กกว่าเธอเสียอีก เขาเอาเรี่ยวแรงมาจากไหนจนสามารถอุ้มเธอเดินตัวตรงไม่คดงอแม้แต่นิดเดียวราวกับแบกปุยนุ่น

ชายหนุ่มนั่งลงข้างเตียง มือหนาจับริมฝีปากของเธอลูบไล้ทั้งบนและล่าง เล็บสั้นกดจิกเนื้อริมฝีปากอิ่มของเธออย่างแรงจนเลือดซึม อเล็กซ์หลับตาและกัดริมฝีปากไม่ร้องออกมา เธอน่าจะรู้ว่าชายคนนี้ไม่ปกติตั้งแต่แรกจากการกระทำ หรืออาจจะเป็นรสนิยมทางเพศของเขา เธอไม่อยากจะรู้ตอนนี้ ไม่อยาก....

ริมฝีปากหนายกยิ้มเมื่อเห็นเลือดสีสดซึมออกมาจากริมฝีปากล่างของเธอ แต่ทันใดนั้น นิ้วสากก็จับคางของอเล็กซ์บีบอย่างแรงและจับเธอให้เงยหน้าบังคับให้มองเขา “ทำไมไม่ร้อง”

อเล็กซานดราลืมตามองเขา เธอทำใจกล้าพยายามที่จะมองตาของชายหนุ่มตรงๆ โดยไม่พูดอะไร จนชายหนุ่มหายใจถี่เสียงดังด้วยความไม่พอใจ เขาปล่อยมือจากคางของเธอ และเดินวนรอบห้องจนไปหยุดอยู่ที่โต๊ะทำงานขนาดใหญ่ หยิบรูปภาพจำนวนหนึ่งบนโต๊ะขึ้นมาจูบและดอมดมราวกับว่ากระดาษรูปภาพหอมหวน มือใหญ่กุมศีรษะและจิกทึ้งผมสีบลอนด์ของตน กระดานไม้ถูกปักหมุดกระดาษหลายแผ่นรวมถึงรูปภาพจำนวนมาก ตู้โชว์กระจกข้างโต๊ะทำงานบรรจุของที่ทำให้เธอต้องหวาดกลัวจนตัวสั่น

ของทั้งหมด คือของของเธอที่หายไปโดยที่เธอไม่ได้สงสัยเลยสักนิด ชุดชั้นในตัวโปรดกางเกงในที่ใส่ประจำเพราะเนื้อผ้าของมันเบาสบาย ลิปสติกแบรนด์เนมยี่ห้อดังที่เธอทาประจำหลายแท่ง ครีมทาตัว ครีมอาบน้ำ ยาสระผม ยาสีฟัน น้ำหอม ของใช้ส่วนตัวของเธอทุกชิ้นถูกติดชื่อไว้ เพราะเอวาชอบยืมไปใช้แล้วไม่คืน เป็นเช่นนั้นเสมอจนเธอไม่นึกว่ามันหายไปไม่ใช่เพราะเอวา....มันอยู่ที่นี่ทั้งหมด! รูปภาพบนบอร์ดไม้ที่ถูกปักหมุดพวกนั้นคือ....เธอ เส้นด้ายสีแดงถูกโยงใยจนปวดหัว ภาพถ่ายของแต่ละวันว่าเธอทำอะไร ไปที่ไหน และอยู่กับใคร ถูกโยงใยเหมือนคดีฆาตกรรม แต่สิ่งเหล่านี้มันน่ากลัวจนหาคำเปรียบไม่ได้ เธอถูกคนคนนี้สะกดรอยตามเธอมาตลอด แม้จะรักษาคนไข้จิตเวชมาเยอะพอสมควร แต่เธอไม่เคยตกเป็นเหยื่อ....เธอไปทำอะไรให้เขา เธอไปรู้จักชายคนนี้ตอนไหน ทำไมถึงต้องทำแบบนี้กับเธอและน้องสาวของเธอ!

ชายหนุ่มหันมาด้วยตาขอบตาแดงก่ำ เดินตรงมาที่เธออย่างรวดเร็วและน่ากลัว มือหนากำบางอย่างไว้แน่นจนเส้นเลือดตรงข้อมือปูดโปน

อเล็กซ์นึกถึงความฝัน....ชายคนหนึ่งพยายามตามล่าเธอ และสุดท้ายเธอกำลังจะโดนฆ่า ด้วยมีด....

นัยน์ตาสวยหันไปมองมือหนาที่กุมของบางอย่าง เธอถอยหนีจนชิดหัวเตียงพยายามดึงผ้าห่มและห่อตัวเองให้หนาที่สุด เอวา...คือสิ่งสุดท้ายที่เธอคิดถึง

ร่างสูงเข้ามาใกล้อเล็กซานดรา มือของเขายื่นบางอย่างมาตรงหน้าเธอ มันคือมือถือ...เธองุนงง แต่จำใจต้องรับมาจากมือของชายหนุ่ม

ในมือของเขามีเครื่องมือสารอีกเครื่อง เขากดโทรหาใครบางคน

กริ๊งงงงงง กริ๊งงงงงงง

หญิงสาวงุนงง เขาโทรมาหาเธอเพื่ออะไร เธอไม่ยอมรับสายคิดว่าเขาโทรผิด แต่สีหน้าของชายหนุ่มกลับน่ากลัวมากขึ้นกว่าเดิม สายตาน่ากลัวนั่นบ่งบอกว่าเธอต้องรับสายเขา

“ฮะ ฮัลโหลค่ะ” อเล็กซ์จำใจต้องเล่นละครกับชายคนนี้ เขาอาจเป็นคนป่วยคนหนึ่ง แค่เธอคิดในแง่ดีเข้าไว้

“สวัสดีครับคุณหมอ...วันนี้ผมโทรมาดึกไปไหม คุณจะเริ่มการรักษาผมได้หรือยัง”

หญิงสาวตกใจจนทำมือถือตกลงไป นั่นเขา....เขานั่นเอง ทุกวันเขาจะพูดประโยคนี้กับเธอ ก่อนที่เธอจะเริ่มบทสนทนากับเขา จนบางทีเธอคิดว่าคนไข้คนนี้ล่วงละเมิดเวลาส่วนตัวและความเป็นส่วนตัวของเธอ แต่เธอก็ยังคุยกับเขาจนบางครั้งนอนหลับคาโทรศัพท์ไป คนไข้จิตเวชคนนี้ที่โทรปรึกษาเธอทุกวัน...เขาไม่พบแพทย์ ไม่รับยา ไม่รักษากับแพทย์คนอื่น ยกเว้นเธอคนเดียวที่เขาเจาะจงว่าจะรักษากับเธอ เธอไม่เคยได้เห็นหน้าของเขา รู้เพียงแต่ต้องรักษาเขาแค่นั้น

“คุณ...ทำแบบนี้กับฉันทำไมคะ แล้วน้องสาวฉันล่ะ ทำไมต้องจับเธอมาด้วย”

ชายหนุ่มเกลี่ยปอยผมที่ปรกใบหน้าสวย นิ้วสากไล้กรอบหน้าเธอไปมา

“ผู้ป่วยต้องได้รับการรักษาอย่างถูกต้องและใกล้ชิด ผมและน้องชายรอคุณหมอและผู้ช่วยอย่างใจจดใจจ่อ รอไม่ไหว...” ลิ้นสากร้อนเลียใบหน้าของเธอ อเล็กซ์เบี่ยงหน้าหนีด้วยความขยะแขยง มือหนาจึงบีบกรามของเธอให้หันหน้ามามองเขา

“รักษาอย่างใกล้ชิด คุณไม่อยากให้ผมหายหรือ คุณบอกจะช่วยผม ผมยอมพบแพทย์แล้ว...นี่ไง ผมอยากให้หมอช่วยจริงๆ บางทีอาจจะหายดี” มือหนากระตุกสายรัดเอวคอดเพียงครั้งเดียว ร่างเปลือยเปล่าของอเล็กซ์ก็ปรากฏแก่สายตาชายหนุ่ม มือหนาปล่อยกรามหญิงสาวสะบัดอย่างแรงจนเธอล้มลงไป เมื่อหันมาเผชิญหน้าเขาอีกครั้ง เธอก็พบว่าร่างสูงของคนไข้โรคจิตคนนี้เปลือยเปล่าไร้สิ่งกีดขวางใดๆ เศษผ้าขาดไม่มีชิ้นดีกองรวมอยู่ที่พื้นไม้ปูพรม เขากระชากเสื้อผ้าของตนเองจนขาดไปได้อย่างไร

อเล็กซ์ส่ายหน้า น้ำตาไหล เธอยอมรับไม่ได้ เธอจะมีจุดจบแบบนี้ได้อย่างไร จุดจบที่โดนคนไข้จิตเวชที่เธอรักษาข่มขืนและกักขังลักพาตัวเธอมา น้องสาวของเธอก็ต้องโดนแบบเธอใช่หรือไม่

นาทีนี้อเล็กซานดราเป็นห่วงแค่น้องสาวผู้บริสุทธิ์ใสชื่อของเธอ เธอไม่น่าให้เอวาเข้ามาทำงานนี้ เธอเป็นคนทำให้น้องสาวต้องมาตกนรกทั้งเป็น....

“ขอร้อง...คุณจะทำอะไรกับฉันก็ได้ คุณต้องการอะไรคะ ฉันจะทำให้ จะหามาให้ แต่ได้โปรด....ได้โปรดอย่าทำน้องสาวฉัน ปล่อยเธอไป เธอยังเด็ก ยังต้องมีอนาคต ฮือๆ ...ขอร้อง” อเล็กซ์ก้มลงกอดตัวเองและร้องไห้ เธออ้อนวอนขอความเห็นใจจากบุรุษวิปลาสคนนี้ ซึ่งในจิตใจของเขาจะยังมีส่วนเห็นใจเธอหรือไม่นั้น อเล็กซ์ไม่รู้เลย เธอไม่รู้จะต้องทำอย่างไร หมอจิตบำบัดเช่นเธอควรทำอย่างไรนอกจากขอร้องขอความเห็นใจอย่างคนขี้ขลาด

“อยากให้ผมเห็นใจหรือ.....” อเล็กซ์เงยหน้าขึ้นมามองเขาและพยักหน้าอย่างรวดเร็ว

“ทำทุกอย่างที่ผมต้องการ นั่นคือการรักษาของคุณ” เธอยิ้มดีใจออกมาเหมือนเห็นความหวัง

“เริ่มจากให้ผมเอาคุณก่อน ส่วนน้องสาวของคุณค่อยคิดทีหลังว่าจะจัดการอย่างไรดี ถ้าไม่อยากให้ทำอะไรน้องของคุณ ก็ยอมรับวิธีจิตบำบัดในแบบของผมซะ” โลกของอเล็กซานดราพังทลายลงในพริบตา ไม่มีความหวังอยู่จริง....

ร่างสูงจับก้นใหญ่อวบงามงอนของเธอให้หันหลังมายังปลายเตียง ร่างเล็กปลิวไปตามแรงจับวางของเขา ราวกับตุ๊กตาที่เขาจะทำอะไรกับเธอก็ย่อมได้

หญิงสาวตัวสั่นเพราะตั้งแต่เธอเกิดมา การคบหาผู้ชายเป็นกฎของบ้านตระกูลคลินตันที่ครอบครัวต้องรับรู้ ห้ามมีสัมพันธ์โดยไม่ได้แต่งงานก่อน เนื่องจากเป็นตระกูลผู้ดีเก่า เธอมีแฟน...แต่เขากับเธอทำได้เพียงกอดจูบเท่านั้น ออกเดตผู้ใหญ่ต้องรับรู้และรายงานชั่วโมงต่อชั่วโมงด้วยการวิดิโอคอล อเล็กซานดรารู้ว่าแฟนหนุ่มของเธอเอือมระอากับครอบครัวเธอมากแค่ไหน งานของเธอทำให้ไม่มีเวลาออกเดตเพื่อสานความสัมพันธ์ที่มากขึ้น จนช่วงหลังเขาและเธอเหมือนจะห่างกันไปเอง แต่ยังไม่ได้ถือว่าเลิกรา...

เธอไม่เคยพบเจอการกระทำเช่นนี้มาก่อน เธอรู้สึกทั้งกลัวและตื่นเต้น....แปลกๆ สัญชาตญาณมนุษย์กับสัตว์ไม่ต่างกัน การมีเพศสัมพันธ์หรือสมสู่ถือเป็นเรื่องธรรมชาติ อเล็กซ์เองก็มีความรู้สึก....เธอไม่เคย แต่เธออยาก...ลอง แต่ไม่ใช่กับชายแปลกหน้าโรคจิตที่จับเธอมาเช่นนี้ ครั้งแรกมันควรจะเป็นคนที่เธอรัก

“สายตาคุณมันฟ้องว่าต้องการ....แต่คุณมีความกลัวคุณหมอ อยากแต่ไม่กล้าหรือ” ชายหนุ่มพูดความต้องการของเธอออกมา

ใช่...เธอตื่นเต้นเมื่อเห็นกล้ามเนื้อสมบูรณ์แบบ ตื่นเต้นเมื่อเห็น....แท่งอวบอัดเต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปน มันทั้งใหญ่และยาวจนเธออดจินตนาการไม่ไหวว่าถ้ามันเข้ามาข้างในของเธอจะรู้สึกเช่นไร เจ็บไหม...หรือว่าเสียวสุดยอด

มือหนาจัดการแยกเรียวขาออกถ่างจากด้านหลัง โก่งสะโพกใหญ่นุ่มนิ่มขึ้นมา กลีบอวบอัด อวบอูมใหญ่น่ากินปลิ้นล้นแคมด้านนอกจนปิดไม่มิด ติ่งเม็ดชมพูอ่อนระเรื่อชูช่อใหญ่สั่นระริก เรียกน้ำลายของชายหนุ่มให้หยดย้อยลงมายังกลีบอวบอูม รอยแยกกลีบสวาทปกปิดรูสวาทของหญิงสาวจนมิด น้ำใสเริ่มปริ่มจากรู แต่ก็ยังไม่มากพอให้แท่งเอ็นของเขาเข้าไป เธอยังไม่เคย...หรือถ้าเคยคงจะไม่บ่อย ดูจากภายนอกยังน่าจะใช้งานหนักได้อีกนาน แค่เห็น...หัวหยักแดงก่ำก็มีน้ำปริ่มออกมา เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกตื่นเต้นดีแท้ จนน้ำไหลออกจากรูหัวหยักบานของเขา ถ้าเข้าไปตอนนี้ มันจะรู้สึกดีแค่ไหน....เขาอยากให้เธอร้อง

สวบ! กึก!

ชายหนุ่มจับแท่งลำของตนยัดรูสวาทของหญิงสาวทันทีที่คิด เรียกเสียงกรีดร้องโหยหวนจากเธอจริงๆ เสียด้วย เขารู้สึกดีที่สุด....ยอดเยี่ยมจริงๆ คับแน่นตอดรัดเอ็นของเขาเป็นบ้า

“กรี๊ดดดดดดด เจ็บ.....อื้อ....เจ็บ อ๊ะๆ เจ็บมาก กรี๊ดดด หยุดก่อน!” ยิ่งหญิงสาวร้องเสียงหลงด้วยความเจ็บ ยิ่งทวีคูณความสุขของร่างสูงราวกับได้เสพยาดีๆ

มือสากลูบไล้สะโพกอวบใหญ่ของเธอ ตีจนรอยแดงขึ้นฝ่ามือเขา ส่วนสะโพกสวยแดงเถือกไม่มีชิ้นดี

อเล็กซ์เจ็บปากทางที่โดนเสียดสีอย่างแรงและหนักหน่วง เธอเคยช่วยตัวเอง แต่นั่นมันก็แค่นิ้วเล็กๆของเธอเท่านั้น น้ำสวาทที่เคยขับออกมาก่อนหน้าเพราะเสียดเสียว กลับหดหายเพราะความเจ็บแสบ ท้องน้อยเหมือนถูกเหล็กหนากระทุ้งจนจุก แรงของเขาไม่มีตก ไม่หยุดพัก ไม่มีลดความเร็วของการกระแทกเข้ามาในช่องทางรักของเธอแม้แต่น้อย แต่....เมื่อเขาตีก้นของเธอ อเล็กซ์กลับรู้สึก....เจ็บและเสียวแปลกๆ เธออยากร่วมรักโดยไม่เจ็บ เธอจะทำอย่างไรดี เธออยากมีความสุขแบบที่ไม่เคยมี

ใบหน้าสวยตวัดหันหลังมองชายหนุ่มที่กำลังขับควบเธออย่างเมามัน ดวงตาดั่งสัตว์ป่าเคลิบเคลิ้ม เขากำลังชอบ....เธออยากสนุกเหมือนเขา

หญิงสาวพยายามบดคลึงเอ็นร้อนเป็นจังหวะแม้จะเจ็บ เธอตัดสินใจพูดออกมาราวกับไม่ใช่ตัวของเธออีกต่อไป หรือแท้จริงแล้วเธอเองก็มีความโรคจิตบางอย่างในตัว แค่ไม่ได้แสดงออกมาเท่านั้นเอง....อีกอย่าง ถ้าเธอตามใจเขา เขาก็อาจจะไม่ยุ่งกับน้องสาวของเธอ

“ทำให้ฉันเสียวสิคะ แล้วฉันจะตามใจคุณทุกอย่าง ฉัน....อยากเอากับคุณ อย่างมีความสุข จะได้ไหม ในเมื่อคุณชอบให้ร้อง ฉันก็จะร้อง....แต่ร้องด้วยความสุขได้หรือเปล่า แบบนี้มันไม่ยุติธรรมเลยนะคะ อยากรักษาไม่ใช่หรือ....มาลองรักษาขั้นตอนแรกกันก่อนนะคะคนเก่ง อื้มมมม”