บทที่ 2 : ได้ผล (NC 25++ SM)
2540 Words
“ทำให้ฉันเสียวสิคะ แล้วฉันจะตามใจคุณทุกอย่าง ฉัน....อยากเอากับคุณ อย่างมีความสุข จะได้ไหม ในเมื่อคุณชอบให้ร้อง ฉันก็จะร้อง....แต่ร้องด้วยความสุขได้หรือเปล่า แบบนี้มันไม่ยุติธรรมเลยนะคะ อยากรักษาไม่ใช่หรือ....มาลองรักษาขั้นตอนแรกกันก่อนนะคะคนเก่ง อื้มมมม”
อเล็กซ์พยายามเกลี้ยกล่อมให้เขาลดการใช้ความรุนแรงทางเพศกับเธอ ประวัติคนไข้คนนี้เธอรู้มาแค่คร่าวๆ ว่าเขาชอบใช้ความรุนแรงและมีความสุขเมื่อได้เห็นและกระทำ ตอนแรกเธอคิดว่าเขาชอบใช้ความรุนแรงในด้านอื่นไม่คิดว่าจะเป็น.....เซ็กซ์
ตาสีเขียวมรกตคล้ายสัตว์ป่าบ้าคลั่งก้มมองแผ่นหลังสวยและผมยาวสยายเกือบถึงสะโพกสีเข้มที่โดนมือเล็กปัดไปด้านข้างเมื่อรู้สึกชื้นที่แผ่นหลัง เม็ดเหงื่อผุดเต็มหลังสวย ดวงตาสีเฮเซลนัทหันมามองเขาอย่างยั่วยวนคล้ายแมวยั่วสวาท แต่เนื้อตัวกลับสั่นเทา ต้นขาสั่นระริก
คำพูดของหญิงสาวปลุกกำหนัดของเขาให้โหมกระหน่ำ แม้ข้อเรียกร้องจะน่าสนใจแต่เขาอยาก....อยากเห็นเธอหน้าแดงด้วยความเจ็บปวดปนคล้ายขาดอากาศหายใจมากกว่า! ใบหน้าสวยเมื่อโดนเขาบีบคอจะเร้าใจมากเพียงใด เขาอยากประทับรอยมือของเขาไปทั่วตัวหญิงสาวจนแดงก่ำงดงาม
“อั๊ก! อ๊ะ หะ..หา..ย..จะ..ใจ..อั๊ก หยุ..ด” อเล็กซานดราตกใจกลัวเมื่อเธอคิดผิด เขาไม่เพียงแต่จะยอมลดการกระทำรุนแรงแต่กลับทำมากขึ้น มือหนาบีบคอเธอจนหายใจไม่ออก แทบขาดอากาศหายใจตรงนี้ เธอคงจะต้องตายแน่ ถ้าเขาไม่ปล่อยมือออกจากคอของเธอ
มือเล็กพยายามแกะมือหนาทั้งสองข้างที่บีบลงมาเต็มแรงโดยไม่ผ่อน เธอมีเวลาไม่มากก่อนที่จะขาดอากาศหายใจ
ยิ่งเธอแกะหรือทุบตีมือหนา ความบ้าคลั่งของชายหนุ่มยิ่งมากขึ้น เขาไม่เพียงไม่ปล่อย แต่กลับกระชากผมยาวของเธอจนเจ็บหนังศีรษะร้าวไปทั่ว มือหนึ่งบีบคอ มือหนึ่งกระชากจิกผม และเบื้องล่างสะโพกสอบยังคงกระแทกแท่งร้อนขนาดใหญ่และยาวจนจุกเจ็บและแสบไปหมด แม้ว่าเลือดจะไม่ออกแต่เธอคิดว่าภายในคงบอบช้ำแสนสาหัส ครั้งแรกของเธอกับผู้ป่วยทางจิตและเป็นโจรที่จับเธอมา ทำไมโชคชะตาช่างกลั่นแกล้งเธอเช่นนี้ เธอไปทำอะไรให้
เมื่ออเล็กซ์รู้ว่าขัดขืนไปก็ไม่มีผล ชายคนนี้กู่ไม่กลับ คงไม่มีทางรักษาได้ภายในเวลาอันสั้น และชีวิตเธอคงจบลงก่อนที่จะได้ช่วยน้องสาวของตน มือเล็กบางจึงปล่อยจากมือหนาที่กำลังบีบคอเธอจนแทบสิ้นสติ นัยน์ตาสวยเหม่อมองเพดานหลังคาอย่างเลื่อนลอย อากาศที่เธอพยายามหายใจทางปากกำลังจะหมด น้ำตาไหลอาบแก้มและหลับตาลง
เมื่อร่างสูงเห็นจึงปล่อยมือทันที ทำให้หญิงสาวไออย่างแรงและพยายามสูดอากาศหายใจเข้าปอดให้มากที่สุด หน้าสวยแนบลงกับเตียงอย่างหมดอาลัยตายอยาก ตาสวยเหม่อมองออกนอกหน้าต่างเห็นนกเป็นฝูงกำลังบินกลับรัง
‘บินหนีไปให้ไกลจากสถานที่แห่งนี้ซะ ไกลเท่าไรยิ่งดี อย่ากลับมานะเจ้านกน้อย’
ร่างสูงมองหลังมือของตน รอยหยดน้ำ เขาลองยกขึ้นมาเลียชิมรสชาติของมัน แปลก...ทำไมทำแล้วไม่รู้สึกดีเท่าที่คิด เขาไม่ชอบรสชาตินี้
มือหนาจับหน้าสวยให้หันมาหาเขา สะโพกสอบที่กระแทกรูสวาทจนบอบช้ำและกลีบสวาทของหญิงสาวบวมแดงเพราะแรงเสียดสีกระแทกอย่างรุนแรงถูกชะลอความแรงอย่างไม่รู้ตัว
ตาสวยสีเฮเซลนัทเต็มไปด้วยความโศกเศร้า ขอบตาแดงก่ำ เธอจ้องตาสีเขียวมรกตของเขาอย่างค้นหาและหวาดกลัวเจือปน ดวงตาแข็งกร้าวไม่มีความรู้สึกสงสารเธออยู่ในนั้น เส้นผมสีเงินควันบุหรี่หม่นๆ ของเขาทำให้เพิ่มความน่ากลัวเท่าทวี แต่อย่างไรคงไม่น่ากลัวเท่าจิตใจ....แต่เธอก็อยากจะต่อสู้กับความกลัวตนเอง รักษาชายคนนี้ จิตใจของเขาน่าจะหลงเหลือความอ่อนโยนอยู่บ้าง เธอหวังไว้เช่นนั้น เพราะอาจเป็นข้อแลกเปลี่ยนในการปล่อยเธอและเอเวอลีนออกไปจากที่นี่ได้
ชายหนุ่มมองตาเธออย่างไม่เข้าใจ “ไม่ชอบรสชาตินี้ ห้ามทำอีก”
อเล็กซ์สังเกตว่าเขาชะงักการกระทำรุนแรงเมื่อเธอร้องไห้ แววตาของเขาเจือปนบางสิ่ง เธอไม่ทันได้สังเกตว่ามันคือสิ่งใด แต่เธอคิดว่า ภายในของชายคนนี้อาจต้องการบางอย่าง...ความบกพร่องทางจิตใจของคนต้องมีสาเหตุ เขาเป็นผู้ป่วยคนหนึ่ง!
“ถ้าไม่ส่งเสียงร้องออกมาเวลากระแทกเข้าไป ผมอาจจะไม่ต้องการหมออีก ผมอยากเปลี่ยนเป็นอีกคน” ชายหนุ่มสีหน้ากลับเป็นคนเดิม แววตาแข็งกร้าวขึ้นเมื่อเธอหยุดเงียบไม่ส่งเสียงร้องตามเดิมแม้กระทั่งหายใจยังแผ่วเบา
อเล็กซานดรารู้สึกร้องไม่ออก แต่เธอต้องพยายามเปล่งเสียงร้องออกมา เสียงร้องที่ดัดให้เขารู้สึกว่าเธอสนุกไปพร้อมเขา ทั้งที่เจ็บแทบขาดใจ สติเริ่มพร่าเลือน แต่พอเขาเอ่ยถึงเอวาน้องสาวของเธอ หญิงสาวจึงกลั้นใจส่งเสียงร้องกักขฬะน่าอายให้เขาฟัง
ร่างสูงพอใจที่เธอเปล่งเสียงร้องชวนฝันออกมา เขาชอบที่สุด ชอบเสียงของเธอมากกว่าใคร สะโพกผายอวบใหญ่เด้งตามจังหวะกระแทกลำเอ็นเข้าออกอย่างบ้าคลั่งจากด้านหลัง
แขนบางสองข้างถูกเขาจับไขว้หลัง อกสวยขนาดพอดีตัวเด้งตามแรงกระแทก เขามองว่ามันน่ากัดจนเลือดชุ่มโชกกว่านมใหญ่นมปลอมของหญิงร่านหลายคน
รูสวาทของเธอแน่นตอดรัดลำเอ็นยาวปูดโปนด้วยเส้นเลือดของเขาแทบปริด้วยความสุขจนคลั่ง เหนือสิ่งอื่นใดคือกลีบสวาทสองกลีบอวบบานที่ตอนนี้ยิ่งเปล่งบวมแดงมากขึ้นเรียกความกำหนัดสุขสมบริเวณลำเอ็นและเสียวช่องท้องเมื่อมองมัน แต่ช่องทางแดงบวมช้ำของเธอไม่มีน้ำกามารมณ์หลั่งออกมา ร่างสูงขัดใจเมื่อเห็นว่าตอนแรกหญิงสาวเหมือนจะมีน้ำกามหลั่งออกมาจนเขาแทบคลั่งเมื่อเห็น เขาไม่เคยรู้สึกรุนแรงกับหญิงใดเท่าเธอ แม้ว่าหญิงเหล่านั้นจะดูยั่วเพศยั่วกามารมณ์แค่ไหนก็ตาม พอสนุกสุดเหวี่ยงเขาก็แทบอยากจะเปลี่ยนใช้ใหม่ ซึ่งปกติก็แหลกคามือจนพอใจ ถ้าร่างกายของหญิงเหล่านั้นไม่มีเนื้อปริแตกเลือดไหลก็ยากที่จะหยุดใช้งานเพื่อความสุข ทำไม....ถึงเห็นความเจ็บปวดของแพทย์สาวคนนี้เป็นเรื่องแปลกสำหรับเขา อ่อ รักษาสินะ ถ้าผู้หญิงคนนี้ยังรักษาเขาไม่ได้ก็คงจะเหมือนหญิงคนอื่นเอง
อเล็กซานดรากัดฟันทนความเจ็บปวด เธอรู้สึกเหมือนจะมีไข้ ร้อนๆ หนาวๆ แต่ถ้าเขาไม่สุขสม ไม่พอใจทั้งที่เธอหมดสติไปก่อน เขาต้องหันไปทำร้ายน้องสาวแน่ เธอรู้ว่าเขายังไม่หมดแรงง่ายๆ ไม่รู้ว่าผ่านไปกี่ชั่วโมงแล้ว เขายังไม่หลั่งน้ำกามออกมาสักที เธอแทบจะทนไม่ไหว ถ้าเธอจะเสี่ยงถามชื่อของเขาเพื่อกระตุ้นเขาล่ะ เขาจะโต้ตอบแบบไหน ทำร้ายเธอด้วยความไม่ชอบหรือกระตุ้นกามาอารมณ์ของเขาให้ถึงฝั่นฝันเร็วขึ้น เธออยากให้เขาหยุดได้แล้ว
“คะ..คุณ ชื่ออะไรคะ คือ...อ๊ะ...ฉันหมายความว่า ฉันรู้แค่คุณใช้อักษรย่อว่า L คุณไม่เปิดเผยข้อมูลคนไข้กับฉันแต่แรก...อ๊ะๆ ...เจ็บ” ชายหนุ่มกระแทกแรงขึ้นด้วยความโมโหเมื่อได้ยินเธอเรียกนามแฝงของเขาพร้อมทั้งตีก้นอวบอย่างแรงจนแดงช้ำขึ้นรูปฝ่ามือเป็นปื้นใหญ่ น้ำตาของหญิงสาวไหลพรากหากมันเป็นเลือดเธอคงตายไปแล้วเพราะมันไหลจนคล้ายจะหมดตัว จนแทบจะเหือดแห้ง ยิ่งเขามองมาเธอก็ยิ่งต้องกลั้นสะอื้นไม่ให้น้ำตาไหลออกมา เพราะเขาไม่ชอบ
“ฮึก...ฉันขอโทษค่ะ...ฉันแค่อยากรู้ชื่อของคุณจริงๆ ...ฮึก...ฉันอยากเรียกชื่อคุณ...ด้วยความสุข...คุณไม่อยากฟังมันฉันก็จะไม่พูดค่ะ”
“ซารีเอล ห้ามเรียกชื่อแอลให้ได้ยินเป็นอันขาด!” เมื่อเธอกล่าวถึงชื่อ ‘แอล’ คล้ายว่าความรุนแรงที่เขากระทำต่อเธอจะทวีคูณ
หญิงสาวพยักหน้าตอบรับด้วยความกลัวและเจ็บเจียนตาย เธออยากจับท้องน้อยว่ามันยังดีอยู่ไหม ติดตรงที่เขาใช้มือเดียวรวบแขนทั้งสองของเธอตรึงไว้ด้านหลัง
“ซารีเอล...อ๊ะๆ ....ซารีเอล....ฉันรู้สึกดีจนจะเป็นบ้าอยู่แล้ว...ซารีเอล...อ๊าๆๆๆ เจ็บ” เมื่ออเล็กซานดรากระตุ้นเขาด้วยชื่อ ชายหนุ่มก็กระแทกแรงขึ้นจนเตียงไม้โอ๊คสั่นไหว เคลื่อนตัวกระแทกผนังเสียงดังกึกก้อง
อเล็กซ์รู้ดีว่าเขากำลังส่งแรงทั้งหมดที่มีมายังตัวเธอ เขากำลังจะเสร็จ และเธอกำลังฆ่าตัวเอง เพราะเขากำลังฉีกเธอเป็นชิ้นๆ ไม่มีความรู้สึกสุขสมอยู่เลย ยิ่งเธอเจ็บยิ่งเกร็งมากเท่าไร ภายในของเธอยิ่งบีบรัดให้แคบลง มันยิ่งเพิ่มเจ็บเท่าทวี เพราะมันไม่รองรับขนาดของร่างสูงเลยสักนิด แต่เธอจะต้องทำให้มันจบเร็วขึ้น
ปั๊กๆๆๆๆๆ ตึงๆๆๆๆๆๆ
“อ๊าๆๆๆๆๆ อื้มมม อ๊ะๆๆๆๆๆ เจ็บ....กรี๊ดดดดด อ๊า ซี๊ด....อ๊าๆๆๆๆ อ๊ะๆๆๆ”
“อ๊าส์.........โอ้ว.........”
เสียงของร่างสูงมีความสุขใกล้ถึงฝั่งฝัน ยิ่งเขากระแทกแรงและหนักหน่วง รูสวาทยิ่งรัดแน่นจนหายใจไม่ออก เจ็บจุกลำเอ็นและสนุกดีเป็นบ้า แต่มันจะสุขสุดยอดถ้าเธอเรียกชื่อของเขา
“เรียกชื่อผม เร็ว!”
“กรี๊ด อ๊ะๆ ซา...รี...เอล...ฮึก ซารีเอล ซารีเอล”
“อ๊าส์.................ซี๊ด.......โอ้ว.....เสร็จแล้ว มันที่สุดเท่าที่เคยเอามาเลย ผมติดใจคุณ การรักษาของคุณได้ผล”
ก่อนที่อเล็กซานดราจะหมดสติไปเธอได้ยินเขาพูดการรักษาของเขา ได้ผลงั้นหรือ....ยังไง บอกฉันทีสิ ฉันต้องตายต่อหน้าคุณอีกกี่รอบ ถึงจะรักษาคุณหายและปล่อยฉันไป
“ได้ผล....เพราะผมไม่อยากเอากับคนอื่นอีกแล้ว”
เสียงดังมาจากข้างบน เสียงชายหญิงคู่หนึ่งกำลังทำกิจกรรมร้อนแรงและรุนแรงด้านบน แต่เสียงของผู้หญิงที่แม้ว่าเอเวอลีนไม่เห็นก็ยังรับรู้ได้ น้ำตาของเธอไหลอาบแก้ม ข้าวที่ยังไม่ได้กลืน เธอกลับอยากรู้สึกพ่นออกมาตรงนี้ แม้ว่าชายตรงหน้าจะจ่อช้อนมายังริมฝีปากบางของเธอก็ตามแต่เธอก็ไม่แม้แต่จะอ้าปากกินเช่นเคย
“ฮึกๆๆๆ ฮือๆๆๆ พวกแกทำอะไรกับอเล็กซ์ ฮือ...พวกแกมันสัตว์นรก!” มือหนาลดช้อนลง มุมปากหยักที่ยกยิ้มหายไป ช้อนถูกโยนลงพร้อมกับถาดอย่างแรงจนเสียงดัง เศษจานเซรามิกและเศษอาหารเกลื่อนกลาดพื้น
เอเวอลีนทั้งร้องไห้และสะดุ้งกลัวจนตัวสั่นเมื่อเห็นมือหนายื่นออกมาจับที่ลำคอของเธอและค่อยๆ บีบลงมาทีละน้อย ปากบางอ้ากว้างอย่างหายใจไม่ออก ตาโตแดงก่ำมองคนตรงหน้าจนแถบถลน แววตาของมันไม่มีร่องรอยของความรู้สึกของคน....จนกระทั่งเธอหมดโอกาสที่จะหายใจ มือบางกุมจิกข้อมือไอ้สัตว์นรกตนนี้แน่น หวังว่ามันจะปล่อยเธอแต่...เอเวอลีนคิดว่าชีวิตของเธอคงต้องจบลงที่ตรงนี้
จู่ๆ มือใหญ่ของชายหนุ่มก็ปล่อยอย่างกะทันหัน เขามีสีหน้าตื่นตกใจ และถอยหลังก้าวออกห่างเอเวอลีนหลายก้าว ดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลมองที่ลำคอของเอเวอลีนและมองที่มือของตน
เอเวอลีนสำลักไอจนหน้าแดงก่ำ ตาแดงก่ำเต็มไปด้วยน้ำตา เสียงร้องไห้เสียขวัญถูกเปล่งออกมาจวนจะขาดใจ เมื่อเธอเริ่มหายใจสะดวกขึ้นจึงสังเกตเห็นว่าชายคนนี้แปลกไป เมื่อกี้เขายังเหมือนสัตว์ป่าดุร้ายกำลังจะฆ่าเธอ ดวงตาไม่มีวี่แววว่าจะปล่อยมือที่กำลังบีบคอเธอ แต่ทำไมพฤติกรรมเขาเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ ตอนนี้เขามองมาที่เธอด้วยความเศร้าสร้อยและรู้สึกผิด แต่เธอไม่เชื่อใจมันหรอก! มันและพวกของมันทำร้ายพี่สาวของเธอเยี่ยงสัตว์ จิตใจต่ำทรามสิ้นดี
ร่างสูงค่อยๆ เดินเข้ามาหาเธอ ม่านตาเดี๋ยวเปลี่ยนไปเป็นดุร้ายเดี๋ยวเศร้าโศกจนเอเวอลีนถอยด้วยความหวาดกลัว พฤติกรรมที่เอียงคอเหมือนฆาตกรโรคจิตและเปลี่ยนเป็นสะบัดศีรษะเหมือนไล่ความคิดอะไรบางอย่างปรากฏต่อสายตาเธอ มันเป็นอะไรกันแน่
หญิงสาวถอยจนชิดหัวเตียง กอดเข่าของตนด้วยความกลัว ดวงตาสวยหลับตาแน่นเมื่อร่างสูงนั่งลงบนเตียงและเข้าใกล้เธอจนได้ยินเสียงลมหายใจชิดข้างแก้ม จมูกเย็นไล้ปลายจมูกไปทั่วแก้มใส
เอเวอลีนตัวสั่น เธอไม่กล้าขยับ เธอไม่อยากเป็นเหมือนอเล็กซ์ ไม่อยากโดนมันกระทำ....
“อย่ากลัว...” เสียงทุ้มน่าฟังที่เอเวอลีนได้ยิน ออกมาจากปากชายคนนี้ เป็นคำแรกมันพูดกับเธอ นิ้วยาวของมันลูบไล้ใบหน้าของเธอและรอยช้ำที่คอของเธออย่างแผ่วเบา
หญิงสาวสะดุ้งเมื่อนิ้วเย็นถูกผิวอ่อนตรงลำคอที่กำลังช้ำจนขึ้นสีม่วง นิ้วยาวชะงักตาม เขาค่อยๆ เอื้อมมือไปสั่นกระดิ่งตรงหัวเตียง เพียงชั่วครู่ก็มีแม่บ้านเข้ามา
ภาษามือถูกส่งบอกแม่บ้านเพื่อขอยาทาแก้ฟกช้ำ ระหว่างรอแม่บ้านเขาก็หันมาลูบผมลูบศีรษะของเธอราวกับเธอเป็นเด็ก แม่บ้านเดินออกไปไม่นานก็กลับเข้ามาพร้อมยาทาแก้ฟกช้ำ เขาส่งภาษามือให้แม่บ้านออกไปทันที
นิ้วยาวปาดยาแล้วบรรจงทารอบคอของหญิงสาวอย่างเบามือ สายตาของเขาอ่อนโยนเกินกว่าจะเป็นคนที่ทำร้ายใครได้
“อย่าทำให้เขาโกรธ” จู่ๆ ชายหนุ่มก็เอ่ยขึ้นมาระหว่างทายาให้เอเวอลีน หญิงสาวงุนงงเมื่อเขาพูดบางอย่างที่เธอไม่เข้าใจ ‘เขา’ ในที่นี้ของชายหนุ่มคือใคร
“ใคร” เอเวอลีนถามร่างสูงอย่างกล้าๆ กลัวๆ
“เรมีเอล ถ้าเขาออกมาคุณต้องหนีไปให้ไกล ซ่อนตัวอย่าให้เขาเห็นคุณ เมื่อกี้คุณเกือบโดนเขาฆ่าตาย” เอเวอลีนงงอย่างหนักเมื่อเขาพูดจาแปลกๆ ‘เรมีเอล’ ที่เขาว่านั่นมันเขาไม่ใช่หรือ! คนเมื่อกี้กับเขามันก็คือคนคนเดียวกัน สมองชายคนนี้มีปัญหาอะไรบางอย่างหรือเปล่า
“ถ้าคนเมื่อกี้ ‘เรมีเอล’ แล้วคุณล่ะคือใคร”
“ผมชื่อ ‘เรย์’ ถ้าผมอยู่กับคุณจะไม่เป็นอะไร ผมอยากให้คุณช่วย...”
- Writer
