Nang matapos ni Marcus ang ginagawa niyang pagtawag kay Don Gregorio ay nahamig ko na ang aking sarili.
"Nakausap ko si Don Gregorio, papunta na sila rito ni Justine," pahayag niya nang muli siyang lumapit sa'kin.
Medyo nalukot ang kanyang mukha nang suriin niya ang aking mukha.
"Umiiyak ka ba dahil nawala ang iyong kapangyarihan?" malungkot niyang tanong bago pinasadahan nang magaang haplos ang aking pisngi.
Isang masuyong ngiti ang binigay ko sa kanya.
Di ko masabing alam ko na ang maaring kasagutan sa anumang katanungan ko ukol sa pagkawala ng aking kapangyarihan na siyang totoong dahilan ng aking pagluha.
Buo na ang desisyon ko na pipiliin ko kung anumang laman nitong aking puso at siya iyon, ang aking pinkamamahal na tao— ay mali, hindi pala siya purong tao kundi ay may dugon
