Tulip 'ทิวลิป'

Tulip 15

Tulip 15

“เดี๋ยวก็ป่วย” เจ้าของเสียงดังขึ้นเบา ๆ พร้อมกับผ้าเช็ดตัวที่ถูกคลี่คลุมร่างฉันไว้ทั้งยังช่วยจัดชายผ้าเช็ดตัวให้ปิดส่วนด้านหน้า ฉันขยับออกห่างจากอีกฝ่ายทันทีด้วยความไม่สบายใจ เขามีภรรยาแล้วและฉันก็ไม่รู้ว่าอะไรที่ทำให้เขาดูอยากเข้าใกล้ฉันมากขนาดนี้ ฉันไม่ชอบเรื่องแบบนี้ที่สุดเลย ไอ้คนที่มีเมียแล้วมายุ่งกับคนอื่นน่ะ!

“มุก ไปกัน” เปลี่ยนเรื่องและรีบเรียกเพื่อนให้เดินไปด้วยกัน เราทั้งสองคนเดินไปตักอาหารที่ทางลูกเรือจัดไว้ให้พร้อมกับเครื่องดื่ม เมื่อตักสิ่งที่คิดว่าอยากจะกินเราทั้งสองคนก็เดินไปยังส่วนของท้ายเรือที่มีเบาะนั่งและโต๊ะตัวเตี้ยทั้งยังสามารถมองเห็นวิวทะเลได้

“ยังไงกับพี่เขต” ไข่มุกเอ่ยถามฉันเบา ๆ เมื่อเราได้มีโอกาสนั่งคุยกันสองคน เพราะตั้งแต่มาเรามีหนุ่ม ๆ คอยตามติดไม่ห่าง ก็เข้าใจได้นั่นแหละว่าพี่โอเชี่ยนเป็นห่วงเลยไม่อยากให้ไปไหนกันเอง

“ไม่มีอะไรเลย” ได้แต่บอกปฏิเสธ

“จริง ๆ ใช่ไหม ทำไมพี่เขาดูเข้าหามากขนาดนั้น” ไข่มุกยังถามตาม

“ไม่มีอะไรจริง ๆ ฉันก็แปลกใจเหมือนกัน” ตอบเพื่อนไปแบบนั้น ไม่มีคำอธิบายไหนเลยเรื่องคืนนั้นฉันเองก็ไม่อยากเอ่ยถึง แค่นี้ก็รู้สึกผิดกับภรรยาของเขามากพอแล้ว ไม่ไหวจริง ๆ

“ถ้าไม่สบายใจให้บอกเลยนะฉันจะไม่ห่างแกเลย” ไข่มุกย้ำ

“อื้อ กินข้าวเสร็จขอนอนพักหน่อยนะเหนื่อยอะ ตอนเย็นค่อยถ่ายรูปกับพระอาทิตย์ตก” บอกเพื่อนมือก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเป็นพี่พิมพ์ที่ส่งข้อความกลับมา

“แล้วคนสวยเป็นยังไงบ้างตอนนี้ไม่ได้แวะไปหาเลย” ไข่มุกถามถึงพี่พิมพ์ และนั่นจึงทำให้ฉันได้อวดว่าพี่พิมพ์มีแฟนและน่ารักกันมาก ๆ อวดรูปไปด้วยหนึ่งกรุบ เพื่อนฉันปิดปากกรี๊ดใหญ่เลยบอกว่าน้องลมน่ารักและหล่อในคนเดียวทั้งยังบอกว่าเขินสายตาที่น้องลมมองพี่พิมพ์

เห็นไหมล่ะ ไม่ว่าใครได้เห็นสายตาลมและพี่พิมพ์เวลามองกันและกันก็ต้องเขินกันทั้งนั้น หวานจนมดขึ้นตาไม่เกินจริงสำหรับคู่นี้

“สาว ๆ เอาเครื่องดื่มอีกไหม?” พี่โอเชี่ยนเดินเข้ามาใกล้โดยที่ไม่ลืมส่งสัญญาณมาก่อนว่าจะเดินเข้ามาใกล้จุดที่นั่งทั้งสองคนนั่งกินข้าวด้วยกันอยู่

“มีอะไรบ้างคะ” ไข่มุกถามพี่ชายตัวเองกลับไปมือก็ตักอาหารตรงหน้าขึ้นกินไปเรื่อย ๆ

“เยอะเลย แอลกอฮอล์ก็มีเอาไหม?”

“หนูเอาเบียร์ก็ได้ค่ะ เดี๋ยวกินเสร็จจะนอนกันแล้วล่ะเหนื่อย รอดูพระอาทิตย์ตกตอนเย็น” ไข่มุกตอบพี่ชายเจ้าตัวด้วยประโยคยาว ๆ เดี๋ยวคงจะนอนพักกันตรงนี้เลยเพราะมีเตียงนอนสามเตียงวางอยู่ พื้นที่ตรงหน้าก็โล่งและมีที่ยืนดูวิวด้วย

“พี่นั่งด้วยได้ไหม?” พี่โอเชี่ยนที่เดินไปเอาเครื่องดื่มกลับมาพร้อมกับอาหารและเครื่องดื่มหลายอย่าง

“ได้ค่ะ นั่งเลย ๆ” ฉันตอบไม่ลืมขยับเล็กน้อยให้พี่โอเชี่ยนได้นั่งด้วยกัน

“สนุกไหมวันนี้ทั้งสองคนเลย” พี่ชายเพื่อนเอ่ยถามมือก็แกะกุ้งวางใส่จานให้น้องสาวตัวเองไม่ลืมที่จะใจดีแกะให้ฉันด้วยแต่เป็นฉันที่ขอบคุณและบอกว่าพอแล้ว เพราะรู้สึกอิ่มมากๆ แล้วเช่นเดียวกัน

“สนุกค่ะ ตอนเย็นเราจะไปไหนกันอีกไหม?”

“กว่าจะกลับถึงฝั่งก็เกือบสองทุ่มเลยนะ จะไปไหนล่ะ อยู่กินข้าวที่โรงแรมไม่ดีกว่าเหรอ?” พี่โอเชี่ยนตอบไข่มุก มือยังคงแกะกุ้งให้น้องสาวอย่างใจเย็น

“ถ้าอย่างนั้นเราก็กินข้าวที่โรงแรมส่วนพรุ่งนี้ไปไหว้พระกันไหมคะ ทริปไหว้พระ”

“ได้นะ พวกนั้นถึงมันไม่ได้นับถือพุทธแต่ก็คงจะตามไปด้วย”

“โอเค หนูจะวางแผนเที่ยวให้เอง”

เอาเถอะ ปล่อยให้เพื่อนได้วางแผนไปนั่นแหละ ของชอบเขาล่ะวางแผนเที่ยวน่ะ เรากินข้าวเสร็จก็ไปทำธุระส่วนตัว ฉันแปรงฟันเสร็จก็กลับออกมาที่เตียงนอนล้มตัวเอนหลังพักผ่อนทันที

“นอนด้วย ๆ” ไข่มุกบอกเสียงสดใสก่อนที่เราทั้งสองคนจะนอนพักในช่วงบ่ายแบบนี้ ไม่ว่าที่ไหนฉันก็สามารถหลับได้ค่ะ เรื่องนี้น่ะนับเป็นความสามารถพิเศษได้ไหม

ทริปเที่ยวภูเก็ตสี่วันสามคืนสนุกมาก มีคลิปให้เพื่อนได้อัปโหลดหลายอีพีเลยล่ะ และเมื่อกลับมาที่บ้านฉันก็พักหนึ่งวันและกลับมาส่งดอกไม้ให้พี่พิมพ์ดังเดิม เพิ่มเติมคือมีลมมานั่งรับออเดอร์ช่วยฉันที่ต้องออกไปส่งดอกไม้ กลับมาก็มีส่งทั้งเช้าและบ่ายเลยก็ว่าได้ ส่วนลูกค้าประจำที่คอนโดตรงนั้นน่ะกลับมาแล้วนะคะเพราะมีส่งดอกไม้ที่นั่นทุกวันเลยแต่ยังคงต้องฝากไว้ที่ล็อบบี้คอนโดเหมือนเดิม

“ทำไมคุณอาณาจักรไม่เข้ามารับเองล่ะทั้งที่ก็นั่งอยู่ตรงนั้นทุกครั้ง”

“เรื่องของลูกบ้านเถอะน่า อย่าพูดเยอะ”

“ก็หนูสงสัยนี่พี่”

“เงียบ...”

“ส่งดอกไม้ค่ะ” ฉันเอ่ยแจ้งพี่ที่ล็อบบี้ขณะที่เดินเข้าไปใกล้ ก่อนหน้านี้ไม่รู้ว่าคุยอะไรกันอยู่ถึงได้ทำหน้าสงสัยแบบนั้น แต่พอฉันเดินเข้าใกล้พี่ ๆ ก็รีบส่งยิ้มทักทายเหมือนเช่นเคย

“สวัสดีค่ะ กรอกข้อมูลให้พี่ด้วยนะคะ”

“ได้ค่ะ รบกวนพี่เซ็นรับดอกไม้ให้หนูด้วยนะคะ” บอกพี่ที่ล็อบบี้มือก็ยื่นเอกสารส่งให้เช่นเดียวกัน มักเป็นแบบนี้ที่ต้องให้พี่ ๆ เซ็นรับสินค้าและฉันเองก็ต้องกรอกข้อมูลให้กับทางคอนโด

“ขอบคุณค่ะ”

ที่สุดท้ายสำหรับวันนี้แล้วล่ะ วันนี้ฉันคงไม่ได้ตัดคลิปเพราะรู้สึกไม่สบาย ช่วงนี้ฉันเวียนหัวบ่อยมาก ทั้งยังรู้สึกแปลก ๆ อีกด้วย เลยคิดว่าจะนอนพักเร็ว ๆ สักหน่อย ระหว่างที่ขับรถกลับบ้านก็แวะซื้อผลไม้ที่อยากกินกลับไปด้วย ที่บ้านเรามีกินข้าวด้วยกันอย่างเป็นปกติ แต่ครั้งนี้ต่างออกไปเพราะฉันรู้สึกว่ากลิ่นอาหารมันรุนแรงเกินไปสำหรับฉัน นั่นจึงทำให้ฉันกินข้าวเย็นได้เล็กน้อย แต่ก็มีพี่พิมพ์ที่จัดผลไม้ใส่จานให้ด้วยเพราะเห็นว่าฉันกินข้าวได้น้อย

“ช่วงนี้เครียดอะไรหรือเปล่า?” พี่พิมพ์ที่เอาผลไม้ขึ้นมาให้ นั่งอยู่ปลายเตียงพร้อมกับมองฉันที่ยืนทาครีมอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งในโซนห้องน้ำ

“ไม่มีนะคะ” ฉันตอบกลับมือก็บรรจงทาครีมไปเรื่อยกระทั่งทาเสร็จถึงได้เดินออกจากห้องน้ำเพื่อเผชิญหน้ากับพี่สาว

“ถ้าอย่างนั้นก็พักผ่อนนะ พี่กลัวเราจะไม่สบาย” พี่พิมพ์ย้ำด้วยความเป็นห่วง ฉันพยักหน้าส่งให้พี่สาวเช่นเดียวกัน

“รับทราบค่ะ วันนี้หนูตั้งใจจะนอนเร็วด้วยแหละ เวียนหัวบ่อย ๆ คงจะนอนไม่พอ” บอกพี่สาวอย่างที่ตัวเองเข้าใจ

“อื้อ ถ้าอย่างนั้นพี่ไม่กวนแล้วพักผ่อนนะคะ ฝันดีคนเก่งของพี่” พี่พิมพ์ขยับเข้าใกล้เพื่อสวมกอดเบา ๆ

“ฝันดีค่ะพี่พิมพ์ เจอกันพรุ่งนี้ค่ะ”

ฉันเดินออกไปส่งพี่สาวที่หน้าห้องพัก ก่อนจะปิดประตูแล้วเดินไปนั่งที่ปลายเตียง ตอนนี้เริ่มรู้สึกมึน ๆ หัวแล้วเหมือนกัน ทั้งที่ก็ไม่เคยเป็นมาก่อน นั่งสักพักก็ต้องวิ่งเข้าห้องน้ำเมื่อรู้สึกว่ามีน้ำขม ๆ ตีขึ้นมาที่ลำคอ โก่งคออาเจียนก็มีเพียงน้ำขม ๆ ไม่มีอาหารอะไรเลยสักอย่าง แต่ช่องท้องยังตีกันวกวนชวนอาเจียนอยู่ตลอด

“ฮื่อ เหมือนคนแฮงก์เลย” ทิ้งตัวนอนบนเตียงทั้งยังบ่นกับตัวเองอย่างงอแง ทั้งที่ตัวเองก็ไม่ได้ดื่มมาสักพักแล้วแต่ทำไมถึงได้รู้สึกเหมือนคนแฮงก์แบบนี้ล่ะ

“อุก!” ช่วงสี่ทุ่มฉันรีบลงจากเตียงเข้าห้องน้ำอีกครั้งเพราะรู้สึกอยากอาเจียน นี่ฉันอาหารเป็นพิษใช่ไหม ทำไมถึงได้อาเจียนหนักขนาดนี้ จะหมดแรงแล้วนะ ไม่ไหวเลยแบบนี้น่ะ ที่เป็นแบบนี้เพราะหมึกย่างที่แอบไปเดินกินเมื่อตอนเย็นแน่เลย ไม่น่าตะกละอยากกินเยอะ ๆ เลยยัยขวัญ เป็นยังไงล่ะอาหารเป็นพิษจนได้

ถ้าพี่พิมพ์รู้เข้าโดนดุแน่เลย