Mustafa’dan
Asiye’m yaralı... Kalbi paramparça, gözlerinin ardında tarifsiz bir sızı saklı. Üzgün, hem de öyle böyle değil; içini kemiren bir acıyla baş başa. Benim elim kolum bağlı, elimden hiçbir şey gelmiyor. Onca kez doktora gittik, her defasında umutla, her defasında kırılarak döndük. Olmadı. Nasip değilmiş diyorum, Rabbim kabul etmemiştir belki… Ama Asiye’m’in o suskun, donuk bakışları var ya… İçimi yakıyor.
Atilla’dan sonra bambaşka biri oldu; daha kırılgan, daha hassas. Sanki dünyadaki bütün acılar onun küçük omuzlarında toplanmış gibi. Şimdi tek tesellisi çocuklar. Her an onlarla olmak istiyor, onların neşesine tutunarak hayata tutunmaya çalışıyor. Ama ne yazık ki, Enfal dışında kimse çocuğunu gönül rahatlığıyla Asiye’me emanet etmiyor.
Ben de onun yüzüne biraz tebessüm gelsin
