Atilla kucağımda kahkahalar atarak oynadıkça içime tarifsiz bir sevinç doluyor. O minicik elleriyle saçımı çekiştirirken, gözlerinin içi gülerken, sanki içimde yıllardır eksik olan bir boşluk doldu. Zaten o günden sonra birbirimizden pek ayrı kalamadık. Ya biz Kütahya’ya gittik, ya onlar Trabzon’a geldiler. Evlat gibi olmuştu bana, ciğerparem gibi...
Ama bir gün… O gün bambaşkaydı.
Ev kalabalıktı, kahkahalar, çay kokusu, misafir telaşı derken bir baktık Atilla yok. Önü çay tarlası, arkası orman, ufacık uşak… Yüreğime bir ateş düştü, tarif edemem. Evin kapısından dışarı fırladım, nefesim boğazımda düğüm. Enfal bir yandan, ben bir yandan panikle sağa sola koşturduk. Adını defalarca bağırdık, her çalının dibine, her ağacın ardına koştuk.
Dakikalar saat oldu, yüreğimizin üstüne kaya oturdu.
