MARICIEL
NAKATULALA lamang ako habang nakatingin sa kawalan. Ramdam ko ang malamig na simoy ng hangin habang nakatayo sa madilim na bahagi ng terrace na tila ba yumayakap ito sa aking katawan na puno ng takot at pangamba. At para bang ipinararamdam nito sa akin ang pagdamay o ang simpatiyang ninanais ko sa mga oras na ito dahil sa kalungkutan na aking nararamadaman.
Nagpakawala ako ng malalim na napaghinga at napayuko na lamang, subalit sa pagtungo kong iyon ay agad na ring umalpas ang aking mga luha na tila ba hindi na rin kinaya pa ang kusa na ring nagsipag-alpasan mula sa palibot ng aking mga mata.
Bakit ba patuloy pa ring nangyayari ang mga bagay na ito? Bakit ba hanggang ngayon, bilanggo pa rin ako ng mga pagsubok na hindi ko na alam kung paano ko pa maiiwasan. At dahil sa mga pags
